Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal

Sa ating buhay, madalas tayong maghanap ng mga malinaw na sagot. Tinitingnan natin ang malawak na kalangitan at nagtataka kung bakit ang mga bituin ay naroon, kung bakit ang mga eroplano ay lumilipad sa kanilang mga takdang ruta, at kung bakit ang ating sariling buhay ay tila biglang nagbabago ang direksyon nang hindi natin inaasahan. Ngayon, sa ating pagdiriwang ng Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal, inaanyayahan tayo ng Simbahan na tumingala. Hindi lamang sa langit na ating nakikita, kundi sa langit na hindi kayang abutin ng ating mga mata ngunit nararamdaman ng ating mga puso.

Sa unang pagbasa, inilarawan ni San Juan ang isang pangitain na napakaganda: 'Isang malaking pulutong na hindi mabilang ng sinuman, mula sa bawat bansa, lipi, bayan, at wika.' Sila ay nakatayo sa harap ng trono, nakasuot ng mapuputing damit, at may hawak na mga palaspas. Sila ang mga nagtagumpay sa 'panahon ng malaking kapighatian' at naghugas ng kanilang mga damit sa Dugo ng Kordero. Isipin ninyo ang puting kulay na iyon. Hindi ito ang puti ng isang bagay na bago, kundi ang puti ng isang bagay na dumaan sa apoy, dumaan sa hirap, at lumabas na mas malinis at mas maliwanag.

Ang imaheng ito ng 'puting damit' ay ang thread na nais kong dalhin natin sa ating pagmumuni-muni ngayon. Ang buhay, sa lahat ng yugto nito, ay parang paglalakbay sa gitna ng alikabok. Minsan, ang ating mga damit ay nadudumihan ng pighati, ng pagkalito, at ng mga tanong na walang sagot. Ngunit ang pangako ng Diyos ay hindi ang pag-iwas sa alikabok, kundi ang paglilinis sa atin sa pamamagitan ng Kanyang pag-ibig. Si Benjamin Vo, ang ating minamahal na Ben, ay naglakbay sa mundong ito nang may ganitong uri ng liwanag. Naaalala ninyo ang kanyang sigla sa pagmamasid sa mga eroplano? Ang kanyang pagiging abala sa mga teknolohiya at sa kanyang mga nilikhang laro sa GitHub? Ang lahat ng ito ay hindi lamang mga gawain ng isang matalinong bata; ito ay mga paraan kung paano niya hinahawakan ang mundo, sinusubukang unawain ang lohika ng paglikha, at naghahanap ng kagandahan sa bawat piraso ng makina at bawat linya ng code.

Ngunit ang tunay na kagandahan ni Ben ay hindi sa kanyang isipan, kundi sa kanyang puso. Naaalala ninyo ang kanyang pag-aalok ng kanyang piggy bank para sa kanyang Uncle William? Hindi niya kailangang basagin ito. Hindi niya kailangang ibigay ang lahat. Ang pag-aalok mismo—ang pagnanais na maging sandigan ng isang taong naghihirap—ay ang pagpapakita ng isang pusong handang maging 'puti' sa harap ng Diyos. Iyan ang pag-ibig na walang halong pag-iimbot, ang pag-ibig na tunay na nakikita ng Ama.

Alan at Thao, alam ko ang bigat ng inyong pasan. Alam ko ang mga gabi na ang katahimikan ay tila sumisigaw ng pangalan ni Ben. Sa inyong pagdadalamhati, huwag ninyong isipin na kayo ay nag-iisa. Huwag ninyong sisihin ang inyong sarili sa anumang paraan. Ang sakit na inyong nararamdaman ay hindi bunga ng anumang pagkukulang o pagkakamali. Minsan, ang mga pagsubok ay dumarating nang walang paliwanag, at ang tanging magagawa natin ay ang humawak nang mahigpit sa kamay ng Diyos. Hindi ninyo kailangang maging matapang sa lahat ng oras. Sapat na ang inyong pagmamahal, sapat na ang inyong pag-aalala, at sapat na ang inyong pananatili sa tabi ni Ryan. Si Ben ay hindi nawala; siya ay nasa 'Banquet of Heaven,' kung saan ang kanyang ngiti ay patuloy na nagliliwanag, at ang kanyang pag-ibig ay patuloy na dumadaloy sa inyong pamilya.

Ryan, anak, ang iyong kuya Ben ay patuloy na nananahan sa iyong mga pangarap. Huwag kang matakot na magpatuloy, dahil ang pag-ibig na itinanim ni Ben sa inyong pamilya ay isang pundasyong hindi matitinag. Ang inyong mga paglalakbay, ang inyong mga tawanan, at ang inyong mga simpleng sandali—ang mga ito ang mga sangkap ng inyong tahanan na walang sinuman ang makakabura. Si Ben ay laging kasama ninyo, hindi sa pisikal na paraan, kundi sa espirituwal na pagkakaisa na ipinangako ni Kristo sa Kanyang mga alagad.

Sa Ebanghelyo, narinig natin ang mga 'Mapalad.' 'Mapalad ang mga nagdadalamhati, sapagkat sila ay aaliwin.' Ito ang pangako ni Hesus. Hindi Niya sinabing ang pagdadalamhati ay mawawala, kundi ang pag-aliw ay darating. Ang pag-aliw na iyan ay hindi laging isang malaking himala; madalas, ito ay ang munting kislap ng pag-asa sa gitna ng dilim. Ito ay ang pag-alala sa kung paano tumawa si Ben nang subukan niya ang maanghang na Pad Thai sa Bangkok, o ang kanyang sigla kapag nakakakita siya ng Boeing 737 sa airport. Ang mga alaalang ito ay hindi lamang nakaraan; ang mga ito ay mga paalala na ang buhay ay isang regalo, at ang bawat sandali ng pagmamahal ay hindi kailanman masasayang.

Ang ating pananampalataya ay hindi nagtuturo sa atin na maging manhid sa sakit. Sa halip, itinuturo nito sa atin na ang sakit ay hindi ang huling salita. Ang huling salita ay pag-ibig. Ang huling salita ay ang pagyakap ng Diyos sa atin sa dulo ng ating paglalakbay. Si Ben, tulad ng mga banal na ating ipinagdiriwang ngayon, ay tapos na sa kanyang paglalakbay. Siya ay nakasuot na ng puting damit, malinis at maliwanag, sa harap ng trono ng Kordero. Siya ay naghihintay, at ang kanyang paghihintay ay puno ng pag-asa para sa inyong pamilya.

Sa inyong pag-uwi, maghanap kayo ng isang munting pagkakataon na maging 'liwanag' para sa iba. Isang simpleng ngiti, isang tahimik na tulong, isang salita ng pag-asa. Iyan ang paraan upang panatilihing buhay ang pamana ni Ben. Iyan ang paraan upang ipakita na ang sambahayan ng Diyos ay hindi lamang isang lugar sa langit, kundi isang realidad na narito na, sa gitna natin, lumalago sa bawat pagmamahal na ating ibinabahagi. Huwag kayong matakot, dahil kayo ay kabilang sa sambahayan ng Diyos, at sa Kanya, walang anumang pag-ibig ang nawawala. Ang bawat piraso ng inyong buhay ay mahalaga sa Kanya. Manatili kayong nakatayo, dahil ang inyong pundasyon ay matatag, at ang inyong pag-asa ay nakaugat sa kawalang-hanggan. Ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy sa inyong mga puso at sa mundong ito. Manatili kayong matatag, dahil ang Diyos ay kasama ninyo ngayon at magpakailanman.