ระลึกถึงนักบุญปีโอ ที่ 10 พระสันตะปาปา

พระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่เหนือข้าพเจ้า พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าออกไปโดยพระจิตขององค์พระผู้เป็นเจ้า และทรงวางข้าพเจ้าไว้ที่กลางที่ราบซึ่งเต็มไปด้วยกระดูก พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าเดินผ่านกระดูกเหล่านั้นโดยรอบ ข้าพเจ้าเห็นว่ามีกระดูกมากมายอยู่บนพื้นผิวของที่ราบนั้น และกระดูกเหล่านั้นแห้งผากมาก พระองค์ตรัสถามข้าพเจ้าว่า “บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย กระดูกเหล่านี้จะกลับมีชีวิตได้หรือไม่?” ข้าพเจ้าทูลตอบว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า พระองค์เพียงพระองค์เดียวทรงทราบ” แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงเผยพระวจนะเหนือกระดูกเหล่านี้ และกล่าวแก่พวกมันว่า ‘ดูกระดูกแห้งเอ๋ย จงฟังพระวาจาขององค์พระผู้เป็นเจ้า! องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้แก่กระดูกเหล่านี้ว่า ดูเถิด เราจะใส่วิญญาณเข้าไปในเจ้า เพื่อเจ้าจะได้มีชีวิต เราจะใส่เส้นเอ็นไว้บนเจ้า ให้เนื้อเจริญขึ้นคลุมเจ้า คลุมเจ้าด้วยผิวหนัง และใส่วิญญาณเข้าไปในเจ้า เพื่อเจ้าจะได้มีชีวิต และเจ้าจะรู้ว่าเราคือองค์พระผู้เป็นเจ้า’” ข้าพเจ้าจึงเผยพระวจนะตามที่ได้รับบัญชา และขณะที่ข้าพเจ้ากำลังเผยพระวจนะอยู่นั้น ข้าพเจ้าได้ยินเสียงกึกก้อง เป็นเสียงกระทบกันของกระดูกที่เข้ามารวมกัน กระดูกต่อเข้ากับกระดูก ข้าพเจ้าเห็นเส้นเอ็นและเนื้อเจริญขึ้นบนกระดูกเหล่านั้น และผิวหนังคลุมพวกมันไว้ แต่วิญญาณยังไม่มีอยู่ในพวกมัน แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับข้าพเจ้าว่า “จงเผยพระวจนะแก่วิญญาณ บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงเผยพระวจนะและกล่าวแก่วิญญาณว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า วิญญาณเอ๋ย จงมาจากลมทั้งสี่ทิศ และเป่าลมปราณเข้าไปในคนเหล่านี้ที่ถูกสังหาร เพื่อพวกเขาจะได้มีชีวิต’” ข้าพเจ้าจึงเผยพระวจนะตามที่พระองค์ทรงบัญชาแก่วิญญาณ และวิญญาณก็เข้ามาในพวกเขา พวกเขาก็กลับมีชีวิตและลุกขึ้นยืน เป็นกองทัพอันยิ่งใหญ่ แล้วพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า “บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย กระดูกเหล่านี้คือวงศ์วานอิสราเอลทั้งหมด พวกเขาพากันกล่าวว่า ‘กระดูกของเราแห้งผากแล้ว ความหวังของเราดับสูญ และเราถูกตัดขาดแล้ว’ เพราะฉะนั้น จงเผยพระวจนะและกล่าวแก่พวกเขาว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด ประชากรของเราเอ๋ย เราจะเปิดหลุมศพของเจ้า และให้เจ้าลุกขึ้นมาจากหลุมศพของเจ้า และจะนำเจ้ากลับมายังแผ่นดินอิสราเอล แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือองค์พระผู้เป็นเจ้า เมื่อเราเปิดหลุมศพของเจ้า และให้เจ้าลุกขึ้นมาจากหลุมศพของเจ้า ประชากรของเราเอ๋ย! เราจะใส่วิญญาณของเราไว้ในตัวเจ้า เพื่อเจ้าจะได้มีชีวิต และเราจะตั้งเจ้าไว้บนแผ่นดินของเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือองค์พระผู้เป็นเจ้า เราได้สัญญาไว้แล้ว และเราจะกระทำ’ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัส”

ก. ให้ผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงไถ่ไว้ได้กล่าวเถิด คือผู้ที่พระองค์ทรงไถ่ให้พ้นจากเงื้อมมือของศัตรู และทรงรวบรวมมาจากดินแดนต่างๆ จากทิศตะวันออกและทิศตะวันตก จากทิศเหนือและทิศใต้ ข. จงขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์ ก. พวกเขาพเนจรไปในถิ่นทุรกันดารอันแห้งแล้ง หาทางไปยังเมืองที่มีผู้อาศัยไม่พบ หิวโหยและกระหายน้ำ ชีวิตของพวกเขาก็อ่อนระโหยโรยแรงไปภายในตน ข. จงขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์ ก. แล้วพวกเขาก็ร้องทูลต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าในยามทุกข์ลำบาก และพระองค์ทรงช่วยกู้พวกเขาให้พ้นจากความคับแค้น พระองค์ทรงนำพวกเขาไปตามทางตรง เพื่อไปยังเมืองที่มีผู้อาศัย ข. จงขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์ ก. ขอให้พวกเขาขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้าสำหรับความรักมั่นคงของพระองค์ และสำหรับพระราชกิจอันน่าอัศจรรย์ที่พระองค์ทรงกระทำแก่มนุษย์ เพราะพระองค์ทรงทำให้จิตใจที่กระหายอิ่มเอม และทรงเติมจิตใจที่หิวโหยด้วยสิ่งดีงาม ข. จงขอบพระคุณองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงอยู่เป็นนิตย์

เมื่อพวกฟาริสีได้ยินว่าพระเยซูเจ้าทรงทำให้พวกสะดูสีนิ่งอั้นตันปัญญาแล้ว จึงพากันมาชุมนุมกันอยู่ และคนหนึ่งในพวกเขาซึ่งเป็นนักปราชญ์ฝ่ายธรรมบัญญัติ ได้ทูลถามเพื่อทดลองพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ในธรรมบัญญัตินั้น บทบัญญัติข้อใดสำคัญที่สุด?” พระเยซูเจ้าตรัสตอบเขาว่า “ท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่านสุดจิตใจ สุดวิญญาณ และสุดสติปัญญาของท่าน นี่คือบทบัญญัติข้อใหญ่และเป็นข้อแรก ส่วนบทบัญญัติข้อที่สองก็เช่นเดียวกัน คือ ท่านจงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง ธรรมบัญญัติทั้งหมดและคำของบรรดาประกาศกขึ้นอยู่กับบทบัญญัติสองข้อนี้”