Xoves da vixésimo sétima semana do tempo ordinario

Hai un momento, cando a luz da mañá entra pola xanela e ilumina un obxecto tan cotián que, de súpeto, nos detén o alento, no que nos damos conta de que o mundo non é tan sólido como pensabamos. Quizais é o brillo dunha pantalla de ordenador onde un código quedou a medio escribir, ou o silencio dunha habitación onde antes había o ruído alegre dun rapaz que soñaba con construír pontes entre o ceo e a terra. Para vós, Alan e Thao, e para ti, Ryan, a casa está chea deses ecos de Benjamin. Hai tres meses que o noso Ben emprendeu o seu voo definitivo cara á casa do Pai, e sei que nestes días a dor ten unha forma propia, unha maneira de aparecer cando menos o esperades, coma unha sombra que cruza a habitación.

Na nosa primeira lectura de hoxe, o apóstolo Paulo diríxese aos gálatas cunha frustración que case se pode tocar. «O estúpidos gálatas!», lles di. El está desesperado porque eles, despois de experimentar a liberdade do Espírito, están a retroceder, intentando volver a unha vida baseada na pura observancia da lei, coma se a súa propia rectitude fose o que os salvaba. Paulo lles pregunta: «Despois de comezar polo Espírito, ides rematar pola carne?». É un aviso severo contra a idea de que podemos controlar a nosa salvación ou o noso destino mediante os nosos propios esforzos, as nosas propias regras, ou a nosa propia forza.

Benjamin Vo, o noso Ben, era un rapaz de mente brillante, capaz de navegar polas complexidades do mundo dixital, dos sistemas AWS e da intelixencia artificial cunha facilidade que deixaba a todos abraiados. El entendía a lóxica, a estrutura, o código. Pero Ben tamén sabía algo que moitos adultos pasan a vida intentando aprender: que o máis importante non é o que construímos coa nosa forza, senón o que recibimos coa nosa fe. Pensade na súa curiosidade, naquela paixón por 'Con Chim Airlines', o soño dunha compañía aérea que só el podía imaxinar con tanta dozura. Ben non era un rapaz que se movía pola 'carne', pola ansiedade de cumprir para ser amado. El era un rapaz que vivía no Espírito, un rapaz que se deixaba levar pola ledicia de existir, de soñar, de amar.

No Evanxeo, Xesús cóntanos a historia dun home que vai pedir pan a un amigo a media noite. É unha imaxe tan humana, tan real. O amigo que está dentro, xa na cama cos seus fillos, non quere levantarse. Pero Xesús di que, pola súa insistencia, acabará por darlle o que necesita. E logo, Xesús rompe o noso corazón coa súa promesa: «Pedide e daráservos; buscade e atoparedes; batide e abriráservos». E remata cunha pregunta que é o centro de todo: «Que pai entre vós, se o seu fillo lle pide peixe, lle dará unha serpe?». Se nós, sendo malvados, sabemos dar cousas boas aos nosos fillos, canto máis o Pai do ceo dará o Espírito Santo aos que llo piden?

Aquí é onde a luz entra na nosa dor. Sei que moitos de vós, especialmente vós, Alan e Thao, sentistes que as vosas peticións, as vosas oracións máis profundas, non foron escoitadas como esperabades. Quizais sentistes que, a pesar de pedir con toda a vosa alma, o que recibistes non foi o peixe, senón a serpe da perda, a dor dun baleiro que parece non ter fin. Pero escoitade isto, por favor, con toda a tenrura do mundo: Deus non envía a dor. Deus non é o autor da enfermidade. E sobre todo, Deus non ignora as vosas bágoas. A súa promesa de dar o Espírito Santo non é unha promesa de que non haberá dor na terra, senón a promesa de que, no medio da dor, non estaremos sós.

Quero falarvos agora, con toda a delicadeza posible, desa pedra que moitos pais levan no corazón. Sei que no silencio da noite, cando o cansazo se mestura coa saudade, a tentación de culparse é un peso insoportable. 'Puiden facer algo máis?', pregúntase o corazón. '¿Perdín algún sinal?'. Escoitade isto: Deus non acusa aos que aman. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, nin o resultado de ningunha omisión vosa. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta, chea de entrega e de amor. Hai tormentas neste mundo que chegan máis alá de calquera control humano, coma un vento que arrinca as follas das árbores sen que ninguén poida detelo. Estades absoltos. Non vos culpades máis. Ben non quere que carguedes con ese peso; el quere que sigades mirando cara arriba, cara ao ceo onde el agora descansa, forte e libre, na presenza do Pai.

Ben está alí, no Banquete do Ceo, sendo ese rapaz curioso e doce que sempre foi. El non se perdeu. Segue sendo o voso Ben, o rapaz que se interesaba polas historias do seu pai coma se fosen a verdade máis grande do mundo. E o seu amor segue fluíndo aquí na terra, como ese pozo de auga limpa que leva o seu nome en Vietnam, dando vida a quen a necesita. Cada gota de auga que chega a esa comunidade é un eco da súa bondade, un sinal de que o amor de Ben non se detivo coa súa partida; ao contrario, multiplicouse.

Ryan, irmán querido, ti es o portador da súa memoria. Sei que ás veces o espazo ao teu carón parece demasiado grande. Pero Ben vive en ti. Vive na túa curiosidade, na túa maneira de afrontar a vida con valentía. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia como se fose un luto sen fin. Vive por el, vive con el no corazón. Cada vez que buscas facer o correcto, cada vez que compartes un momento de ledicia, Ben está alí, sorrindo ao teu carón, coma naquelas fotos onde os dous posabades felices, coa vida por diante.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, se escoitades o motor dun avión, non miredes cara abaixo con tristeza. Mirade cara arriba, sorride e dicídelle: 'Ben, sigo aquí. Estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede un pequeno acto de bondade escondido, algo que ninguén máis saiba: unha palabra amable, un xesto de axuda, unha pequena luz encendida nun mundo que tantas veces se pon escuro. O seu amor segue fluíndo, e vós sodes os gardiáns desa fonte.

A vosa casa non está construída sobre a area, por máis que as ondas da dor parezan golpear as paredes. Está construída sobre a rocha firme do amor de Cristo. Ben está gardado no Corazón de Deus, e Deus está aquí, abrazándovos a todos vós. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que coñece a espada que atravesa a alma dun pai e dunha nai, vos cubra co seu manto de tenrura e vos conduza cara á paz que non ten fin. Que os vosos anxos custodios vos sigan guiando, coma se fosen o eco da voz de Ben, chamándovos sempre cara á luz, cara á esperanza, cara ao abrazo final onde xa non haberá máis bágoas, senón só a ledicia dun amor que nunca se acaba. Amén.