Martes ng Ika-dalawampu't limang Linggo sa Karaniwang Panahon

Sa bawat tahanan, may mga bagay na tila nananatili bilang mga saksi ng isang buhay na nagdaan. Maaaring ito ay isang pares ng sapatos na naiwan sa tabi ng pinto, isang nakabukas na laptop na may mga linyang code pa ng isang laro, o ang katahimikan sa hapag-kainan na dati ay puno ng kwentuhan tungkol sa mga eroplanong Boeing 737. Ang mga ito ay hindi lamang mga gamit; ang mga ito ay mga bakas ng pag-ibig na nananatili kahit ang nagmamay-ari ay wala na sa ating paningin.

Sa Unang Pagbasa ngayon mula sa aklat ng Kawikaan, sinasabi sa atin: 'Ang lahat ng lakad ng tao ay matuwid sa sarili niyang paningin, ngunit ang Panginoon ang sumusuri sa mga puso.' Napakabigat at napakalalim ng linyang ito. Madalas, sa ating pagdadalamhati, sinusuri natin ang ating sariling mga lakad. Tinitingnan natin ang nakaraan at nagtatanong: 'Ano pa ba ang dapat kong ginawa? May nakaligtaan ba ako?' Ang ating isip ay nagiging isang hukom na laging naghahanap ng pagkakamali sa ating sarili. Ngunit ang Diyos ay hindi isang hukom na naghahanap ng butas. Ang Diyos ay ang Siyang sumusuri sa puso—at ang nakikita Niya sa inyong mga puso, Alan at Thao, ay hindi pagkukulang, kundi isang pag-ibig na wagas at walang hanggan.

Nais kong sabihin sa inyo nang buong linaw at katapatan: Ang sakit na inyong nararamdaman ay hindi parusa. Ang pagkawala ni Benjamin ay hindi bunga ng anumang pagkukulang ninyo. Minsan, ang mga unos sa buhay ay dumarating nang walang babala, gaya ng isang hangin na hindi natin kontrolado, at hindi ito dahil sa anumang pagkukulang ng magulang. Absolbado kayo sa anumang pagsisisi na pilit na ibinubulong ng inyong isipan. Huwag ninyong akusahan ang inyong sarili, dahil ang Diyos na tumitingin sa inyong puso ay walang hawak na akusasyon laban sa inyo. Siya ay hindi naghahanap ng kasalanan; Siya ay naghahanap ng mga taong handang magpahinga sa Kanyang awa.

Naaalala ko si Benjamin. Isang batang may pambihirang talino, oo—ang kanyang kakayahang mag-code at ang kanyang pag-unawa sa teknolohiya ay kahanga-hanga—ngunit ang higit na tumatatak sa akin ay ang kanyang pagiging 'gentle soul.' Naaalala ninyo ang kanyang alok na ibigay ang kanyang buong piggy bank para sa kanyang Uncle William? Hindi niya kailangang basagin ang alkansya. Ang alok na iyon—ang kusang-loob na pag-aalay ng lahat ng kanyang pag-aari—ay isang repleksyon ng kaisipan ng langit. Si Ben ay hindi nag-aalinlangan; siya ay nagbibigay nang buong puso. Iyan ang biyaya na nakita natin sa kanyang buhay. Siya ay isang batang nakakaintindi na ang tunay na kayamanan ay hindi ang naiipon, kundi ang ibinibigay.

Sa Ebanghelyo ngayon, may isang eksena kung saan sinabihan si Hesus na ang Kanyang ina at mga kapatid ay naghihintay sa labas. At tumugon si Hesus: 'Ang aking ina at ang aking mga kapatid ay ang mga nakikinig sa salita ng Diyos at nagsasagawa nito.' Ito ay hindi pagtatakwil sa Kanyang pamilya, kundi pagpapalawak ng kahulugan ng pamilya. Ang pamilya ni Hesus ay ang lahat ng sumusunod sa Kanyang kalooban. At dito, nakikita natin ang ating sarili. Tayong lahat na nagdadalamhati, tayong lahat na naghahanap ng kahulugan sa gitna ng pighati, tayo ay bahagi ng pamilyang ito. Si Benjamin, sa kanyang maikling labinlimang taon, ay naging isang tapat na tagasunod ng Salita ng Diyos sa pamamagitan ng kanyang kabutihan, sa kanyang pagmamahal sa pamilya, at sa kanyang pagiging handang mag-alay ng kanyang sarili para sa kapwa.

Ryan, aking kapatid, alam ko na ang iyong mundo ay tila tahimik nang wala ang iyong Kuya Ben. Ngunit huwag kang matakot. Ang iyong Kuya ay kasama mo sa bawat pangarap, sa bawat laro, at sa bawat eroplanong papel na iyong paliliparin sa himpapawid. Ang inyong bond ay hindi naputol; ito ay nagbago lamang ng dimensyon. Siya ay nagbabantay sa iyo, isang anghel na mas malapit sa iyo kaysa sa iyong akala. Ang pagmamahal ni Ben ay parang isang eroplanong lumilipad sa itaas ng mga ulap—hindi mo man ito laging nakikita, alam mong naroon ito, patuloy na naglalakbay sa ilalim ng pag-aaruga ng Diyos.

Ang 'Well of Love' sa Cà Mau ay isang buhay na patotoo nito. Ang bawat patak ng tubig na nagbibigay-buhay sa mga nangangailangan ay ang pag-ibig ni Benjamin na patuloy na dumadaloy. Hindi ito isang monumento ng kamatayan; ito ay isang monumento ng buhay. Ang pag-ibig ni Ben ay hindi natutuyo dahil ito ay nakaugat sa pag-ibig ng Diyos. Ang tubig na iyon ay nagbibigay ng pag-asa sa mga dukha, at sa bawat pag-inom nila, ang pangalan ni Benjamin ay nagiging bahagi ng kanilang pasasalamat sa Diyos.

Kailangan nating maging matapat: may mga araw na ang bigat ay tila hindi kayang dalhin. Ngunit ang paanan ng Panginoon ay laging bukas. Sa susunod na makakita kayo ng isang eroplano sa langit, huwag ninyong tingnan ang kawalan. Tingnan ninyo ang lalim ng kalangitan at magpasalamat kayo sa Diyos para sa bawat sandali ng buhay na ibinahagi ni Ben sa inyo. Gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig—isang tulong na walang nakakaalam, isang ngiti sa isang estranghero. Ipakita ninyo na ang pag-ibig ni Benjamin ay buhay pa rin at patuloy na nagbibigay ng liwanag sa mundo.

Benjamin, aming munting anghel, patuloy mo kaming gabayan. Ipanalangin mo ang iyong pamilya, lalo na sina Alan at Thao, upang sa gitna ng lahat, ang kanilang mga puso ay mapuno ng kapayapaan na hindi kayang ibigay ng mundo. Ang Diyos na nag-aanyaya sa atin na maging mapagpatawad at mapagbigay ay ang Siyang magdadala sa atin sa tahanan, kung saan ang lahat ng luha ay papahirin na. Ang pundasyon ng inyong pag-ibig ay nasa bato ni Kristo, at doon, kayo ay mananatiling matatag, anuman ang dumating na unos. Ang pag-ibig ay hindi natatapos; ito ay nagbabago, lumalalim, at naghihintay sa atin sa kabilang buhay. Manatili kayong matatag, dahil ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy sa inyong mga buhay, gaya ng tubig na nagbibigay-buhay sa tuyong lupa. Ang Diyos ay kasama ninyo ngayon at magpakailanman.