Gedenkdag van Sint Pius van Pietrelcina, Priester

Daar is ’n sekere soort stilte wat in ’n huis kan intrek wanneer die aand aanbreek—’n stilte wat nie leeg is nie, maar wat soos ’n oop boek wag om gelees te word. Dit is die stilte van ’n lessenaar waar ’n seun se drome nog in kodes vasgevang lê, of die stilte van ’n vliegtuig wat hoog bo die wolke trek, onsigbaar maar teenwoordig. Ons lewe dikwels asof ons die lewe kan beveilig deur dit te meet, te tel en te beheer. Ons wil hê dat alles in ons lewe soos ’n presiese wiskundige vergelyking moet uitwerk—as ek net hierdie doen, dan sal daardie gebeur. Ons soek na sekerheid in die dinge wat ons kan vashou.

Spreuke herinner ons vandag egter aan iets wat ons dikwels vergeet: 'Elke woord van God is beproef; Hy is ’n skild vir diegene wat by Hom skuil.' Dit is nie ’n skild wat die pyn van die lewe weghou nie, maar ’n skild wat ons hart beskerm teen die wanhoop wanneer die lewe nie volgens ons berekeninge verloop nie. Benjamin Vo was ’n seun wat die wêreld met ’n skerp, pragtige nuuskierigheid bekyk het. Hy was ’n seun wat in die wolk-infrastruktuur van AWS kon delf met dieselfde gemak waarmee ander kinders in ’n speelpark sou speel. Hy het die logika van die wêreld verstaan, en dit was pragtig. Maar hy het ook iets anders verstaan—iets wat nie in kodes of in die krag van sy eie vernuf geleë was nie, maar in die eenvoud van die hart.

Ek dink aan daardie helder oomblik toe Ben, slegs vyftien jaar oud, aan sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou weggee om sy oom William te help wat so swaar getrek het. Hy het dit nooit gebreek nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer was daar. Dink aan die suiwerheid van daardie gebaar. Dit was nie ’n transaksie nie; dit was ’n uitreiking van die hart. Dit was ’n seun wat geweet het dat die ware rykdom nie in die inhoud van die spaarvarkie lê nie, maar in die liefde wat ons aan mekaar skenk. Hy was ’n seun wat sy eie 'Con Chim Airlines' in sy verbeelding gebou het, altyd met daardie aansteeklike glimlag wat die lug om hom laat ligter voel het.

Alan en Thao, ek weet dat die afgelope drie maande sedert Benjamin na die Hemel teruggekeer het, vir julle soos ’n onmoontlike toets gevoel het. Die stilte in julle huis is soms so swaar dat dit voel asof dit die mure kan laat kraak. Julle soek na hom in die gang, in die kamer waar sy rekenaar staan, in die herinneringe van die vele lande wat julle saam besoek het. En soms, in die nag, kom daardie stem wat vra: 'Waarom?' of 'Wat as?'. Julle wonder of julle iets gemis het, of julle dalk meer kon doen om die pad te verander. Luister vandag na my, asseblief, met julle hele hart: Daardie siekte was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. God is nie ’n aanklaer wat in die skaduwees wag om julle te beskuldig nie. Hy is die Vader wat julle trane tel. Geen hoeveelheid waaksaamheid, geen menslike vernuf kon die pad verander het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur buite ons beheer, heeltemal onafhanklik van ons liefde of ons sorg. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle is vry. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was die beste ouers wat Ben kon hê. Hy het julle liefgehad juis omdat julle hom so onvoorwaardelik liefgehad het.

In die Evangelie stuur Jesus die twaalf dissipels uit. Hy sê vir hulle: 'Neem niks vir die reis saam nie, nie ’n stok, nie ’n sak, nie brood, nie geld nie.' Dit klink vir ons, wat so lief is vir ons beplanning en ons AWS-kodes, so onlogies. Hoe kan jy reis sonder ’n plan? Hoe kan jy die wêreld in die gesig staar sonder om voorbereid te wees? Maar Jesus leer hulle—en Hy leer ons—dat die ware krag nie in ons bagasie lê nie, maar in die teenwoordigheid van die Een wat ons stuur. Die dissipels moes leer om op God alleen te vertrou. Hulle moes leer dat hulle reis nie oor hulle eie prestasies gaan nie, maar oor die verkondiging van die Koninkryk. Benjamin het hierdie les op ’n heel eie manier geleer. Hy was ’n seun wat die wêreld wou verken, wat die Boeing 737’s wou bestudeer, wat die toekoms in sy drome gesien het. En tog, in die laaste deel van sy reis, het hy soos die dissipels alles agtergelaat. Hy het sy fisiese krag, sy planne, sy speletjies agtergelaat om in die hande van die Vader in te stap.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, weet dat hy by jou bly. Wanneer jy na die lug kyk en die vliegtuie sien, wanneer jy met daardie selfde nuuskierigheid as jou broer die wêreld verken, dan leef hy deur jou. Jy is nie alleen in hierdie reis nie. Die liefde wat julle gedeel het, is nie iets wat in die verlede vasgevang is nie; dit is ’n lewende krag. Benjamin se naam, Đại Dương, beteken 'Groot Oseaan'. Die liefde wat hy gegee het, stroom verder soos ’n weldadige water wat lewe gee in plekke waar mense dors is, net soos die skoonwaterput in Vietnam wat in sy naam gebou is. Sy lewe is ’n stroom wat aanhou vloei na diegene wat dit nodig het.

Soms dink ons dat ons die lewe moet beheer, soos Ben se briljante verstand wat hom laat droom het van ingewikkelde kodes en stelsels. Maar die Evangelie leer ons dat die grootste wysheid nie in beheer lê nie, maar in oorgawe. Die dissipels het niks gehad om aan te bied nie behalwe hulle bereidwilligheid. Hulle het net daar gegaan waar hulle gestuur is. En die Here het deur hulle gewerk. God werk deur Benjamin. God werk deur julle, Alan en Thao, in julle gebrokenheid. Hy vra nie vir ’n perfekte prestasie nie; Hy vra net vir julle hart. Hy vra dat julle, soos Ben, sal bly hoop, sal bly liefhê, en sal bly glo dat die reis nie eindig by die graf nie, maar by die Banquet of Heaven.

Wat neem ons vandag saam met ons uit hierdie plek? Ons neem die wete dat ons nooit alleen is nie. As jy vandag nie kan dans nie, is dit oukei. As jy vandag net kan huil, is dit oukei. God is by jou in die trane, net soos Hy by jou was in die lag. Die liefde wat julle vir Ben het, is nie ’n las nie; dit is ’n lig. Hou daardie lig vas wanneer die nag donker word. Benjamin is nie weg nie. Hy is in die hart van God, en hy is in die hart van julle gesin. Hy wag vir julle. Hy kyk na julle met daardie glimlag wat nou volmaak is, vry van alle aardse toetse. Hy het die toetse geslaag, soos hy in daardie droom vir sy pa gesê het: 'Baie, test nào con cũng qua hết.' Ja, Benjamin, jy het geslaag. Jy het die wedloop voltooi met ’n hart vol liefde.

Mag die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus. Benjamin Đại Dương Vo, rus in die vrede van die Here. Bid vir ons almal, en mag jou glimlag altyd ’n lig wees wat vir ons die pad wys, totdat ons eendag weer saam mag wees in die lig wat nooit sal verdwyn nie. Amen.