Mércores da vixésima novena semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe, tan pequena que case se nos escapa ao mirar, que hoxe se converte na chave de todo: a imaxe de alguén que garda algo precioso. No Evanxeo, Xesús fálanos do mestre da casa e do servo ao que se lle confía a administración dos seus bens. É unha imaxe de responsabilidade, si, pero sobre todo, é unha imaxe de confianza. Cando pensamos en Ben, en Benjamin Vo, non podo evitar pensar na súa propia forma de gardar e ofrecer as cousas. Lembrade aquel momento, tan puro e tan revelador, no que Ben, con apenas quince anos, quixo entregar todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William, que estaba a pasar polo duro proceso de dous ictus. Non fixo falta romper o porquiño, a axuda xa estaba garantida, pero o xesto quedou alí, gravado na memoria da familia como un selo de amor total. Ben non estaba a calcular; el estaba a ofrecer.

Esa é a lóxica de Deus que San Paulo nos describe na primeira lectura: a 'administración da graza de Deus'. Paulo dille aos Efesios que se lle deu a tarefa de facer coñecer o misterio do plan de Deus, un plan que estivo oculto durante xeracións e que agora se revela en Cristo. Ben, na súa curta e brillante vida, parece que entendeu este misterio antes que moitos. El, que era un rapaz de mente lóxica, que mergullaba nos sistemas de nube e nos códigos de programación con esa brillantez que herdou do seu pai, sabía que o máis importante non era o que un acumula nos seus servidores, senón a calidade do amor que se entrega. Ben era un rapaz que vivía con esa 'audacia e confianza' de que fala Paulo, non porque se sentise invencible, senón porque o seu corazón estaba ancorado na verdade.

Mais, debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo: a cadeira segue estando baleira. Thao, Alan, Ryan, sei que hai días nos que este 'agardar' do que fala o Evanxeo —o agardar ao mestre que chega— se sente como unha espera que nunca remata. Sei que hai mañás nas que a ausencia de Ben non é unha idea, senón un peso físico, un frío que se instala na cociña, un silencio que berra o seu nome. Non imos esconder esta dor. A dor é o prezo do amor, e o amor que lle dechedes a Ben foi inmenso, foi total. Cando o Evanxeo nos advirte sobre estar preparados, non nos fala dunha ameaza, senón dunha invitación a vivir cada momento como se fose sagrado. Ben viviu así. El sabía, quizais dun xeito que nós apenas comezamos a entender, que a vida é un agasallo que se debe gastar, non gardar.

Quero dicirvos algo moi importante, especialmente a vós, pais, que cargades con ese peso invisible que ninguén máis ve. Ás veces, na quietude da noite, cando o cansazo vence á razón, unha voz susurra que quizais poderiades ter feito algo máis, que quizais algo se vos escapou, que quizais a vosa vixilancia non foi suficiente. Deixade caer esa pedra. Estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso amor. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto. Deus non envía a dor, e Deus non vos acusa. Vós fostes as mans de Deus para el. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia de quen xa ten a Ben nos seus brazos. A súa partida non foi un erro de cálculo, nin un fallo no sistema; foi a entrada no Banquete do Ceo, onde xa non hai dores, onde xa non hai probas.

Ben, o noso 'con chim' —o noso paxaro— que soñaba con crear a súa propia liña aérea, agora voa libre. O seu amor segue a fluír, coma a auga que hoxe brota do pozo 'Giếng Gioan Baotixita' en Cà Mau, Vietnam. O seu nome, Đại Dương, 'Gran Océano', é agora a súa realidade: o seu amor converteuse nunha corrente que non se detén, que segue a nutrir a vida dos que sofren. Ryan, irmán querido, ti es a parte máis viva deste soño. Ben vive en ti, na túa curiosidade, na túa maneira de afrontar os días. Non teñas medo de ser ti mesmo, de seguir soñando, de seguir construíndo. O amor que vos une é máis forte que a morte; é unha ponte que non se pode derrubar.

O Señor dille aos seus discípulos: 'Dito sexa o servo a quen o seu señor, ao chegar, atope facendo así'. Ben foi ese servo fiel. El non deixou de ser el mesmo ata o último suspiro: brillante, doce, respectuoso, sempre cun sorriso que iluminaba a habitación. A súa vida foi unha administración fiel da graza de Deus. Hoxe, ao saír pola porta, non busquedes grandes xestos. Facede algo pequeno, algo que ninguén saiba, unha oración por outro neno que estea a pasar pola dor, un xesto de bondade discreta. Que cada pequeno acto sexa a vosa forma de dicirlle ao mundo que a luz de Ben segue acendida. O Señor está convosco, e Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o momento en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.