ระลึกถึงนักบุญออกัสติน พระสังฆราชและนักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ในชีวิตของนักบุญออกัสติน ผู้ที่เราฉลองในวันนี้ เราพบเห็นเส้นทางที่คดเคี้ยวแต่เปี่ยมด้วยความหมาย ท่านไม่ใช่คนศักดิ์สิทธิ์มาแต่เกิด แต่ท่านเป็นคนที่แสวงหาความจริงด้วยหัวใจที่กระหายจนแทบไหม้เกรียม... ในช่วงแรกของชีวิต ท่านพยายามเติมเต็มช่องว่างในใจด้วยสติปัญญาของโลก ด้วยปรัชญาที่ซับซ้อน และด้วยความสุขชั่วคราว จนกระทั่งท่านได้พบว่า 'หัวใจของเราจะไม่มีวันพักผ่อน จนกว่าจะได้พักพิงในพระองค์' ... วันนี้ เมื่อเรามาอยู่รวมกันที่นี่ เพื่อระลึกถึง Benjamin Vo ลูกชายผู้เป็นที่รักของเราที่จากไปได้สองเดือนแล้ว พ่ออยากให้เรามองไปที่ 'น้ำมันในตะเกียง' ตามที่พระวรสารวันนี้ได้กล่าวถึง... พระเยซูเจ้าตรัสถึงหญิงสาวสิบคน บางคนฉลาด บางคนโง่เขลา... ความแตกต่างไม่ได้อยู่ที่ตะเกียง เพราะทุกคนมีตะเกียงเหมือนกัน แต่อยู่ที่ 'น้ำมัน' ที่พวกเขาเตรียมไว้สำหรับยามมืดมิด...

น้ำมันนั้นคืออะไรหรือครับ? มันไม่ใช่ความฉลาดทางวิชาการ ไม่ใช่ความสามารถในการเขียนโค้ด หรือความฝันเรื่องสายการบิน 'Con Chim Airlines' ที่เบนจามินรักนักรักหนา... แต่มันคือ 'ความรักที่หล่อเลี้ยงหัวใจ' ... เบนจามินเป็นเด็กที่มีน้ำมันเต็มตะเกียงเสมอ... แม้ในวัยเพียง 15 ปี เขาไม่ได้ใช้ชีวิตเพียงเพื่อตัวเอง แต่เขามีหัวใจที่เผื่อแผ่ไปถึงผู้อื่นเสมอ... พ่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เบนบอกคุณพ่อคุณแม่ว่าเขาอยากจะมอบเงินในกระปุกออมสินของเขาเพื่อช่วยคุณลุงวิลเลียมที่ป่วย... เขาไม่ได้ทุบกระปุกนั้นจริงๆ หรอกครับ แต่น้ำใจที่พร้อมจะสละสิ่งที่เขารักที่สุดให้แก่ผู้อื่น นั่นแหละคือน้ำมันที่ทำให้ตะเกียงของเขาโชติช่วง...

พ่อรู้ว่าสำหรับคุณอาลันและคุณเถา ความมืดมิดของค่ำคืนนี้มันช่างยาวนาน... บางครั้งท่านอาจรู้สึกเหมือนหญิงสาวที่ตะเกียงกำลังจะดับลงเพราะน้ำมันแห่งความหวังมันร่อยหรอ... ท่านอาจจะถามว่า 'ทำไมพระเจ้าถึงให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น?' ... พ่ออยากจะย้ำความจริงที่สำคัญที่สุดในวันนี้... ความเจ็บป่วยที่เบนจามินเผชิญ ไม่ใช่ความผิดของใครเลย... ไม่มีสิ่งใดที่ท่านทำพลาดไป... อย่าให้ความรู้สึกผิดที่ไม่มีจริงมาเป็นก้อนหินทับถมหัวใจท่าน... พระเยซูเจ้าไม่ได้ทรงกล่าวโทษท่าน และเบนจามินเองก็คงไม่อยากให้ป๋าและม้าต้องแบกความทุกข์ที่เกิดจากความเข้าใจผิดนี้ไว้... ท่านได้รักเขาอย่างดีที่สุดแล้ว ความรักนั้นคือสิ่งที่คงอยู่ตลอดไป...

นักบุญเปาโลเตือนเราในบทอ่านแรกว่า 'พระเจ้าทรงเลือกสิ่งที่โลกถือว่าโง่เขลา เพื่อทำให้อับอายสิ่งที่โลกถือว่าฉลาด' ... การที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งต้องจากไปในวัยที่กำลังรุ่งโรจน์ ดูเหมือนจะเป็นความโง่เขลาในสายตาโลก แต่ในสายตาของพระเจ้า นี่คือชัยชนะแห่งความรัก... เบนจามินไม่ได้จากไปไหนไกล... เขาเป็นเหมือนเครื่องบินที่บินพ้นขอบฟ้าไปสู่ดินแดนที่ไม่มีรอยต่อ... เขาไม่ได้หายไป แต่เขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ 'ความดีงามของพระเจ้า' ที่เต็มแผ่นดินตามสดุดีวันนี้...

ไรอัน น้องชายที่รัก... พี่เบนไม่ได้ทิ้งน้องไปไหน... ความทรงจำที่น้องเคยนั่งบนเบาะถุงถั่วสีเทาด้วยกัน หรือภาพที่น้องสองคนยืนกอดกันในชุดกันหนาวท่ามกลางแสงไฟ... สิ่งเหล่านี้คือน้ำมันที่พี่เบนทิ้งไว้ในตะเกียงของน้อง... จงใช้ชีวิตให้เต็มที่ ยิ้มให้บ่อยๆ เหมือนที่พี่เบนเคยทำ... ความเข้มแข็งของน้องคือของขวัญที่พี่ชายภูมิใจที่สุด...

พี่น้องที่รัก... ชีวิตของเราแต่ละคนเหมือนตะเกียงที่รอคอยเจ้าบ่าว... เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่พระองค์จะเสด็จมา... วันนี้ เบนจามินได้พบเจ้าบ่าวแล้ว... เขาได้เข้าไปในงานเลี้ยงสวรรค์แล้ว... ส่วนเราที่ยังอยู่ตรงนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเติมน้ำมันแห่งความรัก ความเมตตา และการให้อภัยลงในตะเกียงของเราทุกวัน... อย่าให้ความโศกเศร้าทำให้เราลืมที่จะรักคนรอบข้าง... อย่าให้ความมืดมิดทำให้เราลืมที่จะแบ่งปันความสว่าง...

ก่อนที่ท่านจะกลับไป... พ่ออยากให้ท่านนำสิ่งหนึ่งติดตัวไป... ทุกครั้งที่ท่านเห็นน้ำสะอาดที่ไหลจาก 'บ่อน้ำแห่งความรักของยอห์น บัปติสตา' ที่ขุดขึ้นในนามของเบนที่จังหวัดก่าเมา... ขอให้นึกถึงเบนจามินที่บัดนี้ได้ดื่มน้ำแห่งชีวิตนิรันดร์แล้ว... เขาไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใดเลย... เขาอยู่ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... และเขากำลังเฝ้าดูท่านอยู่ด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่สุด... ขอให้ความรักของเขาเป็นแรงบันดาลใจให้ท่านดำเนินชีวิตต่อไปด้วยความหวัง... เบนจามิน... ลูกรัก... ช่วยวิงวอนให้ครอบครัวที่รักลูกสุดหัวใจ ได้พบกับความสงบในใจในทุกๆ วัน จนกว่าเราจะได้พบกันใหม่... อาเมน