Memoria sanctorum Cornelii, papae, et Cypriani, episcopi, martyrum

Fratres et sorores, videte hodie, in lumine Verbi Dei, illam imaginem quae nobis proponitur: pueri in foro sedentes, vocantes invicem et dicentes: 'Cecinimus vobis tibia, et non saltastis; lamentavimus, et non plorastis.' Cogitate de hoc foro mundi. Est locus tumultus, locus ubi homines semper quaerunt aliquid quod numquam satis est, locus ubi nos ipsi, in nostris diebus, saepe invenimus nos frustratos, quia mundus non respondet ad desideria cordis nostri. In hoc foro, nos videmus Benjamin. Non in tumultu, sed in illa puritate mentis et cordis quae eum semper definiebat. Benjamin, qui in sua brevissima vita, sicut Sancti Cornelius et Cyprianus, martyres quorum memoriam hodie celebramus, intellexit unam rem necessariam: caritatem.

Paulus apostolus ad Corinthios scribit: 'Si linguis hominum loquar et angelorum, caritatem autem non habeam, factus sum velut aes sonans aut cymbalum tinniens.' Benjamin noster non erat sonus inanis. Ipse erat sicut illa 'con chim airlines', illa societas aëria quam in mente sua et in ludis suis creaverat, non propter vanam gloriam, sed propter illam curiositatem pulchram et illam amicitiam quam cum patre suo communicabat. Cogitate de eo, in aeroportu, spectante ad caelum, oculos habente plenos spei. Ipse non erat 'resonans cymbalum'. Ipse erat vivum testimonium amoris. Cum ipse, duodecim annorum, lacrimas effunderet pro patre suo, non ex timore mortis, sed ex profunditate amoris, ipse iam in via caritatis ambulabat. Ipse noverat, quod nos saepe obliviscimur: quod amor est patientia, amor est benignitas.

Sed hic, in hac hora, necesse est nos veritatem fateri. Non est facile. Post tres menses, absentia Benjamin non est iam novus hospes; est quasi paries durus in domo. Alan et Thao, vos scitis melius quam quisquam alius quid sit pondus illius silentii. Ryan, frater carissime, tu quaeris fratrem tuum in omni angulo domus. Nolite simulare dolorem non esse. Nolite putare vos debere fortis videri ubi cor vestrum vulneratum est. Dolor hic est verus, et Deus non vult ut vos hunc dolorem sola manu feratis. Si forte subit vobis illa gravis cogitatio: 'Numquid potui plus facere? Numquid in me culpa est?' Audite hodie vocem Salvatoris. Infirmitas non est poena; morbus non est defectus amoris vestri. Vos nihil omisistis. Non est in vobis ulla culpa. Deus non vos accusat, et ego vos in nomine eius absolvo ab omni pondere suspicionis. Illae curae nocturnae, illa pondera quae tacite fertis, non veniunt a Patre luminum. Deus non mittit dolorem ad probandum amorem. Dolor venit sicut tempestas in mari, sine culpa nautae. Vos fuistis parentes et fratres qui omnem passum iuxta eum ambulastis cum corde pleno.

In Evangelio, Iesus nos invitat ad sapientiam. 'Sapientia iustificata est ab omnibus filiis suis.' Quid est haec sapientia? Non est scientia mundana, quamvis Benjamin in mathematica et in AWS et in omni structura digitali tam excellens esset. Sapientia est scire quod 'caritas numquam excidit'. Benjamin, ille puer qui volebat totum suum piggy bank offerre avunculo suo, non fregit capsulam, non effudit nummos, sed obtulit. In hoc actu abscondito, in hac voluntate dandi totum, videmus imaginem Christi. Benjamin non quaerebat gloriam; quaerebat solacium alterius. Ipse, in sua innocentia, noverat quod amor non est in possessione, sed in donatione. Hoc est quod nos hodie vocamur ad discendum. Non sumus in foro, ut pueri in Evangelio, querentes quod mundus non saltat ad tibiam nostram. Sumus in ecclesia, in domo Dei, discentes quomodo amare, quomodo dare, quomodo manere in spe.

Benjamin, ille puer qui semper ridebat cum de 'con chim airlines' loquebatur, nunc in caelo volat. Ipse non est in fovea, non est in tenebris. Ipse est in 'Banquet of Heaven', ubi nullus fletus, nullus morbus, nulla separatio est. Ryan, frater carissime, tu es pars huius amoris. Tu et Benjamin eratis sicut duae alae unius avis. Noli timere. Frater tuus non est longe. Ipse tecum est in omni ludo, in omni cogitatione tua. Perge vivere, perge studere, perge ridere, quia in tuo risu, Benjamin pergit in terra operari. Tu es spes familiae, et frater tuus te custodit ab altitudine caeli. Cum tu, Ryan, in somnio tuo vel in silentio cubiculi, sentis praesentiam eius, scito eum non abesse, sed esse quasi custodem iuxta viam.

Ad vos omnes qui hanc devotionem auditis—specialiter ad liberos qui aegrotant, ad familias quae crucem gravem circumferunt—scitote Deum non esse alienum a dolore vestro. Ipse descendit in foveam. Ipse est nobiscum in omne tempus. Quid ergo hodie portabitis tecum ex hoc ambo? Cum redieritis ad domum vestram, et forte in silentio sedebitis, nolite timere silentium. In silentio non habitat mors; in silentio habitat Deus, et cum eo habitat Benjamin. Respiros capite altiores. Dicite in corde vestro illam simplicem invocationem: 'Domine Iesu, tu es nobiscum.' Et permittite ut pax illa, quae omnem sensum superat, cor vestrum custodiat. Benjamin est in pace, in convivio caeli. Ipse vos amat, ipse vos custodit usque ad diem illum quo omnes iterum congregebimur in conspectu Patris. Benjamin, in tuo amore, in tua curiositate, in tua puritate, nos docuisti quid sit vivere. Nos docuisti quod, etsi vita brevis est, amor est aeternus. Manete in hoc amore. Manete in pace. Amen.