Minningarhátíð heilags Gregoríusar mikla, páfa og kirkjuþingsföður

Það er eitthvað svo hljóðlátt við það að þvo netin sín. Ímyndið ykkur þetta augnablik við Genesaret-vatn. Nóttin hefur verið löng, hún hefur verið þung, og hún hefur verið árangurslaus. Símon og félagar hans standa þarna, hendurnar eru þreyttar, netin eru full af þangi og sandi – en ekki af fiski. Það er ekkert mikilfenglegt við þetta verk. Þetta er hversdagsleg þreyta, þessi sem við finnum þegar við höfum lagt okkur fram, reynt af öllum mætti, en endum samt með tómar hendur.

Benjamin Vo var drengur sem þekkti það að reyna. Hann var ekki hræddur við að reyna, hvort sem það var á badmintonvellinum eða við að takast á við flókin verkefni í kóðun. Hann trúði því að „að reyna sé það eina sem skiptir máli“. En í dag, þegar við stöndum hér, tveimur mánuðum eftir að hann kvaddi, gæti lífið sjálft virst eins og þessi nótt hjá Símoni: nótt þar sem við lögðum allt í sölurnar, elskuðum af öllu hjarta, og samt stöndum við hér með þessa óbærilegu tómu tilfinningu í brjóstinu.

Við skulum vera hreinskilin. Það er engin ástæða til að fegra það sem er erfitt. Sorgin er ekki rökrétt, hún er ekki tölvukóði sem hægt er að lagfæra með réttri skipun. Alan og Thao, ég veit að það eru stundir þar sem þið spyrjið hvers vegna netin voru tóm, hvers vegna þessi ótrúlegi drengur, þessi „ljómandi hugur“ sem elskaði flugvélar og tækni, var tekinn frá ykkur. Það er eins og að vera staddur við vatnið eftir erfiða nótt. Það er þreyta sem nær inn í merg og bein.

En horfið á Jesú. Hann kemur ekki með útskýringar. Hann kemur með boð. „Leggjið út á djúpið,“ segir hann. Þetta er ekki boð um að gera meira af því sama. Þetta er boð um að treysta honum þegar mannleg viska segir okkur að það sé ekkert að finna. Páll postuli minnir okkur á í fyrsta lestrinum að „viska þessa heims er heimska í augum Guðs.“ Við reynum að skilja lífið með okkar eigin rökum, við reynum að finna svörin í vitsmunum okkar, en Guð kallar okkur dýpra. Hann kallar okkur út á djúpið þar sem við eigum ekki lengur stjórn á aðstæðunum.

Mig langar að segja ykkur eitthvað sem ég vona að þið getið tekið með ykkur í dag. Þegar Símon segir: „Herra, við höfum erfiðið alla nóttina og ekkert fengið,“ þá er hann ekki bara að tala um fisk. Hann er að tala um þessa hljóðlátu örvæntingu sem fylgir því að vera maður. Og Jesús svarar ekki með því að segja að þetta sé Símoni að kenna. Hann svarar með því að fylla netin. Hann svarar með því að sýna að hann er þar, jafnvel þegar við höfum gefist upp.

Alan og Thao, ég veit að sektarkenndin getur læðst að ykkur í kyrrðinni. „Gerði ég nóg? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr?“ Ég vil að þið hlustið vel: Þið misstuð af engu. Þið voruð bestu foreldrar sem Benjamin gat óskað sér. Þið gáfuð honum allt – ástina, ferðalögin, öryggið, og þennan dásamlega skilning á því hvað það þýðir að vera góð manneskja. Veikindi eru ekki refsing. Þau eru ekki afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Guð er ekki sá sem sendir veikindi; Guð er sá sem græðir sárin. Þið eruð hrein fyrir Guði. Leyfið þessum steini að falla af hjörtum ykkar núna.

Benjamin var drengur sem skildi þetta, kannski á dýpri hátt en við sem erum eldri. Munið þið eftir sparibauknum? Þegar hann bauðst til að gefa allt sem hann átti til að hjálpa William frænda sínum, þá var hann ekki að reyna að „leysa“ vandamálið með peningum. Hann var að sýna okkur hvað það þýðir að vera „Guðs samverkamaður“. Hann var að gefa af sjálfum sér. Þetta er það djúp sem Jesús kallar okkur á. Þetta er það djúp sem Benjamin er núna í – ekki í tómarúmi, heldur í faðmi Guðs.

Ryan, bróðir minn, þú veist betur en nokkur annar hvernig Ben var. Hann var ekki bara bróðir þinn; hann var besti vinur þinn. Þegar þú horfir á himininn, eða þegar þú veltir fyrir þér framtíðinni, mundu þá að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósi Guðs, og hann er með þér í hverju skrefi. Hann vildi að þú lifðir lífinu af krafti, að þú prófaðir hlutina, að þú værir óhræddur. Hann er vindurinn í vængjunum þínum.

Kærleikur Bens heldur áfram að vaxa. Hann er eins og vatnið í brunninum í Cà Mau. Þetta er ekki bara brunnur; þetta er líf sem heldur áfram að flæða. Þegar þið hugsið um þennan brunn, hugsið þá um Benjamín sem er núna við uppsprettu lífsins sjálfs. Hann er í „veislu himinsins“, ásamt heilögum Karli Acutis. Þeir eru að biðja fyrir okkur, þeir eru að biðja fyrir læknunum, þeir eru að biðja fyrir öllum börnum sem þurfa á von að halda.

Kæru vinir, þið sem hlustið frá fjarlægum stöðum, þið sem berið þunga krossa: Guð sér ykkur líka. Hann veit um þá einsemd sem getur fylgt sorginni. En í dag er boðskapurinn okkar þessi: Við erum ekki ein. Við erum byggð á klettinum sem er Jesús Kristur. Þegar við finnum okkur veikburða, þá er það kraftur hans sem gerir okkur stór.

Hvað getum við gert í dag? Hvað getum við tekið með okkur út um dyrnar?

Gerum eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú þekkir ekki. Kannski er það að gefa örlítið af tíma þínum til einhvers sem er einmana. Gerum það án þess að láta á okkur bera, eins og Ben hefði gert. Leyfum kærleika hans að vera sá vöxtur sem Guð gefur í okkar eigin lífi.

Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt, og þar sem við munum einn daginn mætast aftur. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.