Ses-en-twintigste Sondag deur die Jaar

Daar is ’n oomblik in die lewe van ’n kind wat so eenvoudig is dat ons dit dikwels miskyk, en tog is dit die plek waar die grootste waarhede woon. Dink aan ’n seun wat met sy hande in die sand speel, of die manier waarop hy na die lug kyk wanneer ’n vliegtuig verbyvlieg. Dit is nie net nuuskierigheid nie; dit is die manier waarop die menslike hart die oneindigheid probeer aanraak. Benjamin Vo was so ’n seun. Hy het nie net na die wêreld gekyk nie; hy het dit bekyk met die oë van iemand wat reeds geweet het dat daar meer is as net wat die oog kan sien. Hy het die wiskunde en die kodes van hierdie wêreld verstaan, maar sy hart was altyd gerig op die horison, daar waar die aarde die hemel ontmoet.

In die eerste lesing vandag hoor ons die woorde van Esegiël: 'Is dit my weg wat onregverdig is, of is dit nie eerder julle weë wat onregverdig is nie?' Dit klink dalk hard. Ons leef in ’n wêreld wat dikwels vra: 'Waarom gebeur slegte dinge met goeie mense?' Ons soek na skuld, ons soek na redes, ons soek na ’n manier om die onverklaarbare te tem. Maar God nooi ons uit na iets anders: die bekering van die hart. Dit gaan nie oor die skuld van die verlede nie, maar oor die rigting van ons lewe vandag. Dit gaan oor die keuse om die pad van God te kies, selfs wanneer die pad deur die vallei van die skaduwee van die dood loop.

Alan en Thao, ek weet dat julle nou in die stilte van die afgelope drie maande leef. Die afwesigheid van Ben is nie net ’n leë stoel of ’n stil kamer nie; dit is ’n pyn wat elke dag sy eie ritme het. Soms wonder julle of julle iets gemis het, of julle dalk die rigting kon verander het. Ek wil vandag, met die sagtheid van die Evangelie, die las van daardie skuldgevoel van julle skouers afneem. God is nie ’n aanklaer nie. Die siekte wat Ben se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. Julle was nie net sy ouers nie; julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry.

Kyk na die beeld van die twee seuns in die Evangelie. Die een sê 'nee', maar doen uiteindelik die vader se wil. Die ander sê 'ja', maar doen niks. Dit is ’n uitnodiging tot egtheid. God vra nie vir perfekte woorde nie; Hy vra vir ’n hart wat bereid is om te verander, om terug te keer, om in die waarheid te leef. Ben het hierdie waarheid beliggaam. Hy was nie ’n seun van groot woorde nie, maar ’n seun van dade. Dink aan sy aanbod om sy hele spaarvarkie te gee vir sy oom William. Hy het dit nie stukkend geslaan nie, want dit was nie nodig nie, maar in sy hart was die offer volkome. Dit is die soort liefde wat God behaag. Dit is die soort liefde wat die hemel oopmaak.

Die tweede lesing herinner ons aan die houding van Christus Jesus: 'Hy het Homself verneder en gehoorsaam geword tot die dood toe, selfs die dood aan die kruis.' Dit is die Hinge van ons geloof. Jesus het nie die lyding vermy nie; Hy het dit deurdring met Sy liefde. Wanneer ons na Ben kyk, sien ons hierdie selfde gees. Hy was ’n vegter, nie omdat hy nooit bang was nie, maar omdat hy geweet het dat die liefde sterker is as die vrees. Hy het sy lewe geleef met ’n nuuskierigheid wat selfs die mees komplekse AWS-stelsels kon ontsluit, maar sy grootste prestasie was die eenvoudige manier waarop hy sy ouers en sy broer Ryan liefgehad het.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie.

Daar is ’n troos in die wete dat God die lewensasem terugneem na Homself. Ben is nou by die Bron van alle lewe. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die 'Banquet of Heaven', in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria, en in die geselskap van ander heiliges soos Carlo Acutis. Hulle verstaan wat dit beteken om jonk te wees en die ewigheid in die oë te kyk. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop.

Ek vra julle vandag: dra die hoop van die opstanding met julle saam. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy 'Con Chim Airlines' dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan, soos die water van die put in Vietnam wat in sy naam lewe bring aan die dorstiges. Sy liefde vloei steeds, en deur julle lewens sal dit aanhou vloei na almal wat dit nodig het.

Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid. Hy is die Een wat die goue bak weer vul met die wyn van die ewige vreugde. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.