ระลึกถึงการมรณสักขีของนักบุญยอห์น บัปติสตา

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ในชีวิตของเรา บางครั้งเราพบเจอภาพที่ดูเหมือนจะแตกสลาย... เหมือนจานกระเบื้องที่ร่วงหล่นลงบนพื้นและแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย... เรามองดูเศษเสี้ยวเหล่านั้นด้วยความใจหาย เพราะในความแตกสลายนั้น เราเห็นภาพของความงดงามที่เคยสมบูรณ์... วันนี้ พระวรสารบอกเล่าถึงจุดจบของชีวิตนักบุญยอห์น บัปติสตา... ชายผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาผู้ที่เกิดจากหญิง... จบชีวิตลงด้วยคำสั่งที่โหดร้ายบนถาดใบหนึ่ง... ภาพของถาดนั้นอาจดูเหมือนความพ่ายแพ้ในสายตาโลก... แต่ในสายตาของพระเจ้า นี่คือภาพของการมอบถวายชีวิตจนหยดสุดท้าย... วันนี้ เป็นเวลาสองเดือนแล้วนับจากวันที่ Benjamin Vo ลูกชายสุดที่รักของพวกเราได้เดินทางกลับสู่บ้านแท้นิรันดร์... สองเดือนที่ความเงียบในบ้านอาจทำให้คุณพ่ออาลันและคุณแม่เถาต้องเผชิญกับคำถามที่ยากจะหาคำตอบ... คำถามที่ว่า 'ทำไม?' ...

พ่ออยากพูดกับท่านตรงๆ ว่า... ความโศกเศร้าที่ท่านกำลังแบกอยู่นี้ไม่ใช่เรื่องผิด... มันเป็นเครื่องหมายของความรักที่ยิ่งใหญ่... อย่าพยายามรีบเร่งที่จะลืมหรือทำเป็นเข้มแข็งในแบบที่โลกคาดหวัง... การที่ท่านคิดถึงเบนจามินทุกวัน ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่คือความซื่อสัตย์ของหัวใจพ่อแม่... พ่อนึกถึงภาพของเบนจามินในวัยเด็ก... ภาพที่เขาสวมเสื้อ NYC ตัวเล็กๆ นั่งอยู่ในคาร์ซีทด้วยความสนอกสนใจในโลกกว้าง... เขาคือเด็กชายผู้เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น... เขาคือเด็กที่ช่างฝัน... เบนจามินไม่ได้มองโลกเพียงแค่สิ่งที่เห็นตรงหน้า แต่เขามองเห็นความเป็นไปได้ของเครื่องบินลำยักษ์ที่ชื่อว่า 'Con Chim Airlines' ที่เขาเคยหัวเราะและยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงมัน... ความฝันของเขาบริสุทธิ์และสดใส... และความบริสุทธิ์นั้นเองคือสิ่งที่พระเจ้าทรงรักที่สุด...

ในบทอ่านแรก นักบุญเปาโลเตือนใจเราว่า 'พระเจ้าทรงเลือกสิ่งที่โลกถือว่าโง่เขลา เพื่อทำให้อับอายสิ่งที่โลกถือว่าฉลาด' ... การที่ชีวิตของเด็กหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยสติปัญญาและความสามารถอย่างเบนจามินต้องจบลงเร็วเกินไป คือสิ่งที่โลกไม่เข้าใจ... โลกมองเห็นเพียงความสูญเสีย... แต่พระเจ้าทรงมองเห็นการต้อนรับ... เบนจามินไม่ได้จากไปไหนไกล... เขาเป็นเหมือนเครื่องบินที่บินพ้นขอบฟ้าไปสู่ดินแดนที่ไม่มีรอยต่อ... เขาไม่ได้หายไป แต่เขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ 'ความดีงามของพระเจ้า' ... พ่ออยากยกหินก้อนหนึ่งที่ท่านอาจจะกำลังแบกอยู่... หินแห่งความรู้สึกผิดที่ว่า 'เราทำอะไรพลาดไปไหม?' ... ฟังพ่อให้ดีนะครับ... ความเจ็บป่วยที่เบนเผชิญ ไม่ใช่ความผิดของใครเลย... ไม่มีสิ่งใดที่ท่านทำพลาดไป... พระเจ้าไม่เคยกล่าวโทษท่าน และเบนจามินเองก็คงไม่อยากให้ป๋าและม้าต้องแบกความทุกข์ที่เกิดจากความเข้าใจผิดนี้ไว้... ท่านได้รักเขาอย่างดีที่สุดแล้ว... ความรักนั้นคือสิ่งที่คงอยู่ตลอดไป...

ไรอัน น้องชายที่รัก... พี่เบนไม่ได้ทิ้งน้องไปไหน... ความทรงจำที่น้องเคยนั่งบนเบาะถุงถั่วสีเทาด้วยกัน หรือภาพที่น้องสองคนยืนกอดกันในชุดกันหนาวท่ามกลางแสงไฟ... สิ่งเหล่านี้คือสมบัติล้ำค่าที่พี่เบนทิ้งไว้ในใจของน้อง... จงใช้ชีวิตให้เต็มที่ ยิ้มให้บ่อยๆ เหมือนที่พี่เบนเคยทำ... ความเข้มแข็งของน้องคือของขวัญที่พี่ชายภูมิใจที่สุด... เบนจามินเป็นเหมือนแสงเทียนที่สว่างไสว... แม้เทียนจะดับลง แต่แสงนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำและในความเมตตาที่ยังคงไหลเวียนอยู่ในโลกนี้... เหมือน 'บ่อน้ำแห่งความรักของยอห์น บัปติสตา' ที่ขุดขึ้นในนามของเบนที่จังหวัดก่าเมา... น้ำที่ไหลหลั่งเพื่อดับกระหายและให้ชีวิตแก่ผู้อื่น... นี่คือวิธีที่เบนจามินยังคงมีชีวิตอยู่... การส่งต่อความรักของเขาไปสู่ผู้ที่ต้องการ...

พี่น้องที่รัก... ชีวิตของเราแต่ละคนเหมือนตะเกียงที่รอคอยเจ้าบ่าว... วันนี้เบนจามินได้พบเจ้าบ่าวแล้ว... เขาได้เข้าไปในงานเลี้ยงสวรรค์แล้ว... ส่วนเราที่ยังอยู่ตรงนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเติมน้ำมันแห่งความรัก ความเมตตา และการให้อภัยลงในตะเกียงของเราทุกวัน... อย่าให้ความโศกเศร้าทำให้เราลืมที่จะรักคนรอบข้าง... อย่าให้ความมืดมิดทำให้เราลืมที่จะแบ่งปันความสว่าง... ก่อนที่ท่านจะกลับไป... พ่ออยากให้ท่านนำสิ่งหนึ่งติดตัวไป... ทุกครั้งที่ท่านเห็นท้องฟ้าที่มีเครื่องบินบินผ่าน... ขอให้นึกถึงเบนจามินที่บัดนี้ได้ดื่มน้ำแห่งชีวิตนิรันดร์แล้ว... เขาไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใดเลย... เขาอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... และเขากำลังเฝ้าดูท่านอยู่ด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่สุด... ขอให้ความรักของเขาเป็นแรงบันดาลใจให้ท่านดำเนินชีวิตต่อไปด้วยความหวัง... เบนจามิน... ลูกรัก... ช่วยวิงวอนให้ครอบครัวที่รักลูกสุดหัวใจ ได้พบกับความสงบในใจในทุกๆ วัน จนกว่าเราจะได้พบกันใหม่... อาเมน