ஆண்டுப் பொதுக்காலம் 25-ஆம் வாரம், சனிக்கிழமை

இன்று நாம் ஒரு எளிய காட்சியோடு தொடங்குவோம். ஒரு சிறுவன் தன் தந்தையின் மேசைக்கு அருகில் அமர்ந்து, ஒரு காகிதத்தில் சிக்கலான கணிதக் குறியீடுகளையும், மின்னணு வரைபடங்களையும் வரைந்து கொண்டிருப்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவன் கண்கள் மினுமினுக்கின்றன; அவன் வெறும் எண்களைப் பார்க்கவில்லை, அந்த எண்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு பெரிய உலகத்தை, மேகங்களுக்கு மேல் பறக்கும் ஒரு விமானத்தை அவன் காண்கிறான். அவன் தன் தந்தையை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து, 'அப்பா, இது செயல்படுமா?' என்று கேட்கும் அந்தத் தருணம், வெறும் ஆர்வம் மட்டுமல்ல; அது இந்த உலகைப் புரிந்துகொள்ளத் துடிக்கும் ஒரு தூய உள்ளத்தின் தாகம். அந்த பெஞ்சமின் வோ, தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், அறிவியலையும் அன்பையும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் இணைத்த ஒரு அற்புதமான சிறுவன். அவன் விமானங்களை நேசித்தது போல, தன் வாழ்க்கையையே ஒரு அழகான பயணமாக வாழ்ந்து தீர்த்தான்.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். பிரசங்கி நூலில் நாம் வாசிக்கும் அந்த வரிகள் இன்று நம் இதயத்தைத் தொடுகின்றன: 'இளைஞனே, உன் இளமையில் மகிழ்ச்சியோடு இரு; உன் இதயத்தின் விருப்பப்படி நட.' பெஞ்சமின் தன் இளமையை, தன் ஆர்வத்தை, தன் அறிவை ஒரு பரிசாகப் பயன்படுத்தினான். அவன் ஒரு 'போட்டோகாப்பி' போல தன் தந்தையின் குணாதிசயங்களையும், கனவுகளையும் சுமந்து நின்றான். ஆனால், அவன் எதையும் வெறும் அறிவாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அதை அன்பாக மாற்றினான். தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே... அதுதான் உண்மையான ஞானம். அவன் எதையும் உடைக்கவில்லை, எதையும் வீணாக்கவில்லை; மாறாக, தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இது மாயை அல்ல, இதுவே நித்தியமானது.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. மூன்று மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, இரவின் அமைதியில், 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். பெஞ்சமின் ஒருமுறை கனவில் வந்து, 'அப்பா, கவலைப்படாதே, நான் உங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்' என்று சொன்ன அந்த வார்த்தையை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அது வெறும் கனவல்ல, அது ஒரு வாக்குறுதி.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு ஒரு மிக முக்கியமான உண்மையைச் சொல்கிறார்: 'மானிட மகன் மனிதர் கைகளில் ஒப்புவிக்கப்படப் போகிறார்.' சீடர்களுக்கு இது புரியவில்லை; அவர்கள் பயந்தார்கள். சிலுவையின் பாதை என்பது மனித அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது. பெஞ்சமின் தன் வாழ்வின் இறுதி நாட்களில் அந்தச் சிலுவையின் வழியை அமைதியாகத் தாங்கினான். அவன் தன் கனவில் தந்தையிடம் கூறியது போல, 'பாருங்கள், நான் எல்லாவற்றையும் தாண்டிவிட்டேன்' என்று அவன் நம்மிடம் சொல்கிறான். அவன் இயேசுவை தன் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு பையன். அவன் இப்போது அந்த 'விருந்து மண்டபத்தில்' புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து, இந்த உலகத்தின் நோயுற்ற குழந்தைகளுக்காகவும், அவர்களைக் காக்கும் மருத்துவர்களுக்காகவும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், வானத்தைப் பார். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் பெயர் 'பெஞ்சமின் Đại Dương' - 'பெரிய கடல்'. அவனது அன்பு ஒரு கடலைப் போல உங்கள் இதயங்களை நிரப்பட்டும். வியட்நாமில் பெஞ்சமினின் நினைவாக அமைக்கப்பட்ட அந்த நீரூற்று (Giếng Gioan Baotixita) எப்படி வறண்ட நிலத்திற்கு உயிர் ஊட்டுதோ, அதுபோல உங்கள் அன்பும் பலருக்கு வாழ்வைத் தரட்டும்.

இறுதியாக, பெஞ்சமினை நினைவுகூரும்போது, அவன் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். நீங்கள் இந்த இடத்தை விட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் ஒரு புகைப்படத்தையோ அல்லது அவன் பயன்படுத்திய அந்த விமான மாதிரிகளையோ பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.