Festum Sanctorum Michaelis, Gabrielis et Raphaelis, Archangelorum

Videte, fratres et sorores, hanc imaginem in lectione hodierna: scalae caeli. In Evangelio, Iesus Nathanaeli promittit se visurum caelos apertos et angelos Dei ascendentes et descendentes super Filium hominis. Cogitate de hac imagine. Non est haec imago abstracta vel tantum pro antiquis scripta. Est imago communicationis continuae inter caelum et terram. Saepe putamus caelum esse locum remotum, sicut astra quae nocte videmus, distantia et frigida. Sed Iesus dicit caelum esse apertum. Ipse est scala. Ipse est via. Et angeli, nuntii Dei, in hac via perpetuo moventur, portantes curam Dei ad nos et preces nostras ad Patrem.

Benjamin noster, puer ille cuius mens tam acuta in rebus technologicis versabatur, scivit quid sit observare mundum cum curiositate. Meministisne illius amoris ad aëroplana? Non solum machinas amabat, sed prospectum caeli. Ille scivit, in sua curiositate, quod aëroplana non solum in terra manent, sed ad altitudinem tendunt. Benjamin, in sua brevis vita, fuit sicut aëroplanum quod, in caelo sereno, ad horizontem tendit. Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. Hic est fructus quem Deus quaerit: cor quod se donat, cor quod non est onustum vanitate mundi, sed leve et paratum ad amandum.

Sed audite me, Alan et Thao, Ryan carissime. Post tres menses, forsitan sentitis vos in illo loco sedere, ubi silentium domus quasi teloneum est. Forsitan cogitatis de illis diebus, cum Benjamin, quindecim annorum, tam diligenter studebat, cum ille 'Con Chim Airlines' creabat, cum ille ridebat de suis ideis. Nolite timere hanc vanitatem. Vos, in dolore vestro, nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio, illa tacita vox quae nocte dicit: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?', audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et frater qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno, ab initiis illis usque ad supremum diem.

In lectione prima, Daniel videt Antiquum dierum in throno igneo. 'Throni positi sunt, et Antiquus dierum sedit.' Haec imago maiestatis nos docet Deum non esse absentem. Ille regnat. Ille videt. Et in Evangelio, Iesus videt Nathanaelem sub ficu. 'Antequam Philippus te vocaret, cum esses sub ficu, vidi te.' Nathanael, homo sine dolo, stupet. Iesus cognoscit eum antequam ille Iesum cognoscat. Sic etiam Benjamin. Deus cognovit eum, non solum in infirmitate, sed in omni momento vitae eius—in gaudiis in aëroportubus, in momentis ludorum cum fratre Ryan, in curis pro aliis. Benjamin non est oblitus. Ipse est ante thronum. Ipse est in luce illa quae sicut nix candet.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu in somnio vel in silentio cubiculi sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam. Benjamin non est in terra, sed in convivio caeli. Ipse, sicut Sanctus Michael, nunc pugnat pro vobis in oratione. Ipse non est vanus. Ipse est vivus in Deo.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Nolite cogitare de eo quod vobis deest, sed cogitate de eo quod accepistis. Donum vitae Benjamin est aeternum. Ipse non periit. Ipse est in sinu Patris, ubi nullus dolor, nulla infirmitas, sed tantum amor et lux. Ambulate in hac spe. Vos estis amati. Vos estis tenentur in manibus Dei. Amen.