Dinsdag van die Sewe-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n oomblik in die lewe van ’n gesin wat soos ’n skerp, helder ligfoto in die geheue vassteek. Dit is dikwels nie die groot prestasies of die plegtige gebeurtenisse nie, maar die klein, alledaagse dinge wat die hart die diepste raak. Dink aan Benjamin Vo. Dink aan hoe hy daar by die kombuistafel gesit het, miskien besig met een van sy komplekse kodes vir 'n nuwe speletjie, of dalk net besig om te droom oor 'n Boeing 737 wat oor die oseaan sweef. Daar was in Ben altyd hierdie kombinasie van ’n briljante, byna rustelose verstand wat die wêreld wou verstaan, en ’n hart wat so sag was dat dit die pyn van ander kon aanvoel nog voordat hulle dit in woorde kon uitspreek. Onthou hoe hy, as ’n jong seun, sy ouers genader het met die opregte voorneme om sy hele spaarvarkie aan te bied vir sy oom William wat siek was. Hy het die spaarvarkie nooit stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer was reeds in sy hart volkome. Dit is die seun wat julle geken het: ’n seun wat verstaan het dat ons lewe nie gemeet word aan wat ons in ons hande vashou nie, maar aan wat ons bereid is om los te laat uit liefde vir ’n ander.

In vandag se eerste lesing hoor ons Paulus praat oor sy eie lewe. Hy vertel van sy verlede, van hoe hy eens ’n vervolger was, ’n man wat gedink het hy ken die pad van God. Maar dan kom die groot ommekeer: 'Maar toe Hy wat my van my moeder se skoot af afgesonder en deur sy genade geroep het, dit behaag het om sy Seun in my te openbaar...' Paulus moes leer dat sy eie ywer, sy eie planne, sy eie pogings om die wêreld reg te maak, nie die antwoord was nie. Die antwoord was die openbaring van Christus. Vir ons, in die stilte van ons eie verlies, is dit dikwels die moeilikste les om te leer. Ons wil die antwoorde hê. Ons wil die 'waarom' verstaan. Ons wil die logika van die lewe beheer soos Ben die logika van wiskunde beheer het. Maar die lewe, veral wanneer dit deur die skaduwee van die dood gaan, laat hom nie so maklik in ’n vergelyking inpas nie.

Alan en Thao, dit is nou drie maande sedert Ben na die Hemel teruggekeer het. Ek weet dat die pyn soms voel soos ’n vloedgolf wat alles wegspoel. Daar is dae wanneer die stilte in die huis so swaar is dat dit voel of elke hoekie van die kamer nog sy teenwoordigheid skree. Ek wil vandag, in die lig van die Woord, ’n swaar steen van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry. Julle het hom met elke greintjie van julle hart liefgehad, en daardie liefde was nie tevergeefs nie; dit was die weerspieëling van God se eie liefde vir Ben. God het hom nie verlaat nie, en Hy verlaat julle ook nie nou nie.

Kyk nou na die Evangelie. Jesus kom by die huis van Martha en Maria aan. Martha is besig, sy is oorlaai, sy is angstig oor baie dinge. Ons ken daardie gevoel, nie waar nie? Die drang om dinge te doen, om te sorg, om die lewe aan die gang te hou, om die huis skoon te maak, om die kaste reg te pak, om die wêreld te probeer beheer. Martha sê: 'Here, gee U nie om dat my suster my alleen laat bedien nie?' Sy soek erkenning vir haar las. Maar Jesus kyk vir haar en sê: 'Martha, Martha, jy is besorg en verontrus oor baie dinge. Maar een ding is nodig.'

Wat is daardie 'een ding'? Dit is nie om op te hou sorg nie. Dit is nie om onverskillig te word nie. Dit is om te sit aan die voete van die Here. Dit is om te verstaan dat die lewe nie gaan oor wat ons doen nie, maar oor wie ons is in God se teenwoordigheid. Maria het die 'beter deel' gekies. Sy het gekies om te luister. In die middel van julle hartseer, is dit die enigste uitnodiging wat werklik saak maak: sit by die voete van Jesus. Moenie probeer om die antwoorde te vind in die geraas van die wêreld of in die eindelose vrae van die verstand nie. Sit net daar. Laat Hom toe om julle pyn te sien. Laat Hom toe om julle trane te tel. Hy weet wat dit beteken om ’n seun te verloor; Hy weet wat dit beteken om deur die dood na die lewe te gaan.

Benjamin was ’n seun wat geweet het hoe om te luister. Hy het na sy pa se stories geluister met ’n aandag wat min kinders besit. Hy het sy pa se hart geëer deur eenvoudig daar te wees. Dit is die nalatenskap wat julle vir Ryan moet nalaat: die wete dat liefde nie in die groot dade lê nie, maar in die teenwoordigheid. Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Daar is ’n beeld in die Psalm wat ons vandag gebid het: 'U het my binneste gevorm, my in die skoot van my moeder geweef.' Dit is die waarheid van Benjamin se lewe. Hy was nie ’n toeval nie. Hy was nie ’n fout nie. Hy was ’n wonderwerk wat deur God geweef is. En daardie weefsel is nie vernietig deur die dood nie; dit is net oorgedra na die ewige skoonheid van die Hemel. Die 'Well of Love' in Vietnam, wat in sy naam geboor is, is ’n fisiese teken van daardie liefde wat bly voortbestaan. Dit bring skoon water aan mense wat hy nooit ontmoet het nie. Ben se liefde vloei steeds, soos lewende water, na almal wat dors is. Dit is hoe hy steeds in die wêreld leef: deur julle dade van barmhartigheid, deur julle bereidwilligheid om ander te help, deur julle moed om aan te hou lewe.

Soms wonder ons of ons nog kan vorentoe gaan. Ons voel soos Martha, oorlaai en verontrus. Maar Jesus sê vir ons: 'Daar is net een ding nodig.' Daardie een ding is om te weet dat julle geliefd is. Dat Ben geliefd is. Dat God in die middel van julle pyn sit en wag. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy drome dink—aan sy 'Con Chim Airlines', aan sy skerp sin vir humor, aan sy glimlag wat die hele kamer verlig het. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid.

Benjamin is nou in die 'Banquet of Heaven'. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.