Πέμπτη της Εικοστής Πέμπτης Εβδομάδας της Κοινής Περιόδου

Σκεφτείτε για μια στιγμή την εικόνα ενός ρολογιού σε έναν παλιό τοίχο, του οποίου οι δείκτες μοιάζουν να κινούνται με μια ακατάπαυστη, σχεδόν μηχανική ακρίβεια. Ο Benjamin Vo, ο δικός μας Ben, ήταν ένα αγόρι που κατανοούσε τη γλώσσα των μηχανών, των κωδίκων και της λογικής καλύτερα από τους περισσότερους ενήλικες. Ήταν ένας νεαρός μηχανικός της ζωής, που μπορούσε να δει την ομορφιά πίσω από την πολυπλοκότητα, όπως εκείνη τη φορά που παρατηρούσε με τον πατέρα του τα αεροπλάνα να απογειώνονται, βλέποντας σε κάθε μηχανή όχι απλώς μέταλλο, αλλά την υπόσχεση ενός ταξιδιού. Σήμερα, καθώς στεκόμαστε εδώ, τρεις μήνες μετά την επιστροφή του στην αγκαλιά του Πατέρα, ο χρόνος μοιάζει να έχει χάσει τη φυσιολογική του ροή. Για εσάς, Alan και Thao, και για σένα, Ryan, ο χρόνος δεν μετριέται πια με τα ρολόγια, αλλά με τις αναμνήσεις—με εκείνο το «Καλημέρα, μπαμπά» που ο Ben δεν παρέλειπε ποτέ, με τον ήχο του γέλιου του όταν μιλούσε για την 'Con Chim Airlines', με την αίσθηση του κενού που αφήνει η απουσία του στο τραπέζι σας.

Πρέπει να πούμε την αλήθεια πριν φτάσουμε στην παρηγοριά: ο πόνος σας είναι αληθινός, γιατί η αγάπη σας ήταν αληθινή. Δεν είναι μια πνευματική άσκηση που μπορεί να λυθεί με λόγια. Είναι η σιωπή στο σπίτι, είναι η δυσκολία να ξυπνήσετε το πρωί, είναι εκείνη η στιγμή που το βλέμμα σας πέφτει στα παπούτσια του δίπλα στην πόρτα και η καρδιά σας σφίγγεται από το βάρος της απουσίας. Ο πόνος σας είναι η ομολογία ότι ο Ben ήταν το φως της ζωής σας. Μην προσπαθήσετε να τον νικήσετε με λογικά επιχειρήματα ή με πνευματικές θεωρίες. Ο Θεός δεν σας ζητά να μην πονάτε· σας ζητά να μην πονάτε μόνοι σας. Σας ζητά να επιτρέψετε στον πόνο σας να γίνει η γέφυρα που σας ενώνει με τη δική Του καρδιά, μια καρδιά που γνωρίζει τι σημαίνει να χάνεις έναν αγαπημένο Υιό.

Στο πρώτο ανάγνωσμα, ο Εκκλησιαστής μας λέει με μια σκληρή ειλικρίνεια: «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Μας μιλά για τον ήλιο που ανατέλλει και δύει, για τους ποταμούς που τρέχουν στη θάλασσα χωρίς να τη γεμίζουν. Μοιάζει με μια περιγραφή ενός κόσμου που δεν έχει νόημα, μιας ατέρμονης λούπας. Αλλά προσέξτε: αυτή είναι η περιγραφή του κόσμου χωρίς τον Χριστό. Όταν κοιτάζουμε τη ζωή του Ben, δεν βλέπουμε ματαιότητα. Βλέπουμε μια ζωή που, αν και σύντομη, ήταν γεμάτη από το φως της αιωνιότητας. Ο Ben δεν ήταν ένας κρίκος σε μια αλυσίδα ματαιότητας. Ήταν ένα μοναδικό, ανεπανάληπτο δημιούργημα του Θεού, του οποίου η αγάπη και η περιέργεια άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στην καρδιά σας. Η «ματαιότητα» του κόσμου υποχωρεί μπροστά στην αγάπη που παραμένει.

Και εδώ, θέλω να ακουμπήσω μια πέτρα που ίσως κουβαλάτε σιωπηλά μέσα σας. Alan και Thao, αν ποτέ η ενοχή έχει ψιθυρίσει στο μυαλό σας, αν αναρωτηθήκατε αν θα μπορούσατε να είχατε κάνει περισσότερα, αν η ασθένεια ήταν κάποιο δικό σας λάθος, ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Ιησού για τον τυφλό, αν έφταιγε ο ίδιος ή οι γονείς του, ο Κύριος ήταν κατηγορηματικός: «Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του». Η ασθένεια και ο θάνατος δεν είναι τιμωρία. Δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δικής σας παράλειψης. Είστε εντελώς αθώοι. Η αγάπη σας, η φροντίδα σας, η αφοσίωσή σας στον Ben ήταν απόλυτη. Κανείς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα. Ο Θεός δεν σας κατηγορεί. Μην κατηγορείτε εσείς τον εαυτό σας για όσα ήταν πέρα από κάθε ανθρώπινο έλεγχο. Αφήστε αυτή την πέτρα κάτω. Δεν σας ανήκει.

Στο Ευαγγέλιο σήμερα, ο Ηρώδης είναι μπερδεμένος. Ακούει για τον Ιησού και αναρωτιέται: «Ποιος είναι αυτός για τον οποίο ακούω τέτοια πράγματα;». Ο Ηρώδης αναζητά απαντήσεις μέσα από την εξουσία και τον φόβο του. Εσείς, όμως, δεν χρειάζεται να αναζητάτε τον Ben μέσα από τη σύγχυση. Τον γνωρίζετε μέσα από την αγάπη. Ο Ben δεν είναι ένα αίνιγμα που πρέπει να λυθεί, όπως εκείνα τα δύσκολα μαθηματικά προβλήματα που έλυνε με τόση ευκολία. Είναι ένα δώρο που σας δόθηκε και που τώρα ανήκει στον Θεό. Θυμηθείτε εκείνη την κίνηση, τόσο αυθόρμητη και τόσο αγνή, όταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών είπε στους γονείς του ότι ήθελε να δώσει όλο του το χαρτζιλίκι για να βοηθήσει τον θείο του, τον William, που υπέφερε από τα εγκεφαλικά. Δεν έσπασε τον κουμπαρά, δεν τον άδειασε, δεν τον έδωσε—αλλά η προσφορά του ήταν απόλυτη. Ήταν η κίνηση ενός αγοριού που είχε καταλάβει ότι η ζωή δεν μετριέται με αυτά που κρατάμε, αλλά με τη γενναιοδωρία της καρδιάς. Αυτή η προσφορά δεν χάθηκε. Είναι η πέτρα πάνω στην οποία ο Θεός συνεχίζει να χτίζει τη μνήμη του Ben.

Ryan, αγαπημένε αδελφέ, εσύ που μοιράστηκες τόσα όνειρα με τον Ben, εσύ που ξέρεις πόσο του άρεσαν τα αεροπλάνα: ο αδελφός σου δεν έχει φύγει. Είναι στο φως. Μην φοβάσαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να συνεχίσεις να χτίζεις, να συνεχίσεις να πετάς. Ο Ben πίστευε ότι «το να προσπαθείς είναι το μόνο που μετράει». Κάθε σου βήμα, κάθε σου επιτυχία, κάθε σου χαμόγελο είναι και δικό του. Ο Ben είναι ζωντανός στην αγάπη που μοιραστήκατε, και αυτή η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Μην αφήσεις τη θλίψη να σε εμποδίσει να ζήσεις τη δική σου ζωή με την ίδια τόλμη και περιέργεια που είχε ο αδελφός σου.

Σκεφτείτε το πηγάδι στο Βιετνάμ, το «Giếng Gioan Baotixita», που φέρει το όνομά του. Καθαρό, ζωντανό νερό τρέχει εκεί για τους διψασμένους. Η αγάπη του Ben δεν σταμάτησε τον Ιούνιο· συνεχίζει να ξεδιψά τους άλλους μέσα από την καλοσύνη που συνεχίζει να ρέει στο όνομά του. Αυτό είναι το μυστήριο της ζωής: όταν δίνουμε τα πάντα, όπως ο Ben, γινόμαστε πηγές ζωής για τους άλλους. Ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ μόνους. Σας κρατά στην αγκαλιά Του, ακριβώς όπως ο πατέρας στο όνειρό σας, Alan, που σας έσφιξε στην αγκαλιά του. Εκείνος είναι ασφαλής. Εκείνος είναι ελεύθερος. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού.

Αδελφοί μου, η πίστη μας δεν είναι μια υπόσχεση ότι δεν θα πονέσουμε, αλλά μια υπόσχεση ότι δεν θα μείνουμε στο σκοτάδι. Ο Ben μας δίδαξε τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς όρους, να είσαι γενναιόδωρος χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, να είσαι περίεργος για τη ζωή παρά τις δυσκολίες. Σήμερα, ο Κύριος σας καλεί να κάνετε το ίδιο. Σας καλεί να σηκωθείτε από το βάρος της θλίψης, όχι για να ξεχάσετε, αλλά για να συνεχίσετε να ζείτε με την ίδια αγάπη που σας δίδαξε ο Ben. Δεν είστε μόνοι. Η κοινότητα των αγίων, ο Άγιος Κάρολος Ακούτις, και ο αγαπημένος σας Ben, είναι μαζί σας. Σας περιμένουν στο φως.

Φεύγοντας σήμερα από αυτόν τον ιερό χώρο, δεν σας ζητώ να ξεχάσετε. Σας ζητώ να κρατήσετε μια μικρή, κρυφή πράξη αγάπης στο όνομά του. Ένα χαμόγελο σε έναν άγνωστο, μια προσευχή για έναν άρρωστο, μια στιγμή ειρήνης στην καρδιά σας. Ο Ben δεν χάθηκε. Είναι ασφαλής. Και εσείς είστε αγαπημένοι του Θεού. Αμήν.