Donderdag van die Vyf-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n sekere soort onrustigheid wat in die menslike hart woon, ’n soort rusteloosheid wat selfs in die middel van die dag na vore kom. Ons sien dit in die woorde van die Prediker vandag: 'Vanity of vanities, says Qoheleth, vanity of vanities! All things are vanity!' Dit klink dalk hard, dalk selfs hopeloos. Maar as ons mooi luister, hoor ons nie net die klagte van ’n moeg mens nie, maar die diepe, eerlike erkenning dat niks onder die son ons hart heeltemal kan versadig nie. Die riviere loop na die see, maar die see word nooit vol nie. Die oog word nie versadig deur te sien nie, en die oor nie deur te hoor nie. Ons soek, ons bou, ons beplan, en tog bly daar daardie leemte wat net God kan vul.

Benjamin Vo was ’n seun wat hierdie soeke op sy eie, briljante manier geleef het. Hy was ’n seun van kodes en wiskunde, iemand wat op vyftienjarige ouderdom reeds die wolk-infrastruktuur van die toekoms verstaan het. Hy het nie net na die wêreld gekyk nie; hy het dit ontleed. Maar in sy hart het daar iets anders geleef: ’n eenvoudige, helder vreugde. Ek dink aan die beeld van Ben op daardie somersdag, waar hy met sy jonger broer Ryan in die motor sit, die goue lig wat deur die venster stroom, en hulle lag saam—’n oomblik van pure, ongekompliseerde geluk. Ben het geweet dat die lewe nie net uit berekeninge bestaan nie, maar uit die verbinding met die mense wat hy liefgehad het.

Alan en Thao, ek weet dat die afgelope drie maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het, vir julle soos ’n onmoontlike toets gevoel het. Die stilte in julle huis is soms so swaar dat dit voel asof dit die mure kan laat kraak. Julle soek na hom in die gang, in die kamer waar sy rekenaar staan, in die herinneringe van die vele lande wat julle saam besoek het. En soms, in die nag, kom daardie stem wat vra: 'Waarom?' of 'Wat as?'. Julle wonder of julle iets gemis het, of julle dalk meer kon doen om die pad te verander. Luister vandag na my, asseblief, met julle hele hart: Daardie siekte was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid, geen menslike vernuf kon die pad verander het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur buite ons beheer, heeltemal onafhanklik van ons liefde of ons sorg. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was die beste ouers wat Ben kon hê.

In die Evangelie sien ons koning Herodes. Hy is verward. Hy hoor van Jesus, en hy vra: 'Who then is this about whom I hear such things?' Hy soek na antwoorde, maar hy soek op die verkeerde plek. Hy soek na mag, na beheer, na ’n manier om die onverklaarbare te tem. Herodes was bang vir die nuwe, bang vir die lig wat in die duisternis inbreek. Maar Jesus is nie ’n raaisel wat opgelos moet word nie; Hy is ’n Persoon wat ontmoet moet word. Benjamin het dit geweet. Hy was nie bang vir die toekoms nie, selfs nie toe hy die einde daarvan in die oë gekyk het nie. Hy het sy lewe toevertrou aan die Een wat die toekoms vashou.

Daar is iets so ontroerend in die manier waarop Ben sy oom William wou help. Hy het sy hele spaarvarkie aangebied—nie omdat hy moes nie, maar omdat sy hart so groot was. Hy het dit nie stukkend geslaan nie, want dit was nie nodig nie, maar die offer was in sy hart volkome. Dit is die soort liefde wat nie 'vanity' is nie. Dit is die soort liefde wat bly. Dit is die soort liefde wat die riviere laat ophou vloei en die see laat vol word van die genade van God.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, weet dat hy by jou bly. Wanneer jy na die lug kyk en die vliegtuie sien, wanneer jy met daardie selfde nuuskierigheid as jou broer die wêreld verken, dan leef hy deur jou. Jy is nie alleen in hierdie reis nie. Die liefde wat julle gedeel het, is nie iets wat in die verlede vasgevang is nie; dit is ’n lewende krag. Benjamin se naam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Die liefde wat hy gegee het, stroom verder soos ’n weldadige water wat lewe gee in plekke waar mense dors is.

Soms dink ons dat ons die lewe moet beheer, soos Ben se briljante verstand wat hom laat droom het van ingewikkelde kodes en stelsels. Maar die Evangelie leer ons dat die grootste wysheid nie in beheer lê nie, maar in oorgawe. Die dissipels het niks gehad om aan te bied nie behalwe hulle bereidwilligheid. Hulle het net daar gegaan waar hulle gestuur is. En die Here het deur hulle gewerk. God werk deur Benjamin. God werk deur julle, Alan en Thao, in julle gebrokenheid. Hy vra nie vir ’n perfekte prestasie nie; Hy vra net vir julle hart. Hy vra dat julle, soos Ben, sal bly hoop, sal bly liefhê, en sal bly glo dat die reis nie eindig by die graf nie, maar by die Banquet of Heaven.

Wat neem ons vandag saam met ons uit hierdie plek? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. As jy vandag nie kan dans nie, is dit oukei. As jy vandag net kan huil, is dit oukei. God is by jou in die trane, net soos Hy by jou was in die lag. Die liefde wat julle vir Ben het, is nie ’n las nie; dit is ’n lig. Hou daardie lig vas wanneer die nag donker word. Benjamin is nie weg nie. Hy is in die hart van God, en hy is in die hart van julle gesin. Hy wag vir julle. Hy kyk na julle met daardie glimlag wat nou volmaak is, vry van alle aardse toetse. Hy het die toetse geslaag, soos hy in daardie droom vir sy pa gesê het: 'Baie, test nào con cũng qua hết.' Ja, Benjamin, jy het geslaag. Jy het die wedloop voltooi met ’n hart vol liefde.

Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en mag jou glimlag altyd ’n lig wees wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.