Дваесет и трета недела низ годината

Замислете еден обичен, тивок момент во еден аеродромски терминал. Низ големите стаклени прозорци, светлината се прекршува додека еден авион полека се приближува кон пистата. Едно момче, речиси петнаесетгодишно, стои таму, притиснато со челото до стаклото. Неговите очи не се само очи на дете; тоа се очи на некој што го разбира „системот“ — не само облачната инфраструктура или кодот на неговите апликации, туку самиот ритам на светот. Тоа беше Бен. Тоа беше нашиот Бенџамин Vo, момчето кое го гледаше небото и во него не гледаше само празнина, туку пат, можност, и убавина што повикува на истражување.

Денес, додека се собираме два месеци по неговото заминување, Светото Писмо нè става пред еден многу сериозен, но длабоко љубовен предизвик. Пророкот Езекиил ни зборува за улогата на „стражарот“. „Ти, сине човечки, те поставив за стражар“, вели Господ. Стражарот не е некој што суди; стражарот е некој што бдее. Тој е оној што стои на ѕидот кога другите спијат, оној што прв ја гледа зората, но и оној што прв го забележува приближувањето на бурата. Бен беше таков стражар во вашиот живот, Алан и Тао. Тој беше вашето „будно око“, момчето кое секогаш прво ве поздравуваше со „Добро утро, тато“, момчето кое со внимание слушаше секоја ваша приказна, дури и оние шегаџиските, како да се најважните вистини на светот. Тој бдееше над вашата радост.

Но, денес сакам да зборувам за нешто друго. Сакам да зборувам за она што значи „да се биде во средината“. Исус во денешното Евангелие ни дава едно ветување кое е како ѕвезда во најтемната ноќ: „Зашто, каде се двајца или тројца собрани во Мое име, таму сум и Јас среде нив“. Овие зборови не се само теорија. Тие се лек за вашето срце. Кога се чувствувате сами, кога празнината во домот станува претешка, кога се прашувате како да се продолжи понатаму — знајте дека Исус не е некаде далеку. Тој е токму таму, во средината на вашата болка. Тој е во средината на вашите спомени за Бен. Тој е во средината на секој ваш солза, како што бил во средината на секој негов здив.

Знам дека болката честопати е придружена со еден тивок, отровен глас кој се обидува да ве убеди дека нешто сте пропуштиле. Тоа е гласот на вината, кој се прикрадува во тишината на ноќта. Можеби некогаш сте се запрашале: „Дали можевме да направиме нешто повеќе? Дали можевме да видиме нешто порано?“ Ве молам, слушнете ме внимателно: Вие бевте совршени родители. Вие бевте таму, до него, секој чекор од патот. Вие го опкруживте со љубов што е поголема од секоја медицина и секоја дијагноза. Болеста не е казна, ниту е резултат на ваш пропуст. Во овој свет, некои бури едноставно се случуваат — не од наша вина, не од невнимание, туку како дел од една тајна што само Бог ја знае. Вие не згрешивте. Бог не ве обвинува. Ве молам, оставете го тој камен на вината, бидејќи тој е претежок за да го носите. Вие сте слободни, и Бен ве сака токму такви какви што сте — неговите херои.

Се сеќавате ли на онаа негова желба да ја понуди целата своја заштеда за својот чичко Вилијам? Тој не ја скрши касичката, тој не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — тоа е срцето на Бен. Тоа е дете кое разбираше дека сè што имаме е дар, и дека најголемиот дар е да се биде тука за другиот. Тоа е љубов што не се мери со пари, туку со подготвеноста да се даде сè. Таа љубов денес продолжува да тече преку бунарот во Виетнам, преку секоја капка вода што им помага на оние кои се во неволја. Бен не е повеќе со нас физички, но неговата љубов е жива. Таа е како она мало семе што паѓа во земјата — не умира, туку донесува плод што никој не може да го пресмета.

Рајан, ти си помладиот брат, ти си оној кој го делеше детството со Бен. Ти си оној кој сега ја носиш таа „нова мешина“ на животот. Знам дека ти недостасува сопатник во игрите, некој со кого ќе ги планираш идните „Con Chim Airlines“ или ќе зборуваш за авиони до доцна во ноќта. Но, знај дека ти не си сам. Бен е твојот ангел. Секој пат кога ќе погледнеш во небото, секој пат кога ќе се сетиш на некоја негова шега, знај дека тој е со тебе. Не плаши се да живееш, да сонуваш и да бидеш радосен. Тоа е најголемиот подарок што можеш да му го дадеш на твојот брат — да живееш полн живот, знаејќи дека тој те чува.

Исус ни вели: „Ако вашиот брат згреши против вас, одете и кажете му го тоа“. Ова е повик за искреност. Но, денес, во контекст на нашата загуба, ова значи и нешто друго: бидете искрени со Бога. Кажете Му кога сте лути. Кажете Му кога се чувствувате напуштени. Исус не бара од нас да бидеме „побожни“ и да ја криеме болката. Тој сака да ја изнесеме пред Него. Како што таткото во својот сон го прегрна Бен и го почувствува неговиот мир, така и вие можете да го прегрнете секој спомен, секој сон, секоја слика на Бен како стои во својата зелена облека, здрав и силен. Тие соништа не се само случајности; тие се прозорци кон вечноста.

Бенџамин беше момче кое секогаш „проаѓаше на тестовите“. Неговиот живот, иако краткотраен, беше исполнет со „поминати тестови“ на љубовта, на добрината, на почитта кон родителите. Сега тој е на место каде што нема повеќе тестови, нема повеќе болници, нема повеќе леукемија. Тој е во „Банкетот на Небото“, заедно со Свети Карло Акутис, момчето кое исто така ја сакаше технологијата и Бога. Тие двајца сега се молат за вас. Тие се молат за лекарите кои се борат против оваа болест, за научниците, за сите семејства кои го носат овој тежок крст.

Кога денес ќе излезете од оваа капела, не барајте големи одговори. Не обидувајте се да ја разберете „логиката“ на смртта, бидејќи таа не постои. Наместо тоа, направете нешто мало. Погледнете го небото и поздравете го Бен. Помогнете му на некој што е во неволја, како што Бен сакаше да му помогне на својот чичко. Бидете љубезни кон себе. Болката ќе доаѓа во бранови, но љубовта е онаа што останува кога брановите ќе се повлечат. Бог е со вас, денес и секогаш. Бен ве чека на Банкетот на Небото, каде што се среќаваме во светлината на Божјата љубов. Амин.