Föstudagur í tuttugustu og annarri viku ársins

Í dag, þegar við stöndum hér og horfum á lífið í gegnum orð Guðs, langar mig að við stöldrum við eina einfalda mynd: myndina af því að vera trúr. Páll postuli segir við Korintumenn: „Það er krafist af ráðsmönnum að þeir reynist trúir.“ Við þekkjum þessa tilfinningu af trúmennsku. Við þekkjum hana úr hversdagsleikanum, úr því að mæta á vaktina, úr því að vera til staðar fyrir þá sem við elskum.

Í huga mér er mynd af Benjamin. Ekki sem einhverri fjarlægri minningu, heldur sem dreng sem skildi hvað það þýddi að vera trúr. Ég sé hann fyrir mér, kannski ekki við stóru afrekin, heldur við það hvernig hann nálgaðist lífið. Hann var drengur sem var alltaf fyrstur til að segja „Góðan daginn, pabbi.“ Þessi litla athöfn, þessi trúmennska við það að tengjast pabba sínum á hverjum einasta morgni, var ekki bara venja. Það var kærleikur í sinni hreinustu mynd. Það var tryggð sem stóðst tímans tönn, dag eftir dag, án þess að hann þyrfti nokkru sinni að gleyma því.

Við skulum vera hreinskilin. Það er erfitt að tala um trúmennsku þegar hjartað er brotið. Það eru liðnir tveir mánuðir síðan Ben fór heim til Guðs, og ég veit að fyrir ykkur, Alan og Thao, og fyrir þig, Ryan, getur lífið stundum virst eins og gamalt skikkjuflík sem hefur rifnað. Í guðspjalli dagsins talar Jesús um nýtt vín og gamla belgi. Hann talar um að við getum ekki bara saumað bót á það sem er brotið með því að reyna að láta allt vera eins og það var. Sorgin breytir okkur. Hún gerir okkur að nýjum belgjum, hvort sem við viljum það eða ekki. Og það er sársaukafullt. Það er eins og við séum að læra að anda í nýjum veruleika.

En hlustið á það sem Jesús segir: „Enginn sem hefur drukkið gamalt vín vill nýtt.“ Við erum vön því gamla. Við erum vön því að Ben sé hér, að hann sé að skipuleggja „Con Chim Airlines“, að hann sé að velta fyrir sér AWS-kerfunum með pabba sínum. Við viljum það gamla vín. Við viljum þá gleði sem var. En Guð býður okkur upp á eitthvað annað. Hann býður okkur upp á nýtt vín, vín sem er blandað af sársauka og von, vín sem er dýpra en við getum skilið í augnablikinu.

Mig langar að snerta á einu sem ég veit að býr í hjörtum margra foreldra sem hafa misst barn. Þessi óbærilega spurning: „Hvað ef?“ Hvað ef ég hefði gert eitthvað öðruvísi? Hvað ef ég hefði tekið eftir einhverju fyrr? Alan og Thao, ég bið ykkur að hlusta: Þið eruð ekki dómendur yfir ykkar eigin lífi. Páll segir: „Ég dæmi ekki einu sinni sjálfan mig... sá sem dæmir mig er Drottinn.“ Þið misstuð ekki af neinu. Guð dæmir ykkur ekki, og þið megið ekki dæma ykkur sjálf. Veikindi eru ekki refsing, þau eru ekki afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta er ekki ykkur að kenna. Þið voruð trúir ráðsmenn yfir þeirri dýrmætu gjöf sem Ben var. Og Guð veit það. Guð sér ykkur.

Ben var drengur sem var alltaf að reyna. Hann trúði því að „að reyna sé það eina sem skiptir máli“. Hann var ekki hræddur við mistök. Hann var ekki hræddur við að læra nýja hluti. Þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa William frænda sínum, þá var hann að sýna okkur að hann var tilbúinn að fórna öllu fyrir þá sem hann elskaði. Hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – það var viljinn sem skipti máli. Þetta er trúmennskan sem Páll talar um. Að vera tilbúinn að gefa allt, jafnvel þegar við vitum ekki hvað framtíðin ber í skauti sér.

Ryan, bróðir minn, þú veist betur en nokkur annar hvernig Ben var. Hann var ekki bara bróðir þinn; hann var þinn besti vinur. Þegar þú horfir fram á veginn, mundu þá að Benjamín er ekki horfinn. Hann er með þér. Hann er í hverju því skrefi sem þú tekur. Hann vildi að þú værir óhræddur. Hann vildi að þú heldur áfram að dreyma, að þú heldur áfram að byggja, að þú heldur áfram að leita að fegurðinni í tækninni og í lífinu.

Kærleikur Bens heldur áfram að vaxa. Hann er eins og vatnið í brunninum í Cà Mau. Þetta er ekki bara brunnur; þetta er líf sem heldur áfram að flæða. Þegar þið hugsið um þennan brunn, hugsið þá um Benjamín sem er núna við uppsprettu lífsins sjálfs. Hann er í „veislu himinsins“, ásamt heilögum Karli Acutis. Þeir eru að biðja fyrir okkur, þeir eru að biðja fyrir læknunum, þeir eru að biðja fyrir öllum börnum sem þurfa á von að halda.

Kæru vinir, þið sem hlustið frá fjarlægum stöðum, þið sem berið þunga krossa: Guð sér ykkur líka. Hann veit um þá einsemd sem getur fylgt sorginni. En í dag er boðskapurinn okkar þessi: Við erum ekki ein. Við erum byggð á klettinum sem er Jesús Kristur. Þegar við finnum okkur veikburða, þá er það kraftur hans sem gerir okkur stór.

Hvað getum við gert í dag? Hvað getum við tekið með okkur út um dyrnar?

Gerum eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú þekkir ekki. Kannski er það að gefa örlítið af tíma þínum til einhvers sem er einmana. Gerum það án þess að láta á okkur bera, eins og Ben hefði gert. Leyfum kærleika hans að vera sá vöxtur sem Guð gefur í okkar eigin lífi.

Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt, og þar sem við munum einn daginn mætast aftur. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.