วันจันทร์ สัปดาห์ที่ยี่สิบสองในเทศกาลธรรมดา

Monday, August 31, 2026 · in memory of Ben

การอุทิศตนที่ติดตามพิธีมิสซา ไม่ใช่สิ่งทดแทน

บทเริ่มต้น

เดชะพระนามพระบิดา และพระบุตร และพระจิต ขอพระหรรษทานและสันติสุขจากพระเยซูคริสต์เจ้า ผู้ทรงเป็นความหวังและการกลับคืนชีพของเรา สถิตกับท่านทั้งหลายในค่ำคืนแห่งการร่วมใจภาวนานี้

บทแสดงความเสียใจในบาป

ข้าแต่พระยาห์เวห์ โปรดทรงพระกรุณาเทอญ ข้าแต่พระคริสตเจ้า โปรดทรงพระกรุณาเทอญ ข้าแต่พระยาห์เวห์ โปรดทรงพระกรุณาเทอญ

♪ “Thai Kyrie (Version B: Organ & Cello)” — A song for Ben

ภาคพระวาจา

บทอ่านที่หนึ่ง · 1 Corinthians 2:1-5

พี่น้องทั้งหลาย เมื่อข้าพเจ้ามาหาท่านเพื่อประกาศธรรมล้ำลึกของพระเจ้า ข้าพเจ้าไม่ได้มาด้วยความเหนือกว่าในคำพูดหรือในสติปัญญา เพราะข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะไม่รู้อะไรเลยในหมู่พวกท่าน นอกจากพระเยซูคริสต์ และพระองค์ผู้ทรงถูกตรึงกางเขน ข้าพเจ้ามาหาท่านด้วยความอ่อนแอ ด้วยความกลัว และด้วยความหวาดหวั่นเป็นอันมาก คำพูดและการเทศนาของข้าพเจ้าไม่ใช่คำพูดที่โน้มน้าวใจด้วยสติปัญญาของมนุษย์ แต่เป็นการแสดงออกของพระจิตและพระอานุภาพ เพื่อว่าความเชื่อของท่านจะไม่ขึ้นอยู่กับสติปัญญาของมนุษย์ แต่ขึ้นอยู่กับพระอานุภาพของพระเจ้า

บทเพลงสดุดี · Psalm 119:97, 98, 99, 100, 101, 102

(R) ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้ารักธรรมบัญญัติของพระองค์เหลือเกิน ข้าพเจ้ารักธรรมบัญญัติของพระองค์เหลือเกิน! ข้าพเจ้ารำพึงถึงธรรมบัญญัตินั้นตลอดทั้งวัน (R) พระบัญญัติของพระองค์ทำให้ข้าพเจ้ามีปัญญาเหนือกว่าศัตรู เพราะพระบัญญัตินั้นอยู่กับข้าพเจ้าเสมอ (R) ข้าพเจ้ามีความเข้าใจมากกว่าครูทุกคนของข้าพเจ้า เพราะข้อกำหนดของพระองค์เป็นที่รำพึงของข้าพเจ้า (R) ข้าพเจ้ามีความรอบรู้มากกว่าผู้สูงอายุ เพราะข้าพเจ้ารักษาข้อบังคับของพระองค์ (R) ข้าพเจ้ายับยั้งเท้าจากทางชั่วร้ายทุกสาย เพื่อข้าพเจ้าจะได้ปฏิบัติตามพระวาจาของพระองค์ (R) ข้าพเจ้าไม่ได้หันเหไปจากกฎเกณฑ์ของพระองค์ เพราะพระองค์เองทรงสั่งสอนข้าพเจ้า (R)

พระวรสาร · Luke 4:16-30

ในเวลานั้น พระเยซูเจ้าเสด็จมาถึงเมืองนาซาเร็ธ ซึ่งเป็นสถานที่ที่พระองค์ทรงเจริญวัย ทรงเข้าไปในศาลาธรรมในวันสะบาโตตามเคยทรงปฏิบัติ ทรงยืนขึ้นเพื่ออ่านพระคัมภีร์ มีผู้ส่งม้วนหนังสือของประกาศกอิสยาห์ให้พระองค์ พระองค์ทรงคลี่ม้วนหนังสือออกและทรงพบข้อความที่เขียนไว้ว่า 'พระจิตขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่เหนือข้าพเจ้า เพราะพระองค์ทรงเจิมข้าพเจ้า เพื่อประกาศข่าวดีแก่คนยากจน ทรงส่งข้าพเจ้าไปประกาศอิสรภาพแก่ผู้ถูกจองจำ และประกาศการคืนสายตาแก่คนตาบอด ปลดปล่อยผู้ถูกกดขี่ให้เป็นอิสระ และประกาศปีแห่งความโปรดปรานจากองค์พระผู้เป็นเจ้า' แล้วพระองค์ทรงม้วนหนังสือส่งคืนให้เจ้าหน้าที่และทรงนั่งลง สายตาของทุกคนในศาลาธรรมต่างจ้องมองพระองค์ พระองค์จึงเริ่มตรัสแก่เขาว่า 'ในวันนี้ พระคัมภีร์ข้อนี้ได้รับการสำเร็จบริบูรณ์แล้วในเวลาที่ท่านทั้งหลายกำลังฟังอยู่' ทุกคนต่างชมเชยพระองค์และประหลาดใจในพระวาจาอันกอปรด้วยพระหรรษทานที่ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระองค์ และพูดกันว่า 'คนนี้ไม่ใช่ลูกของโยเซฟหรือ?' พระองค์ตรัสแก่เขาว่า 'ท่านทั้งหลายจะอ้างภาษิตนี้แก่เราอย่างแน่นอนว่า "หมอเอ๋ย จงรักษาตัวเองเถิด" และจะพูดว่า "จงทำในบ้านเกิดของตนเหมือนอย่างที่เราได้ยินว่าเกิดขึ้นที่เมืองคาเปอรนาอุมนั้นเถิด"' พระองค์ตรัสต่อไปว่า 'เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ไม่มีประกาศกคนใดได้รับการต้อนรับในบ้านเกิดของตนเลย แท้จริงเราบอกท่านทั้งหลายว่า มีหญิงม่ายหลายคนในอิสราเอลในสมัยของประกาศกเอลียาห์ เมื่อท้องฟ้าปิดเป็นเวลาสามปีครึ่ง และเกิดการกันดารอาหารอย่างรุนแรงทั่วแผ่นดิน แต่เอลียาห์ไม่ได้ถูกส่งไปหาหญิงม่ายเหล่านั้นเลย นอกจากหญิงม่ายคนหนึ่งที่เมืองซาเรฟัทในเขตไซดอน และมีคนโรคเรื้อนหลายคนในอิสราเอลในสมัยของประกาศกเอลีชา แต่ไม่มีใครได้รับการรักษาให้สะอาดเลย นอกจากนาอามานชาวซีเรีย' เมื่อทุกคนในศาลาธรรมได้ยินเช่นนั้น ต่างก็เปี่ยมด้วยความโกรธแค้น จึงลุกขึ้นผลักไสพระองค์ออกจากเมือง นำพระองค์ไปที่หน้าผาของเนินเขาที่เมืองของเขาตั้งอยู่ เพื่อจะผลักพระองค์ตกเสียนอกหน้าผา แต่พระองค์ทรงดำเนินผ่านท่ามกลางพวกเขาและเสด็จจากไป

ข้าแต่พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้ารักธรรมบัญญัติของพระองค์เหลือเกิน

บทเทศน์

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า...

ลองจินตนาการถึงบรรยากาศภายในศาลาธรรมที่เมืองนาซาเร็ธในวันสะบาโตวันนั้นดูสิครับ... อากาศอาจจะอบอ้าว มีฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยล่องอยู่ในลำแสงแดดที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา... ทุกคนนั่งเงียบสงบ... เสียงเดียวที่ได้ยินในขณะนั้นคือเสียงของเนื้อกระดาษหนังที่ค่อยๆ คลี่ออก... เสียงแผ่วเบาของการคลี่ม้วนหนังสือโบราณในพระหัตถ์ของพระเยซูเจ้า... ทุกสายตาจ้องมองไปที่พระหัตถ์คู่นั้น... พระองค์ทรงหาข้อความที่ประกาศกอิสยาห์ได้เขียนไว้... ทรงอ่านด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยสิทธิอำนาจและความรัก... และเมื่อทรงอ่านเสร็จแล้ว พระวรสารบันทึกรายละเอียดที่เล็กน้อยแต่สำคัญยิ่งว่า... พระองค์ทรงม้วนหนังสือส่งคืนให้เจ้าหน้าที่ แล้วทรงนั่งลง...

ม้วนหนังสือที่ถูกคลี่ออก... และม้วนหนังสือที่ถูกม้วนเก็บกลับคืน...

นี่คือภาพที่พ่ออยากชวนพี่น้องทุกท่านให้หยุดคิดและพิจารณาในวันนี้... ชีวิตของเราแต่ละคนก็เปรียบเสมือนม้วนหนังสือที่พระผู้เป็นเจ้าทรงคลี่ออกในโลกนี้... ม้วนหนังสือบางม้วนอาจจะยาวเหยียด ผ่านประวัติศาสตร์และกาลเวลาหลายทศวรรษ... แต่บางม้วน... พระผู้เป็นเจ้าทรงคลี่ออกเพียงช่วงเวลาสั้นๆ... ทรงจารึกถ้อยคำอันงดงาม ละเอียดอ่อน และลึกซึ้งลงไป... แล้วพระองค์ก็ทรงม้วนเก็บมันกลับคืนสู่พระหัตถ์ของพระองค์อย่างทะนุถนอม... แม้ม้วนหนังสือนั้นจะสั้นในสายตาของมนุษย์... แต่มันก็สมบูรณ์และสำเร็จบริบูรณ์ในสายพระเนตรของพระเจ้าแล้ว...

วันนี้... เป็นเวลาประมาณสองเดือนแล้ว นับตั้งแต่วันที่ 13 มิถุนายน 2026 วันที่ม้วนหนังสือชีวิตในโลกนี้ของ Benjamin Vo หรือ 'เบน' ของเราได้ถูกม้วนเก็บกลับคืนสู่สวรรค์... สองเดือนที่ผ่านไป... ความเงียบงันในบ้านอาจจะเริ่มหยั่งรากลึกขึ้น... ความจริงของการสูญเสียเริ่มแจ่มชัดในทุกๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเก้าอี้ตัวนั้นยังคงว่างเปล่า... บาดแผลในใจของคุณพ่ออาลัน คุณแม่เถา และน้องไรอัน... ยังคงเป็นบาดแผลที่สดใหม่และเจ็บปวดลึกซึ้ง... พ่อรู้ดีว่าความทุกข์ระทมที่ไม่มีเสียงนี้มันหนักหน่วงเพียงใด... การต้องเดินผ่านห้องของลูก... การเห็นโปรเจกต์งานเขียนโค้ดคอมพิวเตอร์ที่เขายังทำค้างไว้ในหน้าจอ... การเห็นสิ่งของส่วนตัวของเขา... สิ่งเหล่านี้คือความจริงที่เจ็บปวดเหลือเกิน... พ่อจะไม่บอกให้ท่านรีบหยุดร้องไห้... พ่อจะไม่บอกว่า 'ไม่เป็นไรหรอก' ... เพราะในความเป็นจริงแล้ว มันเจ็บปวดมาก... และการร้องไห้คือการประกาศว่าเบนจามินมีความหมายต่อหัวใจของท่านมากมายเพียงใด...

แต่พี่น้องครับ... ขอให้เรามองไปที่ม้วนหนังสือชีวิตของเบนจามินร่วมกัน... เบนเป็นเด็กหนุ่มที่มีสติปัญญาอันล้ำเลิศเกินวัย... เขามีความสามารถในการเข้าใจระบบตรรกะ คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยีขั้นสูงอย่างน่าอัศจรรย์... ในขณะที่เด็กวัยเดียวกันกำลังเล่นสนุกไปตามประสา... เบนกลับหยั่งลึกเข้าไปในโลกของ AI, DevOps, และโครงสร้างระบบคลาวด์ AWS... เขาเขียนโค้ดและสร้างสรรค์แอปพลิเคชันต่างๆ เก็บไว้ในคลังเก็บข้อมูลส่วนตัวของเขา... สติปัญญาของเขาเฉียบแหลมประหนึ่งว่าเขาสามารถมองเห็นระบบการทำงานที่ซับซ้อนของโลกใบนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง... หากเปรียบชีวิตเป็นรหัสคอมพิวเตอร์... เบนจามินก็คือผู้ที่สามารถอ่านและเขียนรหัสเหล่านั้นได้อย่างคล่องแคล่ว...

ทว่า... สิ่งที่ทำให้ม้วนหนังสือชีวิตของ เบน หรือ Benjamin Vo งดงามที่สุด ไม่ใช่ความชาญฉลาดในเรื่องเทคโนโลยีหรือตัวเลข... แต่คือ 'หัวใจอันอ่อนโยน' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้สติปัญญาอันล้ำเลิศนั้น... เขาเป็นเด็กที่รักและเคารพป๋าและม้าอย่างสุดหัวใจ... เขามีรอยยิ้มที่สดใสและอบอุ่นเสมอ... ความผูกพันที่เขามีต่อครอบครัวนั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะพรรณนา... พ่อจำได้ว่าตอนที่เขาอายุเพียง 12 ปี... ในงานวันเกิดครบรอบ 40 ปีของคุณพ่ออาลัน... เด็กชายเบนจามินกลับหลั่งน้ำตาออกมา... ไม่ใช่เพราะความเศร้าในปัจจุบัน... แต่เป็นเพราะความรักอันเปี่ยมล้นและความกลัวล่วงหน้าว่าจะต้องสูญเสียคุณพ่อผู้เป็นที่รักไปในวันใดวันหนึ่ง... น้ำตาของเด็กชายในวันนั้นคือพยานหลักฐานอันหนักแน่นว่า... หัวใจของเบนจามินไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตัวเลขหรืออัลกอริทึมที่เย็นชา... แต่ขับเคลื่อนด้วยความรักที่ร้อนรนและบริสุทธิ์ยิ่ง...

ในบทอ่านแรกวันนี้... นักบุญเปาโลได้กล่าวถ้อยคำที่ลึกซึ้งต่อชาวโครินธ์ว่า... 'ข้าพเจ้าไม่ได้มาด้วยความเหนือกว่าในคำพูดหรือในสติปัญญา... แต่ข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะไม่รู้อะไรเลยในหมู่พวกท่าน นอกจากพระเยซูคริสต์ และพระองค์ผู้ทรงถูกตรึงกางเขน' ... นักบุญเปาโลผู้เป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่... กลับเลือกที่จะละทิ้งความรู้ทางโลกทั้งหมดเพื่อหันมาหาความรักอันเรียบง่ายและลึกซึ้งของพระคริสตเจ้า... เบนจามินก็เช่นเดียวกัน... แม้เขาจะมีปัญญาที่สามารถเข้าใจโครงสร้างคลาวด์ที่ซับซ้อน... แต่ในความสัมพันธ์กับครอบครัวและผู้อื่น... เขาเลือกที่จะใช้ภาษาที่ง่ายที่สุด... นั่นคือภาษาของความรัก ความสุภาพ และการเอาใจใส่...

พ่ออยากจะแบ่งปันความจริงประการหนึ่งแก่คุณพ่ออาลันและคุณแม่เถา... ในช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าเช่นนี้... ปีศาจมักจะฉวยโอกาสหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยและความรู้สึกผิดลงในใจของพ่อแม่... มันมักจะกระซิบถามในความมืดว่า... *'เราดูแลเขาดีพอหรือยัง?'*... *'ถ้าเราสังเกตเห็นอาการเร็วกว่านี้สักนิด... ผลลัพธ์จะเปลี่ยนไปไหม?'*... *'เป็นเพราะความบกพร่องของเราหรือเปล่าที่ทำให้ลูกต้องจากไป?'*... คำถามเหล่านี้คือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่งคอยล่ามหัวใจของท่านไว้กับความทุกข์ทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุด...

พ่อขอประกาศความจริงของพระเจ้าแก่ท่านทั้งสองในวันนี้... เหมือนที่พระเยซูเจ้าตรัสตอบบรรดาศิษย์เมื่อเห็นชายตาบอดว่า *'ไม่ใช่ชายคนนี้หรือพ่อแม่ของเขาที่ทำบาป'*... ความเจ็บป่วยและกาลเวลาที่สิ้นสุดลงของเบนจามิน... ไม่ใช่บทลงโทษของพระเจ้า... และไม่ใช่ความบกพร่องหรือความผิดพลาดของท่านทั้งสองเลยแม้แต่น้อย... ไม่มีสิ่งใดที่ท่านทำพลาดไป... ท่านได้รักเบนจามินอย่างดีที่สุดเท่าที่พ่อแม่คู่หนึ่งจะรักลูกได้ในโลกนี้... ท่านได้มอบความอบอุ่น ได้ร่วมเดินทางแสวงบุญ ได้พากันไปชื่นชมโลกกว้าง... และที่สำคัญที่สุด... ท่านได้หล่อหลอมให้เขากลายเป็นเด็กหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความเชื่อและความรัก... ขอโปรดวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดนี้ลงเถิด... ปลดปล่อยหัวใจของท่านให้เป็นอิสระ... เพื่อที่ท่านจะสามารถระลึกถึงเบนจามินด้วยความรักที่บริสุทธิ์... โดยไม่มีความหวาดหวั่นหรือความเสียใจหลงเหลืออยู่...

และในพระวรสารวันนี้... เราเห็นภาพของพระเยซูเจ้าที่เสด็จกลับมายังบ้านเกิดของพระองค์ที่เมืองนาซาเร็ธ... ทรงประกาศข่าวดี... แต่ผู้คนกลับปฏิเสธพระองค์... พวกเขาพูดว่า *'คนนี้ไม่ใช่ลูกของโยเซฟหรือ?'*... พวกเขามองเห็นพระองค์เพียงแค่ภายนอก... มองเห็นเพียงแค่มิติทางโลก... แต่พวกเขาไม่ได้มองเห็นพระอานุภาพและพระจิตของพระเจ้าที่สถิตอยู่กับพระองค์... ในทำนองเดียวกัน... โลกนี้อาจจะมองดูชีวิตของเบนจามินแล้วพูดว่า... *'น่าเสียดายเหลือเกิน... เด็กหนุ่มผู้มีอนาคตไกล มีสติปัญญาเลิศเลอขนาดนี้... ทำไมต้องด่วนจากไปในวัยเพียง 15 ปี?'*... โลกมองเห็นเพียงความสูญเสียและม้วนหนังสือที่ปิดลงเร็วเกินไป...

แต่สำหรับเราผู้มีความเชื่อ... เรามองเห็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น... เรามองเห็นว่าม้วนหนังสือชีวิตของเบนจามินไม่ได้ถูกทำลาย... แต่ได้รับการ 'สำเร็จบริบูรณ์' แล้วในพระคริสตเจ้า... เบนจามินได้ผ่านการทดสอบทุกประการในโลกนี้แล้ว... ดังที่เขาเคยมาเข้าฝันคุณพ่ออาลันอย่างอบอุ่นและพูดว่า... *'ป๋าครับ... ไม่ว่าการทดสอบไหนๆ ผมก็ผ่านหมดแล้ว... ผมสามารถหายใจได้เองตามปกติแล้ว... ไม่ต้องห่วงนะครับ... ผมจะคอยเฝ้ามองป๋าและม้าเสมอ'*... นี่ไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน... แต่เป็นสารแห่งความหวังที่พระเจ้าทรงอนุญาตให้ส่งมาถึงท่าน... เพื่อบอกว่าบัดนี้เบนจามินมีความสุขแท้จริงในสวรรค์... เขาไม่ต้องเผชิญกับความอึดอัด ความเจ็บปวด หรือข้อจำกัดของร่างกายอีกต่อไป... เขากำลังโบยบินอยู่ในท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล... ยิ่งกว่าเครื่องบินเจ็ทลำใดๆ ในโลกที่เขาเคยหลงใหล...

สำหรับไรอัน... น้องชายผู้เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเบน... พ่อรู้ว่าหัวใจของหนูต้องเผชิญกับความสับสนและความอ้างว้างอย่างหนัก... พี่ชายที่เคยอยู่เคียงข้าง... เคยแบ่งปันเสียงหัวเราะ... บัดนี้ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว... แต่ขอให้ไรอันรู้ว่า... จิตวิญญาณและความรักของพี่เบนยังคงอยู่ในตัวหนู... ทุกครั้งที่หนูตั้งใจเรียน... ทุกครั้งที่หนูยิ้มและก้าวเดินต่อไปด้วยความเข้มแข็ง... หนูกำลังทำให้ชีวิตของพี่เบนยังคงดำเนินต่อไปในโลกนี้... พี่เบนกำลังเฝ้ามองและเชียร์หนูอยู่จากบนสวรรค์ร่วมกับนักบุญคาร์โล อาคูติส... ขอให้หนูเข้มแข็งเพื่อป๋าเพื่อม้า... และเพื่อตัวหนูเองด้วยนะลูก...

พี่น้องที่รัก... ความรักของเบนจามินยังคงหลั่งไหลและให้ชีวิตแก่โลกใบนี้อย่างเงียบเชียบ... เหมือนกับน้ำสะอาดที่ไหลรินจาก 'บ่อน้ำแห่งความรักของยอห์น บัปติสตา' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ถูกสร้างขึ้นในนามของเบนจามินที่จังหวัดก่าเมา ประเทศเวียดนาม... น้ำที่ช่วยดับกระหายและให้ชีวิตแก่ผู้ยากไร้... นั่นคือภาพสะท้อนของชีวิตของเบน... แม้ตัวเขาจะจากไป... แต่กระแสน้ำแห่งความรักและความเมตตาของเขายังคงไหลเวียนและสร้างความหวังให้แก่ผู้คนอีกมากมาย...

ก่อนที่เราจะก้าวเดินออกจากศาลาธรรมแห่งนี้ไปสู่ชีวิตประจำวัน... พ่ออยากให้ทุกท่านนำสิ่งหนึ่งติดตัวไป... นั่นคือ 'การยอมรับม้วนหนังสือชีวิตของเราด้วยความไว้วางใจ' ... เราไม่รู้ว่าม้วนหนังสือของเราจะยาวหรือสั้นเพียงใด... แต่สิ่งสำคัญคือ... ในทุกๆ วันที่เรายังมีลมหายใจ... เราได้เขียนถ้อยคำแห่งความรัก ความเมตตา และความเชื่อลงไปในม้วนหนังสือของเราแล้วหรือยัง?... ขอให้เราเลียนแบบความบริสุทธิ์ใจของเบนจามิน... ที่พร้อมจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดของตนให้แก่ผู้อื่นเสมอ...

เบนจามิน... ลูกรัก... บัดนี้ลูกได้พักผ่อนอย่างสงบในอ้อมกอดอันอบอุ่นของพระบิดาเจ้าสวรรค์และพระแม่มารีย์แล้ว... ขอลูกช่วยวิงวอนเทอญเพื่อคุณพ่ออาลัน คุณแม่เถา และน้องไรอัน... ให้พวกเขามีกำลังใจ มีสันติสุขที่เหนือความเข้าใจ... และมีความหวังอันมั่นคงเสมอ... จนกว่าจะถึงวันที่เราทุกคนจะได้พบกันอีกครั้งในงานเลี้ยงนิรันดรในสวรรค์... ที่ซึ่งจะไม่มีการพรากจากกันอีกเลย...

ขอพระเจ้าประทานพระพรและสันติสุขแก่ทุกท่าน... อาเมน

การภาวนา

♪ “แสงประทีปนำทาง (Pipe Organ & Cello)” — A song for Ben

บทภาวนาเพื่อมวลชน

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Hey Ben ถ้าเป็นไปได้ ขอให้พี่ Minh ได้เจอ Ben ในความฝันนะ แม้จะเป็นเพียงแค่คำทักทายหรือรอยยิ้มแบบที่ Ben ชอบโพสท่าถ่ายรูป คิดถึงและรัก Ben มากๆ นะ”