Feria Secunda Hebdomadae vicesimae sextae per Annum

Videte, fratres et sorores, hanc imaginem in lectione hodierna: Iob, vir iustus, sedens in pulvere, scindens vestimentum suum, tonsis crinibus. Non est haec imago abstracta. Est imago hominis qui omnia amisit, et tamen, in ipso centro doloris, invenit viam ad Deum. 'Nudus egressus sum de utero matris meae, et nudus revertar illuc. Dominus dedit, Dominus abstulit; sit nomen Domini benedictum.' Cogitate de hoc. Job non negat dolorem. Non dicit se non dolere. Sed in medio ruinae, in medio illius silentii quod sequitur tempestatem, ille non claudit cor suum. Ille confitetur Deum esse Dominum vitae, etiam cum vita videtur esse fragmenta.

Benjamin noster, puer ille cuius mens tam acuta in technologia versabatur, scivit quid sit observare mundum cum curiositate. Meministisne illius amoris ad aëroplana? Non solum machinas amabat, sed prospectum caeli. Ille scivit, in sua curiositate, quod aëroplana non solum in terra manent, sed ad altitudinem tendunt. Benjamin noster, sicut aëroplanum quod in caelo sereno volitat, semper ad aliquid maius spectabat. Ipse erat puer qui, in sua innocentia, noverat quod vita non est tantum labor sub sole, sed participatio in amore Dei. Cogitate de illo momento, cum quindecim annorum esset, et voluerit totum piggy bank suum offerre avunculo suo qui duobus ictibus laborabat. Non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum quod habebat, videmus verum spiritum filii. Ipse non quaerebat gloriam sibi; volebat solacium alterius. Hic est fructus quem Deus quaerit: cor quod se donat, cor quod non est onustum vanitate mundi, sed leve et paratum ad amandum.

Sed audite me, Alan et Thao, Ryan carissime. Post tres menses, forsitan sentitis vos in illo loco sedere, ubi silentium domus quasi teloneum est. Forsitan cogitatis de illis diebus, cum Benjamin, quindecim annorum, tam diligenter studebat, cum ille 'Con Chim Airlines' creabat, cum ille ridebat de suis ideis. Nolite timere hanc vanitatem. Vos, in dolore vestro, nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio, illa tacita vox quae nocte dicit: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?', audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et frater qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno, ab initiis illis usque ad supremum diem.

In Evangelio hodierno, Iesus videt discipulos suos contendentes de magnitudine. 'Quis est maximus?' quaerunt. Et Iesus, in responsione sua, non dat eis theoriam, sed dat eis puerum. 'Quicumque susceperit puerum istum in nomine meo, me recipit.' Iesus ponit puerum iuxta se. Iesus vult ut nos videamus mundum per oculos pueri. Benjamin, in sua brevis vita, fuit hic puer. Ipse non quaerebat esse maximus. Ipse quaerebat esse fidelis, esse amans, esse curiosus. Ipse nos docuit quod magnitudo in Regno Dei non invenitur in potestate, sed in humilitate et in dono sui.

Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu in somnio vel in silentio cubiculi sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam. Benjamin non est in terra, sed in convivio caeli. Ipse, sicut Sanctus Carolus Acutis, nunc intercedit pro vobis. Ipse non est vanus. Ipse est vivus in Deo.

Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Nolite cogitare de eo quod vobis deest, sed cogitate de eo quod accepistis. Donum vitae Benjamin est aeternum. Ipse non periit. Ipse est in sinu Patris, ubi nullus dolor, nulla infirmitas, sed tantum amor et lux. Ambulate in hac spe. Vos estis amati. Vos estis tenentur in manibus Dei. Amen.