Xoves da vixésimo quinta semana do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe que o predicador do Eclesiastés nos pon diante hoxe, unha imaxe que, a primeira vista, pode parecer desoladora: 'O sol sae, o sol ponse, e corre cara ao lugar onde volve saír'. O ciclo interminable, o vento que xira e volve xirar, os ríos que corren cara ao mar sen que o mar se encha nunca. É a imaxe da repetición, do tempo que pasa e parece non deixar rastro, como se nada fose novo baixo o sol. Quizais, ao escoitar isto, o voso corazón, Alan e Thao, se recoñeza nesa sensación de que o tempo se detivo nunha dor que non cambia, nunha espera que parece non ter fin.

Pero mirade ben a imaxe do río. O río non é só repetición; é movemento. A auga que pasa hoxe non é a mesma que pasou onte, aínda que o leito sexa o mesmo. E así é a vida de Benjamin. Ben non foi unha repetición de ninguén. Foi unha corrente de luz única, un rapaz que, con esa mente brillante súa, non só entendía a lóxica dos sistemas e das nubes informáticas, senón que entendía a lóxica do amor. Lembrades cando, con esa curiosidade que o caracterizaba, falaba de 'Con Chim Airlines'? Non era só un xogo; era a súa forma de dicir que a vida é para voar, para mirar cara arriba, para conectar mundos.

Sei que agora, tres meses despois de que Ben regresase ao fogar do Pai, a vosa casa se sente como ese lugar onde o sol sae e se pon sobre un baleiro que non se pode encher. Ryan, irmán, ti que sabes mellor que ninguén o que era compartir os xogos e os soños con el, sei que hai momentos nos que a ausencia pesa como unha montaña. A dor de perder a un fillo, de perder a un irmán, non é unha cousa que se poida explicar con palabras. É unha ferida que latexa no silencio. Pero quero dicirvos algo que quizais necesitedes escoitar hoxe: a vosa dor non é un erro. Non é un fracaso da vosa vixilancia. É a medida do amor que lle tivestes, e ese amor é o que vos mantén unidos a el para sempre.

Moitos pais, cando pasan por isto, levan unha pedra moi pesada no peito: a culpa. Ese pensamento que susurra nas horas máis escuras: 'Se fixera isto, se tivera visto aquilo...'. Deixade que o Señor quite esa pedra hoxe. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, non foi un erro voso, nin de ningunha omisión. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta. O voso amor foi o ceo baixo o que Ben creceu, a terra firme onde el se sentiu seguro e amado. Deus non vos acusa; Deus non manda a enfermidade. Hai tormentas neste mundo que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano, e ningunha vixilancia podería ter cambiado o curso do que sucedeu. Estades absoltos. Deixade caer ese peso ao pé da cruz de Cristo. Non vos culpades máis.

No Evanxeo de hoxe, vemos a Herodes, desconcertado, intentando entender quen é Xesús. 'Xoán mandeino degolar eu', di. 'Quen será este?'. Herodes busca respostas na súa propia confusión, no seu medo, na súa necesidade de controlar o que non entende. Pero Xesús non é un enigma para ser resolto; é unha presenza para ser vivida. Mentres Herodes se perde nas súas preguntas, os que seguen a Xesús atopan a vida. Ben atopou esa vida. El non viviu para ser un enigma, senón para ser un regalo. A súa vida, tan curta en anos, foi longa en bondade. Pensade no seu ofrecemento de doar todo o seu porquiño para axudar ao seu tío William. Non importou que non fose necesario; o que importou foi a dispoñibilidade dun corazón que xa non se pertencía a si mesmo, senón ao amor.

Ben era coma ese sol que, aínda que se pon, non desaparece, senón que segue brillando noutro lugar. A súa curiosidade, os seus soños, a súa tenrura, todo iso está agora no Banquete do Ceo. Non está lonxe. Está no corazón de Deus, e Deus está aquí convosco. Cando sinta que a vosa vida é como o río que corre sen descanso, recordade que ese río desemboca no mar da misericordia de Deus. Onde Ben está, non hai máis 'vanidade'. Alí, todo ten sentido. Alí, cada bágoa foi enxugada e cada soño foi cumprido.

Ryan, ti es o portador da súa memoria. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia coma se fose un luto sen fin. Vive por el. Sigue sendo curioso, segue sendo brillante, segue sendo o rapaz bo que es. Cada vez que tomas unha decisión, cada vez que buscas a verdade, Ben está alí contigo, sorrindo, animándote. O voso lazo é eterno. A morte non pode romper o que foi tecido con amor.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Se escoitades o ruído dun avión, non o vexades como un recordo triste, senón como unha invitación. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente de esperanza.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Amén.