Azize Francesca Xavier Cabrini'nin Anma Günü

Bir an için, bir havalimanının o geniş, cam kaplı bekleme salonunda olduğunuzu hayal edin. Dışarıda, pistte devasa Boeing uçakları, motorlarının o güçlü sesiyle gökyüzüne yükselmeye hazırlanıyor. Benjamin’in, yani sevgili Ben’imizin, babasıyla yan yana durup, o metal devlerin kalkışını izlerken gözlerinde beliren o pırıltıyı hatırlayın. O, sadece uçaklara bakmıyordu; o, gökyüzünün sonsuzluğuna, 'Con Chim Airlines' adını verdiği o kendi hayalindeki sınırsız dünyaya bakıyordu. Bugün, Azize Francesca Xavier Cabrini’yi anıyoruz; o, okyanusları aşan, sınır tanımayan, sevgisiyle dünyayı bir uçtan bir uca saran bir kadındı. Bugünün Kelâm’ı da, İncil’in o sarsıcı 'beklenmedik an' vurgusu da, aslında bize bir yolculuğu, bir ayrılışı ve bir kavuşmayı anlatıyor.

İsa bugün İncil’de, 'Nuh’un günlerinde olduğu gibi, İnsanoğlu’nun günlerinde de öyle olacak' diyor. İnsanlar yiyor, içiyor, evleniyor, ticaret yapıyorlardı; hayatın o günlük, sıradan akışı içinde kaybolmuşlardı. Sonra aniden, tufan geldi. İsa, burada bizi korkutmak için değil, hayatın kırılganlığını ve o en değerli olanı, yani ruhumuzu, 'anı' yaşamayı hatırlatmak için konuşuyor. 'Remember the wife of Lot'—Lut’un karısını hatırlayın. Neden? Çünkü o, geride bıraktıklarına, o yanan şehre, o eski hayata o kadar çok bağlanmıştı ki, ilerideki kurtuluşu göremedi. Dönüp arkasına baktığı an, olduğu yere çakılıp kaldı.

Sevgili Alan, Thao ve Ryan... Beş ay oldu. Biliyorum, o beş ayın her günü, geriye dönüp bakmakla geçti. 'Acaba o gün daha farklı bir şey yapsaydık?', 'Acaba o an bir şeyi atladık mı?' diye zihninizde dönüp duran o sorular... Lütfen, bugün bu sunağın başında, o ağır yükü yere bırakın. İsa’nın 'Lut’un karısını hatırlayın' demesi, aslında 'geride kalan acılara, suçluluk duygularına takılıp kalmayın' demektir. Hastalık bir ceza değildir. Hiç kimsenin hatası, kimsenin ihmali değildir. Bazı acılar bu dünyada insan iradesinin tamamen ötesinde yer alır. İsa’nın, doğuştan kör olan adam için 'Ne bu adam günah işledi, ne de anne babası' dediği o anı hatırlayın; O, sizin omuzlarınızdaki o taşı çoktan kaldırdı. Sizler, ona dünyadaki en şefkatli yuvayı verdiniz. Benjamin, sizin sevginizle büyüdü, sizinle dünyayı keşfetti, sizinle o 'en komik baba' şakalarına güldü. Tanrı sizi suçlamıyor. Benjamin de sizi suçlamıyor. Sizler, ona en güzel hayatı verdiniz.

Benjamin, o parlak zekasıyla, o 4. sınıftayken 8. sınıf matematiğini çözebilen o dahi zihniyle, aslında Tanrı’nın yarattığı dünyanın ne kadar karmaşık ve güzel olduğunu bize kanıtlıyordu. Ama onun asıl dehası, zekasında değil, o 'verici' kalbindeydi. Hatırlayın, amcası William iki felç geçirdiğinde, o küçücük yaşında, hiç düşünmeden tüm kumbarasını ona sunmaya hazırlandığı o anı. O kumbara hiç kırılmadı, o para hiç harcanmadı, ama o niyet... O niyet, bir çocuğun, elindeki her şeyi, başkasının yarası için feda etmeye hazır oluşu, işte Tanrı’nın Krallığı’nın yeryüzündeki en somut halidir. O kumbara, Ben’in ruhunun ne kadar cömert, ne kadar saf olduğunun bir simgesiydi. O, dünyaya bir 'sahip' olarak değil, bir 'sunan' olarak gelmişti.

İsa bugün, 'Kim yaşamını korumaya çalışırsa onu yitirecek, kim yaşamını yitirirse onu kurtaracaktır' diyor. Bu, mantığımıza aykırı gelebilir. Ama düşünün; Ben, o kısa ömründe, 'Con Chim Airlines' hayalleriyle, o uçak spotting gezileriyle, o bitmek bilmeyen merakıyla, aslında yaşamını biriktirmiyordu; o, yaşamını paylaşıyordu. O, her anı bir macera gibi yaşıyordu. Ve şimdi, o yaşam, Tanrı’nın kucağında, o ebedi 'Banquet of Heaven'da, yani Cennet Şöleni’nde, Saint Carlo Acutis gibi genç ruhlarla birlikte, bir kuş gibi özgürce uçuyor. Sizler, onu kaybetmediniz; onu, Tanrı’nın sonsuz sevgisine emanet ettiniz.

Ryan, kardeşim... Sen ağabeyinin o en yakın yoldaşıydın. Biliyorum, şimdi yan odanın sessizliği bazen seni yoruyor. Ama unutma ki ağabeyin Ben, senin içinde yaşayan o neşeli ruhtur. O, senin güçlü olmanı, onun adına da gökyüzüne bakmanı, onun adına da hayaller kurmanı istiyor. Sizin bağınız ölümle kopmaz; o, şimdi Cennet Şöleni’nde, senin için, ailen için dua ediyor. O, seninle rüyalarında buluştuğu gibi, hayatının her anında seninle yürümeye devam ediyor. Ağabeyin, senin her başarında, her gülümsemende, her yeni gününde seninle birlikte.

Ve siz, Alan ve Thao... Sizler, evladını son nefesine kadar kutsal bir sevgiyle sarmalayan, en sadık anne-babasınız. Bugün, İncil’deki o 'iki kişi bir yatakta, biri alınacak, diğeri bırakılacak' sözü, bizi korkutmasın. Bu, Tanrı’nın her birimizi ne kadar bireysel, ne kadar özel tanıdığının bir göstergesidir. Ben, Tanrı’nın seçilmişiydi. O, şimdi sizin için, sizin omuzlarınızdaki o ağır yükün hafiflemesi için dua ediyor. Bugün eve dönerken, o sessizliği bir 'boşluk' olarak değil, bir 'bekleyiş' olarak görün. Ben, gitmedi; o sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi sizi ebediyen bir arada tutacaktır.

Azize Francesca Xavier Cabrini gibi, siz de sınırları aşan bir sevgiyle, Ben’in hatırasını yaşatıyorsunuz. O, sadece gökte bir melek değil; yeryüzünde iyilikle atan bir kalp olmaya devam ediyor. Hatırlayın, onun adına açılan o temiz su kuyusunu, o 'Giếng Gioan Baotixita'yı... O, susayanlara hayat veriyor. Ben’in sevgisi, bir nehir gibi, kurak toprakları yeşertmeye devam ediyor. Sizler, o kuyuyla, Ben’in o nazik, şefkatli kalbini yeryüzüne mühürlediniz. Her bir damla su, onun sevgisinin bir parçasıdır.

Kiliseden dışarı adım atarken, yanınıza şunu alın: Sevgi asla ölmez. Benjamin şimdi o ebedi göklerde, hayalini kurduğu o sınırsız uçuşların huzurunda, babası için, annesi için, kardeşi için dua ediyor. Başınızı kaldırın; gökler kapalı değil. O, Tanrı’nın sofrasında sizin için de bir yer hazırlıyor. Evinizin kapısından içeri girdiğinizde, o sessizliğin içinde Ben’in varlığını hissedin. O gitmedi; sadece, artık sizin gözlerinizle değil, Tanrı’nın sonsuz sevgisiyle parlıyor. Ve o sevgi sizi ebediyen bir arada tutacaktır. Bugün, o gülümsemeyi hatırlayın; o, karanlığın içinden geçen bir ışık gibi sizi her zaman aydınlatacak. Ve unutmayın, ne ölüm ne yaşam ne de acı, sizi Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz. Siz onun ailesisiniz, o sizin evladınız ve bu bağ, ebediyetin kendisinde mühürlenmiştir. O, sizi bekliyor. Amin.