Gedenkdag van Sint Ignatius van Antiogië, Biskop en Martelaar

Daar is 'n prentjie wat soos 'n sagte, onvergeetlike lig in die geheue van 'n pa bly skyn: Benjamin, dalk 'n jaar of wat gelede, wat met sy kop effens skeef, sy oë gefokus op die skerm van 'n rekenaar, besig is om 'n stukkie kode te skryf. Dit is nie net 'n seun wat met tegnologie speel nie; dit is 'n seun wat met die struktuur van die werklikheid self besig is. Hy het die logiese skoonheid van wiskunde en die wye, oop horisonne van lugvaart in sy hart gedra. Hy het geweet dat daar in elke stelsel, in elke vlugplan, 'n sekere orde is. Hy was 'n seun wat die wêreld nie net gesien het as dit wat voor hom was nie, maar as 'n legkaart wat wag om verstaan te word, 'n 'Con Chim Airlines' wat in sy verbeelding reeds deur die wolke geklief het.

In vandag se eerste lesing skryf Paulus aan die Efesiërs: 'Mag die oë van julle harte verlig word, sodat julle kan weet wat die hoop is waartoe Hy julle roep.' Dit klink so groots, so ver verwyder van ons alledaagse pyn. Maar dink aan wat dit beteken: dat niks in hierdie wêreld verlore gaan nie. Dat elke detail van ons lewens—elke lag, elke nuuskierigheid, elke droom—opgeneem word in die groter plan van God. Benjamin se lewe was nie 'n fout in die stelsel nie; dit was 'n deel van daardie plan. Hy was 'n seun wat die 'geheimenis van God se wil' in sy eie klein, briljante manier weerspieël het deur sy vermoë om die goeie in ander te sien en sy eie hart so vrygewig aan te bied. Hy het die wêreld met 'n helder blik beskou, nie anders as die vroeë martelare wat soos Ignatius van Antiogië, die oë van hul harte op die ewige koninkryk gefokus het nie.

Ek weet dat dit vandag, vier maande later, moeilik is om in 'n 'plan' te glo. Wanneer die leegte in die huis so tasbaar is, wanneer die stiltes in die oggendure so swaar weeg, voel die hemel soms soos 'n geslote deur. Ek weet dat julle, Alan en Thao, en jy, Ryan, soms dink aan die vrae wat niemand kan beantwoord nie. Soms sluip die skuldgevoel soos 'n dief in die nag in. Julle wonder: 'Het ek iets gemis? Kon ek hom beter beskerm het?' Luister vandag na die waarheid: Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nooit 'n straf nie. Dit was nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie, en Hy verwag nie van julle om julleself te beskuldig nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie steen nou van julle harte afrol. Julle is vry.

In die Evangelie sê Jesus vir ons: 'Wanneer hulle julle voor sinagoges en owerhede bring, moenie bekommerd wees oor hoe of wat julle verdediging sal wees nie. Want die Heilige Gees sal julle op daardie oomblik leer wat julle moet sê.' Dit is 'n belofte van teenwoordigheid. Jesus belowe ons dat wanneer ons op ons swakste is, wanneer ons nie meer woorde het nie, die Gees in ons spreek. Benjamin het dit verstaan. Hy het nie 'n lewe van vertoon geleef nie. Hy het 'n lewe van opregtheid geleef. Hy het sy pa se stories geniet, hy het sy boetie Ryan se geselskap gekoester, en hy het met 'n onskuldige vreugde na die wêreld gekyk. Hy het sy lewe lank 'gegee'—sy aandag aan sy pa se stories, sy geduld met sy boetie Ryan, sy vrygewigheid van gees. Onthou julle hoe hy sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe hy siek was? Hy het nie die spaarvarkie stukkend geslaan nie; die offer was in sy hart reeds volkome. Dit is die tipe liefde wat Jesus in die Evangelie soek. Dit is die 'binnekant' wat skoon is.

Ryan, my broer, jy wat nou die draer van hierdie nalatenskap is: moenie bang wees om te lewe nie. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie. Benjamin se glimlag is nie weg nie; dit is verweef in die herinneringe wat jy dra. Wanneer jy na die lug kyk en 'n vliegtuig sien, weet dat hy by jou is. Hy kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee. Hy is nie 'n leemte nie; hy is 'n teenwoordigheid wat jou lei na die lig van Christus. Jy is die een wat sy drome voortdra, nie as 'n las nie, maar as 'n lig.

Alan en Thao, moenie dat die hartseer die deur van julle harte toemaak nie. Die Heilige Ignatius van Antiogië het geskryf: 'Ek is God se koring, en ek word gemaal deur die tande van wilde diere, sodat ek as suiwer brood van Christus gevind kan word.' Hy het geweet dat die pad deur die lyding lei na die eenwording met God. Moenie so besig wees met julle pyn dat julle die teenwoordigheid van God in julle lewe mis nie. Hy is daar, in die stilte, in die herinneringe, in die liefde wat julle vir mekaar het. Benjamin is die seun wat nou in die volle lig van die Vader staan. Hy is die een wat vir julle bid, saam met die Heilige Moeder Maria, wat self weet wat dit beteken om 'n seun aan die dood af te staan. Sy ken die pad deur die donker vallei, en sy lei julle na die lig.

Daar is 'n diepe vrede in die wete dat God self die een is wat ons vashou. Wanneer die wêreld onveilig voel, wanneer die toekoms onseker lyk, is God daar. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Hy is die een wat Benjamin in sy arms hou. Mag julle vandag die krag vind om weer asem te haal, om die liefde wat Benjamin vir julle gehad het, te laat voortleef in die manier waarop julle mekaar vashou. Benjamin Vo, rus in vrede by die Here. Mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle siekte, vry van alle pyn. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Mag sy vrede, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes in Christus Jesus bewaar. Amen.