วันเสาร์ สัปดาห์ที่ 30 เทศกาลธรรมดา

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ลองจินตนาการถึงงานเลี้ยงที่หรูหราในบ้านของฟาริสีผู้มั่งคั่ง กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถง เสียงพูดคุยดังระงม แต่ในความสว่างของโคมไฟนั้น สายตาของผู้คนกลับจับจ้องอยู่ที่ 'เก้าอี้' พวกเขาไม่ได้มองหน้ากันด้วยความรัก แต่กำลังคำนวณว่าใครควรนั่งที่ไหน ใครควรอยู่หัวโต๊ะ ใครควรได้รับเกียรติยศสูงสุด... ในท่ามกลางความวุ่นวายของการเลือกที่นั่งนั้น พระเยซูเจ้าทรงสังเกตเห็นทุกอย่าง พระองค์ไม่ได้ตรัสถึงกฎหมาย แต่ทรงตรัสถึง 'หัวใจ' ที่กำลังแสวงหาที่ทางให้ตัวเอง

ในชีวิตของเรา เรามักจะถูกสอนให้แสวงหาที่นั่งที่สูงที่สุด—ความสำเร็จ การยอมรับ หรือการพิสูจน์ตัวเองในสายตาโลก แต่พระเยซูเจ้าทรงพลิกกระดานความเข้าใจนั้นด้วยประโยคที่เรียบง่ายว่า 'ผู้ใดที่ยกตนขึ้น จะถูกทำให้ต่ำลง แต่ผู้ใดที่ถ่อมตนลง จะได้รับการยกย่อง'... ความถ่อมตนไม่ใช่การดูถูกตัวเอง แต่มันคือการยอมรับว่าที่นั่งที่แท้จริงของเราคือที่ที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมไว้ให้ ไม่ใช่ที่ที่เราพยายามตะเกียกตะกายไปแย่งชิงมา

สี่เดือนแล้วนะครับที่เบนจามิน วอ ลูกชายผู้เป็นที่รักของครอบครัว ได้ก้าวข้ามผ่านเส้นทางนี้ไปสู่อ้อมกอดนิรันดร์ของพระเจ้า... พ่อรู้ว่าในบ้านของท่านอาลันและท่านเถา ความคิดถึงยังคงเดินทางมาเคาะประตูหัวใจในยามที่คาดไม่ถึง ความเงียบในบ้านหลังนี้บางครั้งก็หนักอึ้งเหลือเกิน ท่านอาลัน ท่านเถาครับ พ่อรู้ว่าท่านคิดถึงรอยยิ้มของเบนจามิน คิดถึงเด็กชายผู้มีความฉลาดล้ำลึก ผู้หลงใหลในโลกของเทคโนโลยีและเครื่องบิน... ท่านจำความสุขในวันที่เบนจามินนั่งเล่าเรื่องราวด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะคิกคักเกี่ยวกับความฝันที่จะสร้างสายการบินของตัวเองที่ชื่อว่า 'Con Chim Airlines' ได้ไหมครับ? เด็กชายผู้มีปีกแห่งจินตนาการโบยบินไปไกลแสนไกล และบัดนี้ ความฝันเหล่านั้นไม่ได้สูญหายไปไหน แต่มันได้รับการเติมเต็มในสรวงสวรรค์ที่ไม่มีวันเจ็บป่วยอีกต่อไป

ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... ในฐานะพ่อแม่ที่สูญเสียลูกชายผู้เป็นดวงใจ บางครั้งในยามค่ำคืนที่เงียบงัน ความคิดฟุ้งซ่านหรือความรู้สึกผิดอาจจะแอบเข้ามาซัดส่ายในใจของท่าน ท่านอาจจะถามตัวเองด้วยความเจ็บปวดว่า 'เราทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า? ทำไมเราถึงปกป้องเขาไว้ไม่ได้?' ในวินาทีนี้ พ่อขอพูดกับท่านด้วยความจริงและด้วยความรักของพระเจ้า: ท่านไม่ได้พลาดอะไรเลย... ท่านไม่ได้ทำอะไรผิด ความเจ็บป่วยที่พรากเบนจามินไปไม่ใช่บทลงโทษ ไม่ใช่ผลของความบกพร่องใดๆ ของท่านทั้งสิ้น... มันเป็นความทุกข์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของมนุษย์ เป็นสิ่งที่ไม่มีความระมัดระวังใดในโลกจะขวางกั้นได้ ท่านได้รัก ได้ดูแล และได้โอบกอดเบนจามินด้วยหัวใจทั้งหมดของความเป็นพ่อแม่แล้ว และเบนจามินก็รับรู้ความรักนั้นอย่างเต็มเปี่ยม พระเจ้าผู้ทรงเมตตาไม่ได้กล่าวโทษท่าน... และท่านก็ไม่ควรลงโทษหัวใจตัวเองอีกต่อไป จงวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดนี้ลงที่หน้าพระแท่น ให้พระเมตตาของพระเจ้าชะล้างความเจ็บปวดนั้นออกไป และให้ท่านเป็นอิสระจากความรู้สึกผิดเถิด

เบนจามินมีจิตใจที่งดงามและเปี่ยมด้วยความเมตตาอย่างแท้จริง... พี่น้องครับ ลองนึกถึงเรื่องราวที่งดงามชิ้นหนึ่ง เมื่อตอนที่เบนจามินอายุเพียงสิบห้าปี เขารู้ว่าคุณลุงวิลเลียมกำลังป่วยหนักจากโรคหลอดเลือดสมอง เด็กชายคนนี้ไม่ได้ลังเลเลย เขาบอกกับพ่อแม่ด้วยความจริงใจว่าเขายอมที่จะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุง... เขาไม่ได้ทุบกระปุก ไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย... แต่นั่นคือการ 'เสนอ' จากหัวใจบริสุทธิ์ของเด็กชายผู้พร้อมจะสละทุกอย่างที่เขามีเพื่อคนที่เขารัก นี่คือความงดงามที่พระเจ้าทรงมองเห็นในตัวของเบนจามิน หัวใจที่กว้างใหญ่กว่าตัวของเขาเอง ความรักที่เขามอบไว้นี้ยังคงทำงานของมันอยู่เสมอ เหมือนกับสายน้ำสะอาดที่ไหลรินออกจาก 'บ่อน้ำแห่งความรัก' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ถูกสร้างขึ้นในชื่อของเขา เพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ในดินแดนที่แห้งแล้ง ทุกครั้งที่มีคนยากจนได้ดื่มน้ำสะอาด นั่นคือชีวิตของเบนจามินที่ยังคงหล่อเลี้ยงโลกใบนี้ด้วยความเมตตา

ในบทอ่านแรกวันนี้ นักบุญเปาโลเขียนถึงชาวฟิลิปปีด้วยความรักว่า 'สำหรับข้าพเจ้า ชีวิตคือพระคริสต์ และความตายคือกำไร'... เปาโลไม่ได้พูดด้วยความสิ้นหวัง แต่พูดด้วยความมั่นใจว่าไม่ว่าชีวิตหรือความตาย เราก็เป็นของพระเจ้า... เบนจามินก็เช่นกัน เขาได้ก้าวเข้าสู่ 'กำไร' นั้นแล้ว คือการได้อยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าในที่ที่ไม่มีน้ำตาอีกต่อไป... ท่านอาลัน ท่านเถาครับ ท่านไม่ได้สูญเสียเบนจามินไปตลอดกาล แต่ท่านกำลังมีความรักของท่านรออยู่ในที่ที่สูงส่งที่สุด

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พี่เบนยังคงมองดูหนูอยู่เสมอด้วยรอยยิ้มและความภาคภูมิใจ หนูคือของขวัญล้ำค่าที่พี่ชายรักมากที่สุด จงก้าวเดินต่อไปในชีวิตด้วยความกล้าหาญและความร่าเริง อย่ากลัวที่จะมีความสุข เพราะทุกรอยยิ้มของหนูคือความสุขที่พี่เบนอยากเห็นที่สุดจากบนสวรรค์... พี่เบนไม่ได้ไปไหนไกลเลย เขารับหน้าที่เป็นทูตแห่งความรักของพระเจ้า คอยปกป้องและดูแลครอบครัวของเราจากเบื้องบน

ในยามที่ความคิดถึงถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นลม ให้ท่านนึกถึงภาพของเบนจามิน... นึกถึงรอยยิ้มที่สดใสตอนที่เขาไปเที่ยวกับครอบครัว หรือภาพที่เขากำลังมองเครื่องบินด้วยความหลงใหล... เขาอยู่ในความรักของพระเจ้า ซึ่งเป็นบ้านที่แท้จริงของเราทุกคน

วันนี้ พ่ออยากให้ท่านนำสิ่งนี้ติดตัวกลับไป: ในครั้งต่อไปที่ท่านเห็นเครื่องบินกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หรือเห็นนกน้อยบินผ่านไป ให้ท่านแหงนมองขึ้นไป ส่งยิ้มให้เบนจามิน และกระซิบเบาๆ ว่าท่านรักเขามากเพียงใด... จงเข้มแข็งและวางใจเถิด เพราะพระเจ้าผู้ทรงสวมเกราะคุ้มกันให้เบนจามิน ก็ทรงกางปีกโอบกอดท่านไว้ด้วยความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดเช่นกัน... ขอให้สันติสุขของพระคริสตเจ้าสถิตอยู่ในใจของท่านทั้งหลายตลอดไป... อาเมน.