Dinsdag van die Een-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Vriende, broers en susters in Christus,

Kyk vir 'n oomblik na 'n eenvoudige, alledaagse voorwerp wat ons almal ken: 'n koppie. Of 'n skottel. Ons gebruik dit elke dag. Ons drink daaruit, ons eet daarvan. En wanneer ons klaar is, was ons dit. Maar wat beteken dit regtig om 'n koppie skoon te maak?

Vir die meeste van ons beteken dit om die binnekant te skrop, om seker te maak daar is geen oorblyfsels van die vorige maaltyd nie, geen vlekke of reuke nie. Ons wil hê dit moet higiënies skoon wees, gereed vir die volgende gebruik. Die buitekant is ook belangrik, ja, ons wil nie 'n vuil koppie op die tafel sit nie. Maar die ware skoonheid, die ware reinheid, begin by die binnekant.

En dit is presies waar Jesus ons vandag in die Evangelie vat. Hy praat met die skrifgeleerdes en Fariseërs, en sy woorde is skerp, deurdringend. Hy sê: “Wee julle, skrifgeleerdes en Fariseërs, julle huigelaars. Julle betaal tiendes van kruisement en anys en komyn, en het die gewigtiger dinge van die wet nagelaat: oordeel en barmhartigheid en trou. Maar hierdie dinge moes julle gedoen het, sonder om die ander na te laat.”

Hy gaan dan voort met daardie treffende beeld van die koppie: “Wee julle, skrifgeleerdes en Fariseërs, julle huigelaars. Julle reinig die buitekant van die beker en die skottel, maar binne is hulle vol roof en onmatigheid. Blinde Fariseër, reinig eers die binnekant van die beker, sodat ook die buitekant rein kan wees.”

Dit is 'n kragtige, ongemaklike beeld, is dit nie? Jesus kyk verby die uiterlike vertoon, verby die godsdienstige pligte wat noukeurig nagekom word, en Hy dring deur tot die hart van die saak: die toestand van die siel. Die Fariseërs was meesters van uiterlike nakoming. Hulle het die kleinste detail van die wet nagekom, selfs tot die tiendes van kruisement en anys. Hulle koppies en skottels was uiterlik skoon, blink en onberispelik. Maar Jesus sê die binnekant was vol roof en onmatigheid – vol selfsug, gierigheid en 'n gebrek aan ware liefde.

Wat beteken dit vir ons? Hoe lyk 'n koppie wat aan die buitekant skoon is, maar aan die binnekant vol is, in ons eie lewens? Dit is wanneer ons 'n front voorhou vir die wêreld. Wanneer ons glimlag en sê “dit gaan goed,” terwyl ons binne-in stukkend is. Wanneer ons die regte woorde sê, die regte gebare maak, die regte klere aantrek vir die kerk, maar ons hart is vol angs, onvergewensgesindheid, of 'n diep, onuitgesproke pyn. Dit is die huigelary wat Jesus so skerp veroordeel het, nie omdat dit 'n klein fout is nie, maar omdat dit 'n fundamentele gebrek aan egtheid voor God en voor onsself is.

En hierdie huigelary kan 'n swaar las wees, veral in tye van diep hartseer. Die wêreld verwag van ons om sterk te wees, om aan te gaan, om die lewe te hanteer. Daar is 'n verwagting dat ons die buitekant van ons koppie sal skoonmaak, selfs wanneer die binnekant voel asof dit in stukke gebreek is. Ons probeer om die regte dinge te sê, om die regte gesig te wys, om te lyk asof ons “standvastig” is, soos die eerste lesing ons vandag vermaan. Maar die apostel Paulus se woorde in 2 Tessalonisense is veel dieper as net uiterlike standvastigheid. Hy sê: “Daarom, broers en susters, staan vas en hou vas aan die tradisies wat julle geleer is, hetsy deur 'n mondelinge verklaring of deur 'n brief van ons.” Hierdie vasstaan is nie 'n uiterlike vertoning nie; dit is 'n innerlike standvastigheid in die waarheid van die Evangelie, 'n standvastigheid wat die hart reinig en ons beskerm teen misleiding.

Want daar is baie dinge wat ons kan mislei. Die wêreld kan ons mislei om te dink dat uiterlike voorkoms alles is. Ons kan onsself mislei om te glo dat as ons net die buitekant skoonmaak, die binnekant vanself sal regkom. Maar Jesus sê die teenoorgestelde: “reinig eers die binnekant van die beker, sodat ook die buitekant rein kan wees.” Ware, blywende reinheid begin van binne. Dit is 'n outentieke hart wat God soek, 'n hart wat nie bang is om sy ware toestand voor Hom te openbaar nie.

En dit bring my by 'n dierbare seun wat hierdie innerlike reinheid en egtheid so pragtig beliggaam het: ons geliefde Benjamin Vo. Ben was 'n seun met 'n briljante verstand, ja, iemand wat die wêreld van tegnologie met 'n verstommende gemak kon navigeer. Maar dit was sy hart, sy diep innerlike goedheid, wat hom werklik onderskei het. Hy was nie iemand wat 'n front voorgehou het nie. Sy wasdom was nie 'n masker nie; dit was 'n weerspieëling van wie hy werklik was.

Ek dink aan 'n klein, maar baie betekenisvolle oomblik in Benjamin se lewe, 'n oomblik wat spreek van daardie innerlike reinheid en onbaatsugtigheid. Sy oom William het 'n moeilike tyd deurgemaak, en Ben, op slegs vyftienjarige ouderdom, het ongevraagd aangebied om sy hele spaarvarkie te gee om sy oom te help. Hy het nie die spaarvarkie oopgebreek nie, dit was nie nodig nie, sy oom het versekering gehad. Maar die *aanbod* self. Daardie bereidwilligheid om alles wat hy gehad het, te gee – dit was nie 'n vertoning vir ander nie. Dit was 'n spontane uitdrukking van 'n hart vol barmhartigheid en trou. Dit was die “gewigtiger dinge van die wet” wat Jesus vandag noem: “oordeel en barmhartigheid en trou.” Ben het dit geleef, nie as 'n plig nie, maar as 'n natuurlike vloei uit 'n rein hart.

Sy koppie was van binne skoon. Sy hart was vol van daardie onvoorwaardelike liefde en deernis wat God so behaag. Hy het nie gewag vir 'n geleentheid om homself te verheerlik nie; hy het gesien waar daar 'n behoefte was, en sy hart het dadelik gereageer met 'n aanbod van sy hele self, sy hele skatkis. Daardie innerlike vrygewigheid, daardie onselfsugtige gees, is wat Benjamin Vo so spesiaal gemaak het. Dit was sy egtheid.

En hier, vriende, is die wendepunt, die lig wat inbreek op die donkerte van huigelary en pyn. Jesus se woorde is nie 'n veroordeling wat ons in wanhoop dompel nie, maar 'n uitnodiging tot ware vryheid. “Blinde Fariseër,” sê Hy, “reinig eers die binnekant van die beker, sodat ook die buitekant rein kan wees.” Dit is 'n oproep tot introspeksie, tot 'n eerlike kyk na ons eie harte, en 'n bereidwilligheid om God toe te laat om die diepste, verborge plekke van ons siel te reinig.

Ons is nie alleen in hierdie proses nie. Die eerste lesing verseker ons: “Mag ons Here Jesus Christus self en God ons Vader, wat ons liefgehad het en ons ewige bemoediging en goeie hoop deur sy genade gegee het, julle harte bemoedig en julle versterk in elke goeie daad en woord.” God gee ons die genade, die ewige bemoediging en die goeie hoop om hierdie innerlike werk te doen. Hy weet hoe ons harte ly, hoe ons soms voel asof die binnekant van ons koppie vol stof en pyn is. Hy is die een wat ons die water van genade gee om dit skoon te was.

Ek wil vandag direk met julle praat, met elkeen van julle wat hier luister, of julle naby is of ver. Miskien voel jy vandag asof jy 'n masker dra. Miskien voel jy die druk om sterk te wees, om te glimlag, om aan te gaan, veral as jy 'n swaar kruis dra, soos Alan en Thao, Ben se ouers, en sy boetie Ryan. Die wêreld mag dink dat tyd alle wonde genees, en dat julle na twee maande 'n sekere uiterlike komposisie moet handhaaf. Maar God sien die binnekant van julle koppie. Hy sien die leemte, die seer, die onuitgesproke vrae. Hy nooi julle uit om nie die buitekant te probeer skoonmaak terwyl die binnekant nog vol trane is nie. Hy nooi julle uit om julle hart eerlik voor Hom oop te maak, om Hom toe te laat om julle te bemoedig en te versterk.

Alan en Thao, julle het Benjamin 'n hart van barmhartigheid en trou geleer, nie deur lesings nie, maar deur julle eie lewe en liefde. Julle het hom gewys hoe 'n hart van vlees lyk, 'n hart wat kan gee sonder om te tel. Julle liefde vir hom was so eg, so diep, so onvoorwaardelik. Daardie liefde het sy hart gevorm, en daardie liefde is nou julle krag. Moenie voel dat julle 'n perfekte front moet voorhou nie. God sien julle, en Hy hou julle vas in julle rou. Julle het niks gemis nie, julle het niks verkeerd gedoen nie. Die siekte wat Benjamin weggeneem het, was nie 'n straf nie, nie 'n fout van julle kant nie. Dit was deel van die gebrokenheid van hierdie wêreld. Julle liefde was 'n rein koppie wat oorloop van goedheid. Laat daardie waarheid julle harte bevry van enige onnodige las.

En vir jou, Ryan, jou boetie Benjamin het jou die waarde van 'n opregte hart gewys. Jy het gesien hoe hy geleef het, nie vir die applous van die skare nie, maar uit 'n diep innerlike goedheid. Daardie band tussen julle, daardie gedeelde vreugde, daardie onuitgesproke begrip – dit is 'n skat wat niemand van jou kan wegneem nie. Leef jou lewe met dieselfde egtheid, dieselfde barmhartigheid en trou wat Benjamin so kenmerkend gemaak het. Jou boetie is nou by God, en hy wil hê jy moet jou eie koppie van binne skoon hou, vol van God se liefde en jou eie unieke gawes.

En vir elkeen wat vandag luister, veral vir die families wat 'n swaar kruis dra, vir die kinders wat dalk self lyding ervaar, en vir almal wat voel asof hulle die buitekant skoonmaak terwyl die binnekant skree van pyn: Jesus se woorde is 'n uitnodiging. Hy vra jou nie om perfek te wees nie. Hy vra jou om eerlik te wees. Hy vra jou om jou hart vir Hom oop te maak, sodat Hy die binnekant van jou koppie kan reinig. Hy wil daardie “roof en onmatigheid” – daardie selfsug, daardie vrees, daardie onverwerkte seer – uit jou hart verwyder en dit vul met sy barmhartigheid en trou. Dit is die weg na ware vrede, na die “ewige bemoediging en goeie hoop” waarvan Paulus praat.

Die Here kom om die aarde te oordeel, ja, soos die Psalm sê. Maar sy oordeel is nie 'n veroordeling vir diegene wat hul harte vir Hom oopmaak nie. Sy oordeel is geregtigheid en konstansie, 'n reiniging wat die hemel laat jubel en die aarde laat juig. Dit is 'n oordeel wat ons vrymaak om outentiek te wees, om te leef met 'n hart wat skoon is van binne.

Wat neem ons dan vandag saam met ons wanneer ons by hierdie virtuele kapel uitstap? Wat is daardie een klein, konkrete ding wat ons kan vashou?

Dit is dít: **Kies vandag om te begin met die binnekant van jou koppie.**

Wanneer jy vandag 'n koppie of 'n skottel was, of selfs net 'n oomblik stilstaan voor 'n spieël, vra jouself af: *Hoe lyk die binnekant van my hart vandag? Is ek besig om 'n front voor te hou, of is ek eerlik met myself en met God?* Kies om 'n klein, onopvallende daad van barmhartigheid of trou te verrig – iets wat niemand anders sal sien nie, iets wat net uit die reinheid van jou hart kom. Dit kan 'n stille gebed wees vir iemand wat sukkel, 'n ongesproke vergifnis, 'n oomblik van opregte dankbaarheid. Laat God daardie binnekant begin skoonmaak, sodat die buitekant ook kan straal met sy genade. Want Benjamin Vo het ons gewys dat 'n rein hart, selfs in 'n jong lewe, 'n krag is wat die wêreld kan verander.

Mag die Here julle harte bemoedig en julle versterk in elke goeie daad en woord, vandag en vir altyd.

Amen.