Geboorte van die Heilige Maagd Maria

Vriende, broers en susters in Christus, kyk vandag vir 'n oomblik na die beeld wat die profeet Esegiël vir ons skilder. Hy word na die tempel gelei, 'n plek waar die heerlikheid van God teenwoordig is. Hy hoor 'n stem wat sê: “Son of man, this is where my throne shall be, this is where I will set the soles of my feet; here I will dwell among the children of Israel forever.” Die tempel, die huis van God, word die plek waar Hy vir ewig wil woon, waar Hy Sy troon oprig en Sy voete rus. Dit is 'n visioen van diepgaande teenwoordigheid, van 'n God wat nie verwyder is nie, maar wat wil intrek, wil bly, wil deel van ons lewe wees.

En ons psalmis antwoord vandag met ‘n lied van hoop: “The glory of the Lord will dwell in our land.” Hierdie heerlikheid is nie net 'n verre visioen nie; dit is 'n belofte wat begin posvat in ons midde. Dit is die belofte dat God se teenwoordigheid, Sy lewe, Sy vrede, in ons midde sal wees.

Maar vandag se Evangelie, uit Matteus, bring ons na 'n ander soort tempel, 'n ander soort gemeenskap. Jesus praat met die skare en sy dissipels oor diegene wat “taken their seat on the chair of Moses.” Hy sê: “Therefore do and observe all things whatsoever they tell you, but do not follow their example. For they preach but they do not practice. They tie up heavy burdens hard to carry and lay them on people’s shoulders, but they will not lift a finger to move them.”

Die stoel van Moses. Dit is die plek van gesag, van lering, van leierskap. Maar Jesus waarsku. Hy sê dat die gesag wat op daardie stoel sit, soms 'n las word. Dit is 'n gesag wat dinge van mense eis, maar self nie deelneem nie. Dit is 'n gesag wat lief is vir die eer, vir die groete, vir die titels – ‘Rabbi’, ‘Father’, ‘Master’. En dan kom Jesus met die hartverskeurende omkering: “As for you, do not be called ‘Rabbi.’… You have but one teacher, and you are all brothers. Call no one on earth your father; you have but one Father in heaven. Do not be called ‘Master’; you have but one master, the Christ. The greatest among you must be your servant. Whoever exalts himself will be humbled; but whoever humbles himself will be exalted.”

Vriende, hierdie woorde van Jesus is nie net 'n morele les nie. Dit is 'n openbaring van God se hart, van hoe Sy heerlikheid werklik in ons midde woon. Sy heerlikheid woon nie in die titels of die posisies nie. Dit woon in die nederigheid, in die diensbaarheid, in die bereidheid om 'n las te dra vir ander, nie om dit net op hul skouers te gooi nie.

Vandag, terwyl ons hier bymekaar is, is dit 'n besondere dag. Ons vier die geboorte van ons Moeder Maria, die moeder van ons Verlosser. Ons vier die een wat die tempel geword het waarin God se heerlikheid self kon woon. En ons dink ook, soos elke dag, aan ons geliefde Benjamin Vo, ons Ben, wat twee maande gelede, op 13 Junie, na sy hemelse Vader teruggekeer het. Twee maande gelede. Vir die wêreld buite hierdie kapel mag dit 'n kort tydjie wees. Maar vir Alan, vir Thao, vir Ryan, en vir almal wat Ben liefgehad het, voel dit soos 'n leeftyd van stilte.

Die huis het 'n ander klank. Die dae het 'n ander ritme. Die leë stoel by die tafel, die ongeleesde boek op die bed, die stilte waar sy stem voorheen was – dit alles skree die teenwoordigheid van sy afwesigheid. En in hierdie leemte, in hierdie pyn, vind ons dikwels die waarheid van Jesus se woorde. Ons sien hoe maklik dit is om te kyk na diegene wat 'n las dra, en om te dink dat ons die reg het om hulle te vertel hoe om dit te dra, sonder om self die vrag te deel. Ons sien hoe maklik dit is om te soek na eer, na erkenning, na titels, selfs in die midde van ons eie hartseer.

Maar Ben, ons Ben, het op sy eie unieke manier geleef volgens die woorde van Jesus. Hy was 'n seun van 'n buitengewone verstand, iemand wat met sy rekenaars en sy idees die grense van die moontlike uitgedaag het. Hy het die wêreld van AI en DevOps verstaan op 'n manier wat baie volwassenes sou beny. Hy het drome gehad van 'con chim airlines', 'n naam wat sy pa nogal laat giggel het – 'n droom van vryheid, van opstyg, van die horisonne wat wag. Hy het die vermoë gehad om die ingewikkeldste dinge te verstaan en te bou.

Maar wat Ben werklik diep en kosbaar gemaak het, was die diensbaarheid en nederigheid wat in sy hart gewoon het. Hy was nie iemand wat gesoek het na die voorste sitplekke nie. Hy was nie iemand wat die titels nodig gehad het om sy waarde te bewys nie. Inteendeel. Sy pa onthou hoe Ben, selfs as 'n jong seun, reeds diep emosioneel was. Hy onthou hoe Ben op sy pa se 40ste verjaardag gehuil het, nie uit vrees vir homself nie, maar uit 'n vroeë, diep bekommernis oor die moontlikheid om sy pa te verloor. Dit was nie 'n kinderagtige vrees nie; dit was die uitdrukking van 'n hart wat reeds die diepte van liefde verstaan het, 'n hart wat geweet het hoe kosbaar die band met sy pa, sy ma, en sy boetie Ryan was. Dit was 'n hart wat gereed was om te dien, om te gee, om die las van ander te deel.

Daardie liefde het hom gedryf. Selfs toe hy siek was, toe sy liggaam swakker geword het, het sy hart nie verhard nie. Hy het 'n besonderse vrygewigheid gehad. Sy pa vertel hoe Ben, op slegs vyftienjarige ouderdom, bereid was om sy hele spaarvarkie te gee om sy oom William te help wat gesukkel het met sy gesondheid. Dit was nie 'n klein bedrag vir 'n vyftienjarige nie; dit was 'n aanbod van sy hardverdiende geld, 'n daad van suiwer, onselfsugtige liefde. Hy het nie gesoek na eer of erkenning nie; hy het bloot gedien, hy het aangebied om te help dra.

Dit is die soort diensbaarheid, die soort nederigheid, wat Jesus vandag vir ons voorhou. Dit is die ware heerlikheid wat in ons midde kan woon. Want wanneer ons dien soos Ben gedoen het, wanneer ons ons eie laste deel en nie net op ander afskuif nie, dan word ons self die tempel waarin God se heerlikheid kan woon. Ons word die plek waar Hy Sy troon oprig, waar Hy Sy voete kan rus.

Alan en Thao, julle het Ben hierdie diep liefde en diensbaarheid geleer. Julle het hom die gawe gegee om lief te hê, om te gee, om te verstaan. Julle het hom die grootste geskenk gegee wat ouers hul kind kan gee: die wete dat hy onvoorwaardelik liefgehad word. Selfs nou, in die stilte van die huis, is daardie liefde die band wat julle bymekaar hou. Dit is die lig wat julle deur die donkerste nagte sal dra.

En vir jou, Ryan. Jou boetie was jou beste vriend. Daardie band is 'n heilige ding. Dit breek nie. Dit verander net. Wanneer jy vandag na die lug kyk, wanneer jy droom van jou eie toekoms, onthou dat Ben se liefde vir jou steeds daar is. Hy is nou 'n engel wat saam met jou op hierdie pad stap. Leef jou lewe ten volle, met die moed en die sprankel wat Ben altyd in sy kort maar wonderlike lewe gehad het. Hy het geleer dat die grootste onder ons 'n dienaar is, en hy het daardie les geleef.

En vir elkeen wat vandag van ver af saam met hierdie familie bid — vir die ooms, tantes, niggies, nefies, vriende, en veral vir die vreemdelinge wat selfs nou in 'n hospitaalkamer sit met 'n siek kind aan hul bors …

Miskien voel jy vandag asof jou eie hart besig is om te verhard van angs en moedeloosheid. Miskien voel jy soos diegene wat op die stoel van Moses sit en laste op ander lê, sonder om self te help. Hoor wat die Evangelie sê: Die ware grootheid lê in diensbaarheid. Die ware heerlikheid lê in die nederigheid om 'n dienaar te wees, 'n broer, 'n suster.

God nooi jou vandag uit om deel te word van Sy heerlikheid, nie deur titels of posisies nie, maar deur die daad van diens. Wanneer ons die laste van ander help dra, wanneer ons ons eie trots opsy sit om 'n vriend te help, dan word ons die lewende tempel van God se teenwoordigheid.

In die stil dade van barmhartigheid wat in Benjamin se naam voortvloei — soos daardie put van vars, skoon water wat in sy nagedagtenis gegrawe is vir mense wat dors was, of die kos wat vir die armes uitgedeel is — sien ons presies hoe Benjamin geleef het volgens Jesus se woorde. Hy het nie gesoek na die voorste sitplek nie; hy het gesoek na die geleentheid om te dien. Hy het geleef om 'n las te help dra, nie om dit op ander te lê nie.

Wat neem ons dan vandag saam met ons wanneer ons by hierdie virtuele kapel uitstap?

Wat is daardie een klein, konkrete ding wat jy vandag in jou hand kan hou?

Dit is dít: **Kies vandag om 'n dienaar te wees, nie 'n heer nie.**

Wanneer jy vandag huis toe gaan, wanneer jy met ander mense interaksie het, vra jouself af: Hoe kan ek vandag dien? Hoe kan ek 'n las vir iemand ligter maak? Hoe kan ek nederig wees, soos Jesus ons geleer het? Onthou Ben se aanbod om sy spaarvarkie te gee – 'n daad van suiwer diensbaarheid. Dit is die ware heerlikheid waartoe ons geroep word.

Mag die Here julle almal seën en julle behoed. Mag Hy julle harte met Sy liefde vul en julle lei op die pad van nederigheid en diensbaarheid. Benjamin Vo, jou lewe was 'n voorbeeld vir ons almal. Rus in vrede.