Спомен на Царицата на Пресвета Богородица

Драги браќа и сестри во Христа,

Денешното прво читање од пророкот Езекиил ни отвора една величествена, дури и застрашувачка слика: „Ангелот ме одведе до вратата што гледа кон исток, и таму ја видов славата на Израелевиот Бог како доаѓа од исток.“ Замислете го тоа. Не е обична врата, не е некоја мала порта во градина. Ова е врата на Храмот, а низ неа влегува нешто што го надминува секое човечко разбирање – самата слава на Бога. Езекиил слуша звук „како бучава од многу води“, а земјата светнува од Божјата слава. Тој паѓа ничкум, обземен од оваа моќна, света присутност.

Вратата. Колку е важен овој симбол во нашиот живот. Има врати кои се затворени, врати кои се отворени, врати кои водат кон нешто ново, и врати кои нè враќаат дома. Но оваа врата на Езекиил е посебна. Тоа е порта низ која влегува Божјата слава, каде што Бог ветува: „Ова е местото каде што ќе биде Мојот престол, ова е местото каде што ќе ги поставам стапалата Свои; тука ќе живеам меѓу синовите Израилеви засекогаш.“ Тоа е врата на Божјото присуство, врата на Неговиот вечен дом.

Денес, кога го славиме споменот на Марија, Царицата на Небото, оваа слика за вратата добива уште подлабоко значење. Пресвета Богородица честопати е нарекувана „Порта Небесна“ – Porta Coeli. Таа не беше величествена порта изградена од човечки раце, туку скромна, едноставна девојка, чие срце стана најчистата врата низ која Божјата слава влезе во светот во личноста на Исус Христос. Таа не бараше почести, не бараше признанија. Нејзиниот одговор беше едноставен и понизен: „Еве ја слугинката Господова; нека ми биде според зборот твој.“ Нејзината понизност беше таа врата, тој отвор за Божјата бескрајна љубов и слава.

А сега, ајде да го свртиме погледот кон денешното Евангелие. Исус ги предупредува Своите ученици за книжниците и фарисеите. Тие седат на „столицата на Мојсеј“, што им дава авторитет. Исус вели: „Правете и почитувајте сè што ќе ви кажат, но не правете според нивните дела. Зашто тие проповедаат, но не извршуваат.“ Тие врзуваат „тешки товари, тешки за носење, и ги ставаат на рамената на луѓето, но самите не сакаат да ги помрднат ни со прст.“

Ова е слика на врати кои се затворени, иако изгледаат отворени. Врати кои се украсени со надворешни знаци – широки филактерии, долги реси – но кои не водат кон вистинското присуство на Бога. Напротив, тие создаваат бариери, тешки товари, кои ги оддалечуваат луѓето од Бога. Фарисеите сакаат „почесни места на гозбите, почесни седишта во синагогите, поздрави на плоштадите и да ги нарекуваат „Раби““. Тие бараат слава за себе, не за Бога. Нивните врати се свртени кон себеси, а не кон исток, од каде што доаѓа Божјата слава.

Исус им вели на Своите ученици, а со тоа и на сите нас: „Вие немојте да се нарекувате „Раби“, зашто имате еден Учител – Христос, а вие сите сте браќа.“ И уште: „Најголемиот меѓу вас да ви биде слуга. Зашто, кој се воздигнува, ќе биде понижен, а кој се понижува, ќе биде возвишен.“

Ова е клучот. Ова е вистинската врата. Не е врата на надворешен сјај, на почести, на титули. Тоа е врата на понизност, на служење, на искреност. Тоа е врата низ која Божјата слава влегува во нашите животи и нè прави вистински слободни. Тоа е врата што води кон вистинско возвишување, не во очите на луѓето, туку во очите на Бога.

Поминаа два месеци откако нашиот сакан Бенџамин Vo премина во вечноста. Два месеци. За оние што го сакаа, за неговите родители Алан и Тао, за неговиот брат Рајан, овие два месеци се како долга, тивка ноќ. Вратата на неговата соба можеби е затворена, неговиот глас не се слуша, неговата насмевка не го осветлува домот на ист начин. И во таа тишина, во таа празнина, можеби се прашуваме: каде е славата? Каде е Божјото присуство кога болката е толку длабока, толку реална?

Болката од разделбата е тежок товар. Тоа е товар што не можеме да го врземе и да го ставиме на нечии рамена, како што правеа фарисеите. Тоа е товар што го носиме во нашето срце, во секојдневието, во секоја мисла. И во тие моменти, можеби сме искушувани да бараме големи, надворешни знаци, некоја спектакуларна манифестација на Божјата слава, како онаа на Езекиил, за да ни даде утеха. Можеби бараме некој да ни каже: „Ова е причината, ова е смислата“, на начин што ќе ја отстрани болката.

Но Исус денес нè потсетува дека Божјиот пат е поинаков. Неговата слава честопати не доаѓа со бучава од многу води или со земја што светнува. Таа доаѓа тивко, преку вратата на понизноста, преку служењето, преку искреното срце кое не бара да биде видено.

И токму тука, во оваа слика на понизност и искреност, се сеќаваме на Бенџамин. Бен беше момче со брилијантен ум, со неверојатна љубопитност, кое со леснотија се движеше низ сложениот свет на технологијата. Но она што најмногу останува во сеќавањето на оние што го познаваа е неговата едноставна, природна радост. Тој беше „секогаш насмеан, без напор среќен“, велат неговите родители. Неговата насмевка не беше за шоу. Не беше за да добие почести или признанија. Таа едноставно извираше од неговата душа. Таа беше одраз на едно чисто срце, на еден дух кој не беше оптоварен со претензии или гордост.

Тој не врзуваше тешки товари за другите, ниту пак бараше да седи на „столицата на Мојсеј“. Неговата радост беше заразна, неговата добрина беше автентична. Тој беше како отворена врата низ која блескаше една тивка, но моќна Божја слава. Славата на невин, чист дух, на дете кое едноставно го живееше својот живот со искреност и љубов.

„Кој се воздигнува, ќе биде понижен; а кој се понижува, ќе биде возвишен.“ Бенџамин не се воздигнуваше. Тој едноставно беше тоа што беше – едно нежно, насмеано момче. И токму во таа негова едноставност, во таа негова автентичност, тој веќе беше возвишен во очите на Бога. Неговото срце беше храм, чиста врата, низ која Божјата благодат течеше слободно, без пречки од гордост или суета.

Драги Алан и Тао, драг Рајан, знам дека вашата болка е огромна. Ниту една проповед не може целосно да ја избрише. Но денес, сакам да ве поканам да размислите за таа тивка, ненаметлива слава што ја носеше вашиот Бен. Неговата насмевка, неговата едноставна среќа, неговата почит – тоа не беа празни гестови. Тоа беше вистинска, длабока убавина на душата, која не бараше да биде видена, но која зрачеше со Божјата светлина. Тој беше врата низ која Божјата љубов влегуваше во вашиот живот, и продолжува да влегува, дури и сега, преку сеќавањето на неговиот чист дух.

Бенџамин сега е со Господ, во вечната слава, во домот каде што нема повеќе солзи. Таму, тој е возвишен, не затоа што барал, туку затоа што живеел со понизно срце. Тој е на Небесната Гозба, во друштво на Пресвета Богородица, Царицата на Небото, која најдобро ја разбира понизноста и вистинската слава.

Драги чичковци, тетки, баби, дедовци и сите роднини и пријатели кои го носите овој товар на тага: Не барајте ја Божјата слава само во големите, спектакуларни моменти. Понекогаш, најдлабоката слава се наоѓа во тивката, понизна љубов, во едноставната насмевка, во искреното срце кое не се преправа. Нека животот на Бен, неговата чиста радост, биде потсетник за сите нас да ги отвориме нашите срца како чисти врати за Божјата благодат.

И до сите вас што нè слушате оддалеку, особено до оние семејства што минуваат низ тешки страдања, до секое дете кое се бори со болест, до секоја мајка и татко кои носат тежок крст: знајте дека Господ ги гледа вашите понизни срца. Тој ги гледа вашите невидливи товари. Неговата слава не е резервирана само за оние што се на „столицата на Мојсеј“, туку за оние што се понижуваат, за оние што носат свои крстови со трпение и љубов. Вашата тиха вера, вашата невидлива борба, е врата низ која Божјата слава влегува во светот, преобразувајќи ја болката во надеж.

Што да понесеме со себе денес кога ќе излеземе низ вратата на овој свет?

Да понесеме една едноставна, но моќна одлука: Да не бараме почести за себе, да не се воздигнуваме, да не се преправаме. Наместо тоа, да се стремиме кон понизно срце, срце кое е отворена врата за Божјата слава, како што беше срцето на Пресвета Богородица, и како што беше срцето на нашиот Бенџамин. Да дозволиме нашата радост да биде едноставна, нашата љубов искрена, нашето служење несебично.

Денес, кога ќе се насмеете, сетете се на Бенџамин и на неговата едноставна, радосна насмевка. Нека таа насмевка биде вашата врата, вашиот мал, но моќен начин да ја одразите Божјата слава во светот, без да барате ништо за возврат. Нека тоа биде вашиот начин да го живеете повикот на Исус: „Кој се понижува, ќе биде возвишен.“

Пресвета Богородице, Царице на Небото, која беше најпонизната врата за Божјата слава, моли се за нас да живееме со такви едноставни, блескави срца, додека не го сретнеме Бен и сите светии во вечното живеалиште на Бога. Амин.