Dé Máirt den Chúigiú Seachtain Fiche sa Tréimhse Saor

Smaoinigh ar an gcaoi a seasann eitleán ar an rúidbhealach, a innill ag crónán go ciúin, réidh le héirí in airde. Tá an t-aer lán de fhéidearthachtaí, agus tá an spéir os a chionn, ollmhór agus oscailte. Bhí an paisean sin ag ár mBenjamin Vo. Ní raibh sé riamh sásta leis an talamh amháin; bhí a intinn, a bhí chomh géar sin, ag déanamh anailíse ar na bealaí a d'fhéadfadh sé an domhan a nascadh, ag pleanáil a chuid 'con chim airlines' le gáire agus le spleodar. Bhí a shúile i gcónaí ag lorg an spéir, ag lorg an chéad chéim eile. Is íomhá í an spéir sin, an t-ardú sin, a thugann sinn go croílár léachtaí an lae inniu. Táimid ag féachaint ar an mbóthar a thaistil Íosa, agus ar an mbóthar a thaistil ár mBenjamin, agus anois, táimid ag iarraidh an solas a fheiceáil sa tslí a bhfuil siad ceangailte le chéile.

Sa chéad léacht inniu, deir an Tiarna: 'Is é an Tiarna a chruthaitheann croíthe.' Ní hé an duine a mheasann a chuid slite féin a bheith ceart, ach an té a sheasann os comhair Dé le croí oscailte. Smaoinigh ar an gcaoi a raibh Ben ag breathnú ar an domhan. Ní raibh sé ina bhuachaill a bhí ag féachaint ar an saol mar rud críochnaithe nó mar chuntas matamaitice amháin. Bhí sé ag pleanáil, ag códáil, ag déanamh anailíse ar AWS, ag smaoineamh ar conas a d’fhéadfaí an domhan a nascadh. Bhí a intinn ghéar, a shúil ar an loighic, ar an gcaoi a n-oibríonn rudaí, mar chuid dá bhealach chun an domhan a thuiscint. Agus ansin, i lár na hoibre sin go léir, bhí an chroí bog sin, an chroí a bhí réidh chun a chuid go léir a thabhairt uaidh. Cuimhnigh ar an uair sin, nuair a bhí sé cúig bliana déag d'aois, a thairg sé a bhanc múc ar fad do Mham agus do Bha chun cabhrú lena uncail William a bhí ag fulaingt. Níor bhris sé an banc, níor ghlac sé an t-airgead toisc nach raibh gá leis, ach bhí an tairiscint ann. Sin é an cineáltas a bhí ann: buachaill a bhí réidh chun a chuid go léir a thabhairt uaidh ar son duine eile, gan choinníoll. Sin é an croí a thaitníonn leis an Tiarna.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé trí mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo. Do Alan agus Thao, agus do Ryan, tá an phian sin fíor agus domhain. Níl aon chiall i ndaoine a rá go bhfuil an t-am ag leigheas gach rud nuair a bhíonn an cathaoir sin folamh, nuair nach gcloisear an gáire sin ar an staighre, nó nuair a bhíonn an t-uaigneas ag titim isteach san oíche. Tá an bhrón sin ann toisc go raibh an grá ann. Ná déanaigí iarracht an bhrón sin a chur i bhfolach, agus ná lig do éinne a rá leat go bhfuil tú ag caoineadh anlathach. Is é an caoineadh sin an t-aon chomhartha amháin atá fágtha den ghrá sin nach bhfuil áit eile le dul aige. Tá an pian seo ina scáthán ar an ngrá a bhí agaibh do Benjamin. Ní gá duit a bheith láidir an t-am ar fad. Tá cead agat a bheith briste.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe. B’fhéidir go bhfuil sibh ag fiafraí san oíche an ndearna sibh go leor, an raibh rud éigin a d’fhéadfadh a bheith déanta difriúil. Éistigí go han-chúramach: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh. Uaireanta, tagann an tinneas isteach sa saol, rud nach bhfuil aon mhíniú air, rud atá thar ár n-acmhainn. Ná cuir an t-ualach sin de chiontacht ort féin. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus tá grá Dé ag clúdach gach uile nóiméad den chúram a thug sibh do Ben. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram. Tá sibh saor ón ualach sin. Ní raibh aon fhiach agaibh le híoc; bhí sibh ag tabhairt gach rud a bhí agaibh. Bhí sibh ag tabhairt grá, ag tabhairt aire, ag tabhairt gach rud a d'fhéadfadh tuismitheoir a thabhairt.

Sa Soiscéal inniu, feicimid Íosa ag freagairt dóibh siúd a dúirt go raibh a mháthair agus a dheartháireacha ag lorg é. Dúirt sé: 'Mo mháthair agus mo dheartháireacha, is iad sin iad siúd a chluineann focal Dé agus a ghníomhaíonn air.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas. Ní baineann sé le bheith foirfe; baineann sé le bheith ag éisteacht. Agus d'éist Ben le focal Dé ina chroí. D'éist sé leis an ngrá a bhí ag a thuismitheoirí dó, agus d'iompair sé an grá sin amach sa domhan. Nuair a bhí Alan ag aislingiú faoi Ben ar an 25ú Meitheamh, chonaic sé é ag an doras, ag rá: 'Ba, tá gach rud go maith.' Agus tá sé go maith, a chairde. Ní hé go bhfuil an phian imithe, ach tá an grá fós beo.

Ryan, a dheartháir, tá tú ag iompar an ghrá sin freisin. Tá a fhios agam go bhfuil an saol uaigneach uaireanta, ach cuimhnigh ar an gcaoi a raibh sibh ag pleanáil do na 'Cybertrucks' sin, ag caint faoi na haerárthaí. Tá an nasc sin fós beo. Tá sé beo sa tobar uisce sin i Vítneam, an 'Giếng Gioan Baotixita' a tugadh in ainm Ben, a thugann uisce glan do dhaoine atá i ngátar. Tá sé beo i ngach gníomh cineáltais a dhéantar go ciúin san oíche, i ngach uair a roinneann sibh cuimhne, i ngach uair a bhreathnaíonn sibh ar na spéartha agus a smaoiníonn sibh ar a 'con chim' beag ag eitilt i láthair Dé. Nuair a théann sibh amach an doras inniu, tóg an lámh sin, cuir bhur muinín sa Tiarna. Tá Ben ag faire oraibh, ag gáire leis an ngáire geal a bhí chomh nádúrtha sin dó, agus ag fanacht libh sa solas. Tá sibh saor, tá sibh grámhar, agus tá sibh á n-iompar ag lámha an Athar anois agus go deo. Ná bíodh eagla oraibh an grá a thabhairt arís, fiú nuair a bhraitheann sé go bhfuil an praghas ró-ard. Tá an praghas íoctha ag Críost cheana féin. Tá sibh saor, agus tá Ben ag eitilt in éineacht leis na haingil, ag fanacht libh sa bhaile mór sin atá ullmhaithe ag an Athair. Amen.