วันจันทร์ สัปดาห์ที่ 18 ในเวลาปกติ

เมื่อเริ่มต้นรัชกาลเศเดคียาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์ ในเดือนที่ห้าของปีที่สี่ ฮานันยาห์บุตรของอัซซูร์ ประกาศกจากกิเบโอน ได้กล่าวแก่ข้าพเจ้าในพระเวศของพระเจ้า ต่อหน้าบรรดาปุโรหิตและประชาชนทั้งปวงว่า “พระเจ้าแห่งนิกรชนูปถัมภ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า ‘เราได้หักแอกของกษัตริย์แห่งบาบิโลนแล้ว ภายในสองปี เราจะนำภาชนะทั้งหมดของพระเวศของพระเจ้า ซึ่งเนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์แห่งบาบิโลน ได้ขนไปจากสถานที่นี้ไปยังบาบิโลน กลับคืนมายังสถานที่นี้ และเราจะนำเยโคนิยาห์ บุตรของเยโฮยาคิม กษัตริย์แห่งยูดาห์ พร้อมกับบรรดาผู้ถูกเนรเทศแห่งยูดาห์ที่ไปยังบาบิโลน ให้กลับมายังสถานที่นี้’ พระเจ้าตรัสดังนี้ ‘เพราะเราจะหักแอกของกษัตริย์แห่งบาบิโลน’” แล้วประกาศกเยเรมีย์ได้ตอบประกาศกฮานันยาห์ ต่อหน้าบรรดาปุโรหิตและประชาชนทั้งปวงที่ชุมนุมกันในพระเวศของพระเจ้าว่า “อาเมน! ขอพระเจ้าทรงกระทำเช่นนั้นเทอญ! ขอพระเจ้าทรงทำให้คำพยากรณ์ของท่านเป็นจริง โดยทรงนำภาชนะแห่งพระเวศของพระเจ้า และบรรดาผู้ถูกเนรเทศทั้งหมดกลับมาจากบาบิโลนยังสถานที่นี้! แต่บัดนี้ โปรดฟังสิ่งที่ข้าพเจ้ากำลังจะกล่าวให้ท่านและประชาชนทั้งปวงได้ยิน ตั้งแต่โบราณกาล บรรดาประกาศกที่อยู่ก่อนท่านและข้าพเจ้า ได้พยากรณ์ถึงสงคราม ภัยพิบัติ และโรคระบาด ต่อแผ่นดินใหญ่น้อยและอาณาจักรที่ทรงอำนาจ แต่ประกาศกที่พยากรณ์ถึงสันติภาพ จะได้รับการยอมรับว่าพระเจ้าทรงส่งมาอย่างแท้จริง ก็ต่อเมื่อคำพยากรณ์นั้นเกิดขึ้นจริงเท่านั้น” หลังจากนั้น ประกาศกฮานันยาห์ได้ถอดแอกออกจากคอของประกาศกเยเรมีย์และหักมันเสีย แล้วฮานันยาห์ก็กล่าวต่อหน้าประชาชนทั้งปวงว่า “พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘เช่นเดียวกันนี้ ภายในสองปี เราจะหักแอกของเนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์แห่งบาบิโลน ออกจากคอของชนชาติทั้งปวง’” แล้วประกาศกเยเรมีย์ก็เดินเลี่ยงไป หลังจากประกาศกฮานันยาห์ได้หักแอกจากคอของประกาศกเยเรมีย์แล้ว พระวาจาของพระเจ้าก็มาถึงเยเรมีย์ว่า “จงไปบอกฮานันยาห์ว่า พระเจ้าตรัสดังนี้: ‘เจ้าหักแอกไม้ แต่เจ้ากลับสร้างแอกเหล็กขึ้นแทน! เพราะพระเจ้าแห่งนิกรชนูปถัมภ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตรัสดังนี้ว่า เราจะวางแอกเหล็กไว้บนคอของชนชาติเหล่านี้ทั้งหมด เพื่อให้รับใช้เนบูคัดเนสซาร์ กษัตริย์แห่งบาบิโลน และพวกเขาจะรับใช้เขา แม้แต่สัตว์ป่าในท้องทุ่งเราก็มอบให้เขา’” แล้วประกาศกเยเรมีย์กล่าวแก่ประกาศกฮานันยาห์ว่า “ฮานันยาห์เอ๋ย จงฟัง! พระเจ้าไม่ได้ทรงส่งท่านมา แต่ท่านได้ทำให้ประชาชนนี้วางใจในสิ่งเท็จ ดังนั้น พระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘ดูเถิด เราจะกำจัดท่านไปจากผืนแผ่นดิน ในปีนี้เองท่านจะต้องตาย เพราะท่านได้เทศน์สอนการกบฏต่อพระเจ้า’” ในปีนั้นเอง ในเดือนที่เจ็ด ประกาศกฮานันยาห์ก็เสียชีวิต

รับ: ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงสอนบทบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพเจ้า โปรดเอาทางแห่งความโกหกออกไปจากข้าพเจ้า และโปรดเมตตาประทานธรรมบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพเจ้า รับ: ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงสอนบทบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพเจ้า โปรดอย่าถอนพระวาจาแห่งความจริงไปจากปากข้าพเจ้า เพราะความหวังของข้าพเจ้าอยู่ในคำตัดสินของพระองค์ รับ: ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงสอนบทบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพเจ้า ขอให้ผู้ที่เกรงกลัวพระองค์และรับรู้ข้อกฎหมายของพระองค์ หันกลับมาหาข้าพเจ้า รับ: ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงสอนบทบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพเจ้า ขอให้จิตใจของข้าพเจ้าบริบูรณ์ในบทบัญญัติของพระองค์ เพื่อข้าพเจ้าจะไม่ต้องอับอาย รับ: ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงสอนบทบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพเจ้า คนบาปรอคอยที่จะทำลายข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าเอาใจใส่ในข้อกฎหมายของพระองค์ รับ: ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงสอนบทบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่เคยหันเหไปจากคำตัดสินของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงสั่งสอนข้าพเจ้า รับ: ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงสอนบทบัญญัติของพระองค์แก่ข้าพเจ้า

ทันใดนั้น พระองค์ทรงสั่งให้บรรดาสาวกลงเรือล่วงหน้าไปก่อนข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่ง ขณะที่พระองค์ทรงส่งฝูงชนกลับ เมื่อทรงส่งฝูงชนกลับแล้ว พระองค์เสด็จขึ้นไปบนภูเขาตามลำพังเพื่อทรงภาวนา เมื่อถึงเวลาเย็น พระองค์ประทับที่นั่นเพียงลำพัง ส่วนเรือนั้นอยู่ห่างจากฝั่งหลายไมล์แล้ว และกำลังถูกคลื่นลมโหมกระหน่ำ เพราะลมพัดต้านอยู่ ในเวลายามที่สี่ของคืนนั้น พระองค์เสด็จเดินบนทะเลไปหาพวกเขา เมื่อบรรดาสาวกเห็นพระองค์เสด็จเดินบนทะเลก็ตกใจกลัว พูดกันว่า “เป็นผี!” และร้องตะโกนด้วยความกลัว ทันใดนั้น พระเยซูเจ้าตรัสกับพวกเขาว่า “ทำใจดีๆ ไว้ เราเอง อย่ากลัวเลย” เปโตรทูลตอบพระองค์ว่า “ข้าแต่พระองค์ ถ้าเป็นพระองค์ ขอทรงสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์เถิด” พระองค์ตรัสว่า “จงมาเถิด” เปโตรจึงลงจากเรือ เดินบนน้ำไปหาพระเยซูเจ้า แต่เมื่อเขาเห็นว่าลมแรง เขาก็กระวนกระวายกลัว และเมื่อเริ่มจมลง เขาร้องขึ้นว่า “ข้าแต่พระองค์ ช่วยข้าพเจ้าด้วย!” ทันใดนั้น พระเยซูเจ้าทรงยื่นพระหัตถ์จับเขาไว้ และตรัสว่า “ผู้มีความเชื่อน้อย เอ็งสงสัยทำไม?” เมื่อพระองค์และเปโตรขึ้นเรือแล้ว ลมก็สงบลง คนทั้งหลายที่อยู่ในเรือจึงกราบนมัสการพระองค์ พูดว่า “พระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าแท้จริง” เมื่อข้ามฟากแล้ว พวกเขามาถึงแผ่นดินที่เจนเนซาเรท เมื่อชาวเมืองนั้นจำพระองค์ได้ ก็ส่งข่าวไปทั่วบริเวณรอบๆ ประชาชนจึงนำบรรดาคนเจ็บป่วยมาหาพระองค์ และกราบทูลขอเพียงได้สัมผัสชายเสื้อของพระองค์เท่านั้น และทุกคนที่สัมผัสก็ได้รับการรักษาให้หายขาด