Dé hAoine den Chúigiú Seachtain Fichid den Am Ghnáth

Smaoinigh ar an ngéag bheag sin a chuireann síol sa talamh, ag fanacht leis an séasúr a thiocfaidh chun é a thógáil suas. Níl aon phráinn ann; gluaiseann an dúlra de réir rithim atá scríofa i gcroílár an chruthaithe. Sa chéad léacht inniu, cloisimid focail an tSeanmóra arís, na línte sin a luíonn go trom ar an gcroí uaireanta: 'Tá am ann do gach rud faoin gcéist, am le breith agus am le fáil bás, am le plandáil agus am le spmás a bhaint suas.' Léann Qoheleth amach an tsraith seo, agus mothaímid go luath go bhfuil gach rud nasctha le hordú atá i bhfad níos mó ná ár dtuiscint féin. Ní hionann é seo agus cinniúneas fuar, ach orainn a bheith ag admháil go mbaineann gach nóiméad den saol le lámh Dé.

Nuair a bhreathnaímid siar ar an saol a bhí ag ár mBenjamin Vo, feicimid an t-ord sin beo. Bhí a fhios ag Ben, lena intinn a bhí chomh géar sin, go raibh cúis le gach rud a rinne sé. Ní raibh sé ag díriú ar an matamaitic nó ar na córais AWS as ucht na n-uimhreacha amháin, ach toisc go raibh meas aige ar an gcaoi a n-oibríonn rudaí, ar an gcaoi a dtagann ord as an gcaoi is casta. Agus fós, anuas ar an intinn sin, bhí an gáire sin a bhí chomh nádúrtha dó — an gáire a bhain le rud éigin chomh simplí agus chomh hálainn le 'con chim airlines', an comhlacht beag a bhí pleanáilte aige ina cheann le spleodar a d'fháiltíodh roimh gach eitleán a d'ardaigh den rúidbhealach. Bhí Ben ina bhuachaill a raibh grá aige don saol, don eitilt, do na spéartha ollmhóra a bhí ag síneadh amach os a chomhair.

Ach caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid compord. Tá sé thart ar thrí mhí anois ó d’fhág Benjamin an saol seo an 13ú lá de Mheitheamh, 2026. Do Alan agus Thao, agus do Ryan a chuid, tá an phian sin fíor, domhain, agus ag baint an anama díot uaireanta. Níl aon chiall i ndaoine a rá go bhfuil an t-am ag leigheas gach rud nuair a bhíonn an chathaoir sin folamh sa teach, nuair nach gcloisear an fhuaim sin ag teacht anuas na staighre, nó nuair a bhíonn an t-uaigneas ag titim isteach sa tús oíche. Tá an bhrón sin ann toisc go raibh an grá ann. Ná déanaigí iarracht an bhrón sin a chur i bhfolach, agus ná lig do éinne a rá leat go bhfuil tú ag caoineadh anlathach. Is é an caoineadh sin an t-aon chomhartha amháin atá fágtha den ghrá sin nach bhfuil áit eile le dul aige. Tá an pian seo ina scáthán ar an ngrá a bhí agaibh do Benjamin.

Agus anseo, a Alan agus a Thao, caithfimid an chloch throm sin a bhaint de bhur gcroíthe. B’fhéidir go bhfuil sibh ag fiafraí san oíche an ndearna sibh go leor, an raibh rud éigin a d’fhéadfadh a bheith déanta difriúil, ag lorg lochta ort féin sna cuimhní a bhaineann leis an am a d'imigh. Éistigí go han-chúramach: Níor pheacaigh an duine seo ná a thuismitheoirí. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon rud a d’fhéadfadh sibh a dhéanamh a d’athródh an toradh. Uaireanta, tagann an tinneas isteach sa saol, rud nach bhfuil aon mhíniú air, rud atá thar ár n-acmhainn, rud nach dtagann ó aon chomaoin a chaill sibh nó ó aon rud a rinne sibh nó a d'fhág sibh gan déanamh. Ná cuir an t-ualach sin de chiontacht ort féin. Tá sibh glan, tá sibh saor, agus tá grá Dé ag clúdach gach uile nóiméad den chúram a thug sibh do Ben. Níor tháinig an tinneas seo ó aon easnamh i bhur gcúram. Níor thip sibh riamh air. Tá sibh saor ón ualach sin.

Féach ar an Soiscéal inniu, áit a gcuireann Íosa an cheist ar na deisceabail i lár a phráinne: 'Cé a deir na sluaite gur mise?' Agus ansin, ag casadh orthu: 'Ach cé a deir sibh gur mise?' Agus tugann Peadar an freagra: 'Críost Dé.' Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas. Ní bhaineann sé le freagraí intleachtacha amháin, ach le duine a aithint, le grá a thabhairt do dhuine atá i láthair. Agus nuair a smaoinímid ar Ben, ní amháin ar a intinn, ach ar a chroí fial — mar an uair sin nuair a bhí sé cúig bliana déag d'aois, a thairg sé a bhanc múc ar fad do Mham agus do Bha chun cabhrú lena uncail William a bhí ag fulaingt. Níor bhris sé an banc, níor ghlac sé an t-airgead toisc nach raibh gá leis, ach bhí an tairiscint ann. Sin é an cineáltas a bhí ann: buachaill a bhí réidh chun a chuid go léir a thabhairt uaidh ar son duine eile, gan choinníoll. Sin é an spiorad a labhraíonn faoi chroí atá oscailte do Dhia.

A Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go bhfuil an saol uaigneach gan do chara, gan do bhratach chomhluadair. Ach cuimhnigh ar na rudaí a roinn sibh — na heitleáin, na scéalta, an saol a bhí agaibh le chéile. Tá an grá sin fós beo. Agus do gach duine agaibh atá ag éisteacht anseo inniu, cibé an bhfuil sibh i bhfad i gcéin nó anseo sa séipéal, go háirithe na tuismitheoirí agus na páistí atá ag iompar cros d’aon chineál: ná bíodh eagla oraibh. Tá Dia ann mar chloch, mar shciath, mar fhoscadh in am an gháetair.

Tóg an lá inniu, cuir bhur muinín sa Tiarna. Tóg céim amháin amach an doras le spiorad síochánta, ag cuimhneamh go bhfuil Ben ag eitilt anois sna spéartha sin a raibh grá aige dóibh, ag fanacht libh sa solas suthain. Amen.