Venres da vixésimo primeira semana do Tempo Ordinario

Hai algo profundamente humano na maneira en que miramos un mapa, ou na maneira en que un rapaz detén a mirada no horizonte cando pasa un avión. Pensemos niso por un momento. Un avión non se detén na pista; está feito para engachar o aire, para subir por riba das nubes, para buscar un destino que aínda non se ve pero que se sabe que está aí. Cando un neno mira o ceo e escoita o ruxido dos motores, non está só mirando unha máquina de metal. Está a mirar unha promesa de movemento, unha chamada a ir máis aló, a non quedar ancorado no chan que pisamos.

Na primeira lectura de hoxe, San Paulo dános unhas palabras que cortan o aire coa súa claridade: 'A nosa cidadanía está nos ceos, e dende alí agardamos tamén un Salvador, o Señor Xesucristo'. Mirade esa imaxe. Paulo non nos pide que finximos que este mundo non importa, nin nos diz que ignoremos as nosas tarefas. O que nos di é algo moito máis fondo: nós somos cidadáns doutro lugar. A nosa verdadeira patria non está marcada polas fronteiras da terra, senón polo amor de Deus. Cando a vida nos sacode, cando nos sentimos cansados de camiñar pola lama deste mundo, Paulo recórdanos que levamos no peito un pasaporte celestial.

E no Evanxeo de hoxe, ouvimos esa parábola tan peculiar do administrador prudente. Xesucristo preséntanos a alguén que, ante un cambio radical na súa vida, ante a perspectiva de perder o seu posto, non se paraliza pola desesperación. Mira cara ao futuro con astucia, busca amigos, prepara o camiño para cando todo o demais falle. Non é unha lección sobre a deshonestidad, senón unha lección sobre a urxencia. Os fillos deste mundo, dille Xesús aos seus discípulos, son moitas veces máis sagaces no seu trato coa realidade que os fillos da luz. É dicir: nós, que cremos na eternidade, ás veces esquecémonos de actuar coa mesma paixón, coa mesma visión de futuro, sabendo onde está o noso verdadeiro tesouro.

Penso hoxe en Benjamin. Pensar en Benjamin Vo é pensar nunha mente que nunca se conformaba co superficial. Era un rapaz que non só miraba a tecnoloxía, os complexos sistemas de datos ou a inmensidade da nube dixital; el quería comprender como funcionaban as cousas dende a raíz. E ao mesmo tempo, gardaba no seu peito esa paixón tan fermosa pola aviación, aquela idea tan sinxela e alegre dunha 'Con Chim Airlines' que facía brotar un sorriso nos labios de todos os que o escoitaban. Ben tiña esa curiosidade que non é outra cousa que un reflexo da curiosidade de Deus: un desexo constante de explorar, de aprender, de ir máis aló, de tocar o ceo coas mans.

Pero debemos deter un momento a nosa marcha e dicir a verdade sobre o que significa perder a alguén así. Thao, Alan, Ryan, non imos disfrazar a ausencia con palabras bonitas que non pesan nada. A saudade é real. É esa ausencia que se nota nas costelas ao espertar, é o eco dunha voz que non se escoita polas mañá, é a cadeira baleira que continúa aí, testemuña dun amor que foi tan inmenso, tan verdadeiro, que agora a súa falta arrinca anacos da alma. Hai días nos que o mundo segue o seu ritmo indiferente, mentres o voso corazón continúa detido noutro tempo. É humano chorar iso. É humano sentir que o peito se aperta cando un avión cruza o ceo ou cando un recordo salta sen avisar. Non teñades vergoña desas bágoas; son o prezo dun amor que mereceu a pena.

E no medio desta escuridade, nese momento exacto no que a dor parece máis pesada, a promesa de Xesús rompe coma unha luz na madrugada. El non nos deixa sós. O mesmo Xesucristo que cambiou a nosa condición humana para conformala co seu Corpo glorioso, é quen recolle cada bágoa. Cando pensamos en Ben, non o imaxinamos nun lugar frío e distante. Imaxinámolo na luz, experimentando esa liberdade absoluta que cantaba o Salmo de hoxe: 'Imos con ledicia á casa do Señor'. Aquela ledicia que Ben compartía nas súas viaxes coa súa familia, explorando cidades, cruzando o mundo dende Pequín ata Lourdes, non rematou nalgún punto do camiño. Ampliouse. Converteuse na ledicia eterna do Banquete do Ceo.

Quero falarvos moi quedo, aos que estades lonxe e aos que levades unha carga pesada nos vosos fogares. Quizais sintades que a vosa vida quedou detida, coma un avión que non pode engachar o voo. Escoitade: Deus non vos pide que levedes este peso vós sos. O amor que dechedes, a dedicación, os desvelos, cada palabra de cariño que compartistes con Benjamin, non caeron no baleiro. Todo iso está gravado no corazón de Deus. O vínculo que une a esta familia non se rompeu pola morte; está simplemente estendido entre a terra e o ceo, sostido polas mans dun Pai que nos ama sen medida.

Ryan, irmán querido, ti que compartiches con Ben os segredos, os xogos, os proxectos e os soños de futuro, non estás só. Ti es a testemuña viva da luz do teu irmán. El non quere que a túa vida se detenga; el quere que ti sigas explorando, que sigas voando, que sigas sendo esa persoa marabillosa que es. Cando mires ao ceo e vexas pasar un avión, lembra que o teu irmán segue viaxando contigo no recordo, no amor e na oración. Podes falar con el, podes contarlle as túas cousas, porque o amor verdadeiro nunca se apaga.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes proezas. Ao saír de aquí, facede algo pequeno, algo silencioso, en nome de Benjamin. Un xesto de bondade, unha axuda discreta a quen o precisa, unha palabra amable a alguén que camiña con tristura. Que cada pequeno acto sexa a proba de que a luz deste rapaz brillante non se apagou, senón que segue fluíndo coma un río de bondade neste mundo. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén, envoltos na súa paz que supera todo entendemento. Que esta esperanza sexa o voso alento hoxe e cada día. Amén.