Dinsdag van die Twee-en-twintigste Week in Gewone Tyd

As jy op ’n stil middag in ’n leë vertrek sit, is dit nie die harde geluide van die straat wat jou aandag trek nie. Dit is die afwesigheid van ’n spesifieke klank. Dit is die stilte wat skielik swaar word. Ons leef in ’n wêreld wat oorloop van geraas—die gedreun van verkeer, die konstante gepiep van selfone, die eindelose stroom van woorde wat deur die lugruim gepomp word. Maar te midde van al hierdie geraas is daar net ’n paar stemme wat werklik saak maak. Daar is stemme wat ons kalm maak, stemme wat ons rigting gee, en stemme wat ons diepste wese raak. En wanneer een van daardie stemme stil word, verander die hele argitektuur van ons daaglikse lewe. Die stilte is nie meer net leeg nie; dit word ’n teenwoordigheid op sy eie.

Vandag wil ek hê ons moet stilstaan by hierdie beeld van die Stem en die Woord. Dit is die goue draad wat deur al vandag se Skriflesings loop, en dit is die lig wat ons vandag nodig het om die pad vorentoe te sien. In die Evangelie van Lukas hoor ons hoe Jesus na Kapernaum gaan. Hy leer die mense op die sabbat, en die teks sê iets merkwaardigs: „Hulle was verstom oor sy leer, want sy woord was met gesag.” Dink vir ’n oomblik aan daardie woord: *gesag*. Dit was nie die gesag van iemand wat bloot reëls afkondig of hard skree nie. Dit was ’n gesag wat diep in die menslike hart weerklink het, ’n gesag wat orde gebring het in die chaos, wat lig gebring het in die duisternis.

In die eerste lesing neem die apostel Paulus ons nog dieper in hierdie geheimenis in. Hy skryf aan die Korintiërs dat die Gees alles deursoek, „selfs die dieptes van God.” Paulus verduidelik dat geen mens kan weet wat in ’n ander mens omgaan nie, behalwe die gees van die mens wat in hom is. Net so weet niemand wat in God is nie, behalwe die Gees van God. En dan sê hy hierdie ongelooflike woorde: „Ons het nie die gees van die wêreld ontvang nie, maar die Gees wat uit God is, sodat ons kan weet wat God ons in sy genade geskenk het.”

Hier staan ons voor die diepste waarheid van ons geloof. Ons is nie gemaak om bloot op die oppervlak van die lewe te dryf nie. Ons is gemaak vir die dieptes. En dit is juis hier waar ons die waarheid moet praat voordat ons kan troos vind.

Dit is vandag ongeveer twee maande sedert daardie dertiende Junie toe Benjamin Vo huis toe gegaan het na die Here. Twee maande. Sestig dae. Vir die wêreld daar buite is twee maande ’n leeftyd waarin mense aangaan, waarin die nuus verander, waarin die daaglikse roetine weer sy normale loop neem. Maar vir julle—Alan, Thao en Ryan—is twee maande die tydperk waarin die stilte sy ware gewig begin wys. Die eerste skok het begin wyk, die stroom van besoekers het dalk minder geword, en wat oorbly, is die rauwe, daaglikse werklikheid van die leë stoel. Dit is die oomblik wanneer jy besef dat jy nie meer sy stem in die gang hoor nie, dat sy vlymskerpe verstand nie meer besig is om nuwe idees met jou te deel nie, en dat sy helder, opregte glimlag nou net in foto’s en herinneringe leef.

Dit is ’n diep, skrynende seer. Dit is die leemte van ’n stem wat te vroeg stil geword het. En as ons vandag hier saamkom, probeer ons nie om daardie seer weg te praat met maklike woorde nie. Ons erken dit. Ons staan saam met julle in daardie stilte.

Maar kyk hoe breek die Evangelie vandag in op hierdie stilte. Nie as ’n harde argument nie, maar as ’n lig wat saggies in ’n donker kamer skyn.

In die sinagoge van Kapernaum was daar ’n man wat vasgevang was in die mag van ’n onreine gees. Die gees skree uit: „Wat het ons met U te doen, Jesus van Nasaret? Het U gekom om ons te vernietig? Ek weet wie U is: die Heilige van God!” Maar Jesus bestraf hom en sê: „Bly stil, en gaan uit hom uit!” En die teks sê die onreine gees het die man in hul midde neergegooi en uit hom uitgegaan sonder om hom enige kwaad aan te doen. Die mense was almal met verbasing vervul en het vir mekaar gesê: „Wat vir ’n woord is dit, dat Hy met gesag en krag die onreine geeste gebied en hulle gaan uit?”

Jesus se stem is nie ’n stem van vernietiging nie; dit is ’n stem van bevryding. Dit is die stem wat die chaos stilmaak. En dit is dieselfde stem wat vandag met julle praat in julle hartseer. Dit is die stem wat sê: „Bly stil, wees rustig, Ek het jou lief.”

Wanneer ons na die vyftien jaar van Benjamin se lewe kyk, sien ons ’n seun wat op ’n unieke manier ingestel was op hierdie dieptes waarvan Paulus praat. Ben was nie ’n gewone seun nie. Hy het ’n verstand gehad wat diep kon kyk in die dinge wat vir die meeste mense geslote bly. Sy intellek was buitengewoon. Hy was ’n ware „fotokopie” van sy pa, Alan, nie net in sy voorkoms nie, maar in sy passie vir logika, tegnologie en die argitektuur van die digitale wêreld. Reeds op veertienjarige ouderdom het hy dinge verken soos AI, DevOps en wolkinfrastruktuur—die einste AWS-omgewings wat sy pa bemeester het. Hy kon oor komplekse sake praat met die volwassenheid van iemand wat baie ouer was.

Maar wat Benjamin werklik besonders gemaak het, was nie net sy briljante verstand nie. Dit was die feit dat sy briljantheid altyd gelei is deur ’n ongelooflike sagte hart. Hy het die „gesindheid van Christus” gehad waarvan Paulus skryf. Hy was die sweetste seun, altyd gelukkig, altyd vol respek vir sy ouers. Sy empatie was grensloos. Dink aan daardie oomblik toe hy net twaalf jaar oud was en by sy pa se veertigste verjaardag geween het omdat hy so ’n diep, byna premature vrees gehad het om sy pa eendag te verloor. Dit is die teken van ’n siel wat die diepte van liefde verstaan het lank voordat hy die volwassenheid bereik het. Dit was ’n liefde wat nie net in woorde geleef het nie, maar in dade.

En hy het ’n passie gehad wat hom laat opkyk het na die lug. Ben het gehou van voëls en van vliegtuie, veral die Boeing 737. Hy kon ure lank saam met sy pa by lughawens staan vir „airport spotting” in stede oor die hele wêreld. Hy het daarvan gedroom om eendag sy eie lugredery te stig, wat hy met ’n binneste giggel en ’n groot glimlag „con chim airlines” genoem het. Elke keer as hy oor daardie droom gepraat het, het sy oë geskitter. Daardie droom van vlieg, van opstyg bo die wolke, was soos ’n simbool van sy eie gees—’n gees wat nie deur die swaartekrag van hierdie wêreld vasgehou kon word nie.

Ek wil vandag direk met julle praat, Alan, Thao en Ryan.

Daar is oomblikke in die afgelope twee maande wanneer die stilte dalk gevul is met vrae. In die nag, wanneer die gedagtes begin maal, kan die menslike hart ’n swaar plek wees. Julle vra dalk: „Waarom moes dit gebeur? Het ons iets gemis? Kon ons meer gedoen het?” Dit is ’n gewig wat so baie treurende ouers in stilte dra—’n misplaaste skuldgevoel wat die siel wil verteer.

Luister na my, en luister na die stem van die waarheid: Julle het niks gemis nie. Julle is nie te blameer nie. Toe die dissipels vir Jesus gevra het oor ’n man wat blind gebore is, en wou weet wie gesondig het, hy of sy ouers, het Jesus geantwoord: „Nóg hierdie man, nóg sy ouers het gesondig.”

Die storms en die tragedies van hierdie wêreld kom soms sonder dat enigiemand dit kon verhoed. Dit is nie ’n straf van God nie, en dit is nie die gevolg van enigiets wat julle gedoen of nagelaat het nie. Geen hoeveelheid waaksaamheid, geen menslike sorg kon die verloop van die natuur verander het nie. Julle het vir Benjamin die mooiste, mees liefdevolle lewe gegee wat ’n seun hom ooit kon voorstel. Julle het hom die wêreld gewys, julle het sy drome gekoester, en julle het hom omring met ’n onvoorwaardelike liefde wat hom gevorm het tot die engel wat hy was. Laat die Here vandag daardie swaar klip van skuldgevoel van julle harte afrol. Julle hoef nie daardie las te dra nie. Julle liefde vir hom was volmaak, en dit bly vir ewig staan.

En Alan, ek wil jou herinner aan daardie pragtige droom wat jy op die drie-en-twintigste Julie vanjaar gehad het. Jy het gedroom dat jy en Ben in ’n rykie gestaan het om roomys te koop. En in daardie droom het Ben vir die roomys betaal.

Dink aan die diep betekenis van daardie beeld. In ons aardse lewe is dit die ouers wat vir die kinders sorg, wat vir hulle betaal, wat hulle beskerm. Maar in die droom het die rolle omgedraai. Ben het betaal. Dit is die Gees wat saggies vir jou fluister dat Benjamin nou in die plek van volmaakte oorvloed is. Hy het nie meer nodig dat ons vir hom sorg nie; hy is nou die een wat ryk is in die hemel. Hy is by die ewige Banket van die Hemeel, saam met die jong Sint Carlo Acutis—twee briljante, moderne seuns wat die digitale wêreld verstaan het, maar wat bowenal die hart van Jesus geken het. Ben sorg nou vir julle met sy gebede. Hy kyk af op julle, nie met hartseer nie, maar met die vrede van iemand wat reeds die ewigheid besit.

En Ryan, my jonge broer, ek praat vandag met jou. Jou boetie Ben was jou beste maat. Julle het saam gelag, saam gespeel, en die wêreld verken. Ben is nou vry van alle bande, en hy vlieg hoër as enige Boeing 737 ooit kan vlieg. Maar hy wil hê dat jy moet aanhou lewe. Hy wil hê jy moet sterk wees, nie net vir jou ma en pa nie, maar vir jouself. Elke keer as jy jou bes gee op skool, elke keer as jy glimlag, elke keer as jy dapper is, dra jy sy nalatenskap voort. Jy dra sy lig in jou hart.

Vir almal wat vandag van ver af inskakel en saam met ons bid—veral ander gesinne wat ’n swaar kruis dra, wat dalk ook treur oor ’n kind of ’n geliefde, of wat deur donker dae van onsekerheid gaan:

Weet dat julle nie alleen is nie. Die Here is naby die gebrokenes van hart. Sy Gees deursoek julle diepste pyn, nie om dit te oordeel nie, maar om dit te genees. Ons het nie die gees van die wêreld ontvang wat ons in wanhoop laat agterbly nie, maar die Gees van God wat vir ons hoop gee.

In Benjamin se naam vloei daar vandag lewe op hierdie aarde. Die skoonwaterput wat in sy naam toegewy is—die „Giếng Gioan Baotixita” in Vietnam—bring daagliks skoon water aan mense wat dors is. Sy middelnaam, Đại Dương, beteken „Groot Oseaan”. En net soos ’n groot oseaan ryk is aan lewe, so hou sy nalatenskap nie op om lewe en hoop aan ander te gee nie. Sy kort lewe het ’n ewige vrug gedra.

Wat neem ons vandag saam met ons by die deur uit?

Ons neem nie ’n ingewikkelde teologiese teorie saam nie. Ons neem ’n eenvoudige, konkrete ding saam: **Laat ons luister na die Stem van Gesag wat vrede bring.**

Wanneer die geraas van die wêreld, die vrae van die verlede of die vrese vir die toekoms jou wil oorweldig, word stil. Luister na die stem van Jesus wat sê: „Bly stil, en wees gerus.” En onthou daardie droom van die roomyslyn. Benjamin is veilig. Hy is gelukkig. Hy het reeds „betaal” en wag vir ons by die ewige fees.

Laat ons vandag kies om mekaar sagter vas te hou, om mekaar te respekteer soos Ben sy ouers gerespekteer het, en om met hoop vorentoe te kyk, wetende dat die liefde sterker is as die dood.

Benjamin Đại Dương Vo, jy het jou vlug voltooi. Jy het opgestyg na die hoogtes waar daar geen storms meer is nie. Rus nou in die vrede van die Vader se huis, en waak oor jou pa Alan, jou ma Thao en jou broer Ryan, totdat ons almal eendag saam met jou mag aansit by die ewige banket van die liefde.

Amen.