Miðvikudagur í tuttugustu og annarri viku á venjulegum tíma

Stundum er það smæsta smáatriðið sem geymir dýpstu sannleikann. Hugsið um það augnablik þegar maður stendur við hliðina á einhverjum sem maður elskar, og maður sér þá vera að reyna að gera eitthvað stórt, eitthvað sem þeim finnst mikilvægt. Í dag, þegar við hugsum um Benjamin Vo, kemur mér í hug mynd af honum sem er svo einföld en samt svo stór: Benjamín, fimmtán ára, sem stendur við hliðina á pabba sínum, horfandi á flugvél á flugvellinum. Hann er ekki bara að horfa; hann er að greina, hann er að læra, hann er að dreyma. Hann talar um flugfélagið sitt, „Con Chim Airlines“, og í hvert sinn sem hann nefnir það, heyrist þetta hljóðláta fliss, þetta bros sem náði alla leið upp í augun. Það var ekki bara draumur um að fljúga; það var draumur um að tengja fólk saman, að fara yfir landamæri, að vera frjáls.

Í dag talar Páll postuli til okkar í fyrsta lestrinum um vöxt. Hann segir: „Ég gróðursetti, Apollos vökvaði en Guð gaf vöxtinn.“ Þetta er svo mikilvæg mynd fyrir okkur öll, sérstaklega þegar við stöndum frammi fyrir sorginni sem hefur fylgt okkur í þessa tvo mánuði síðan Ben fór til Guðs. Við reynum að „gróðursetja“ – við reynum að byggja upp, við reynum að skipuleggja, við reynum að skilja lífið með rökfræði og tækni, eins og Ben gerði svo vel. En Páll minnir okkur á að það er Guð sem gefur vöxtinn. Það er Guð sem ræður því hvenær blómið blómstrar og hvenær það er kallað heim í garð himinsins.

Við skulum vera hreinskilin. Sorgin er ekki rökrétt. Hún fylgir ekki stærðfræðiformúlum eða kóðanum sem Ben var svo flinkur að skrifa. Þegar maður missir barn, þá er eins og heimurinn hafi misst taktinn. Alan og Thao, ég veit að það eru dagar þar sem þessi „vöxtur“ sem Páll talar um virðist svo fjarlægur. Þið hafið verið svo sterk, þið hafið verið svo trúföst, en það er allt í lagi að viðurkenna að það er þungt að bera krossinn þegar tómi stóllinn við borðið minnir á það sem var. Þessi sársauki er ekki merki um veikleika; hann er merki um hversu óendanlega mikið þið elskuðuð – og elskið – þennan dreng.

Í guðspjallinu í dag sjáum við Jesú í húsi Símonar. Það er veikindi þar, mikill hiti. Jesús stendur yfir henni, hann hlustar, hann læknar. Hann er ekki fjarlægur guð sem horfir á okkur úr hæðum; hann er guð sem stendur yfir okkur í okkar veikustu stundum. Hann stendur yfir ykkur núna, Alan og Thao, og hann stendur yfir þér, Ryan. Hann veit um hvert tár sem fellur í kyrrðinni. Hann veit um hvert minni sem kemur óboðið og rífur í hjartað.

Mig langar að segja eitthvað sem ég vona að þið getið tekið með ykkur. Stundum, þegar við syrgjum, læðist að okkur sú hugsun að við höfum gert eitthvað rangt. Við spyrjum: „Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Missti ég af einhverju?“ Ég vil að þið hlustið vel núna: Þið misstuð af engu. Þið voruð bestu foreldrar sem Ben gat óskað sér. Þið gáfuð honum allt – ást, ferðalög, öryggi, og þennan dásamlega skilning á því hvað það þýðir að vera góð manneskja. Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þau eru hluti af þessum brotna heimi sem við öll búum í, en þau hafa aldrei síðasta orðið. Guð er ekki sá sem sendir veikindi; Guð er sá sem græðir sárin.

Ben var drengur sem skildi þetta, kannski á dýpri hátt en við sem erum eldri. Munið þið eftir sparibauknum? Hann var ekki aðeins að safna peningum; hann var að safna kærleika. Þegar hann bauðst til að gefa allt sem hann átti til að hjálpa frænda sínum, var hann að sýna okkur hvað það þýðir að vera „Guðs samverkamaður“, eins og Páll segir. Hann var ekki að hugsa um sjálfan sig; hann var að hugsa um næstu manneskju. Hann var að vökva garðinn, vitandi að Guð myndi sjá um vöxtinn.

Ryan, bróðir minn, þú veist betur en nokkur annar hvernig Ben var. Hann var ekki bara bróðir þinn; hann var besti vinur þinn. Þegar þú horfir á himininn, eða þegar þú veltir fyrir þér framtíðinni, mundu þá að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósi Guðs, og hann er með þér í hverju skrefi. Hann vildi að þú lifðir lífinu af krafti, að þú prófaðir hlutina, að þú værir óhræddur. Hann er vindurinn í vængjunum þínum.

Kærleikur Bens heldur áfram að vaxa. Hann er eins og vatnið í brunninum í Cà Mau. Þetta er ekki bara brunnur; þetta er líf sem heldur áfram að flæða. Þegar þið hugsið um þennan brunn, hugsið þá um Benjamín sem er núna við uppsprettu lífsins sjálfs. Hann er í „veislu himinsins“, eins og við tölum um, ásamt heilögum Karli Acutis. Þeir eru að biðja fyrir okkur, þeir eru að biðja fyrir læknunum, þeir eru að biðja fyrir öllum börnum sem þurfa á von að halda.

Kæru vinir, þið sem hlustið frá fjarlægum stöðum, þið sem berið þunga krossa: Guð sér ykkur líka. Hann veit um þá einsemd sem getur fylgt sorginni. En í dag er boðskapurinn okkar þessi: Við erum ekki ein. Við erum „Guðs akur, Guðs bygging“. Við erum byggð á klettinum sem er Jesús Kristur. Þegar við finnum okkur veikburða, þá er það kraftur hans sem gerir okkur stór.

Hvað getum við gert í dag? Hvað getum við tekið með okkur út um dyrnar?

Gerum eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú þekkir ekki. Kannski er það að gefa örlítið af tíma þínum til einhvers sem er einmana. Gerum það án þess að láta á okkur bera, eins og Ben hefði gert. Leyfum kærleika hans að vera sá vöxtur sem Guð gefur í okkar eigin lífi.

Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt, og þar sem við munum einn daginn mætast aftur. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika.

Amen.