Вторник од Дваесеттата недела низ годината

„За луѓето тоа е невозможно, но за Бога сè е можно.“ …

Колку силна утеха носат овие зборови на Исус! Учениците во денешното Евангелие се збунети. Гледаат колку е кревок човекот и прашуваат: „Тогаш, кој може да се спаси?“ А во првото читање го слушаме кнезот од Тир, кој се возгордеал поради своето минливо богатство, мислејќи дека сам управува со животот. Но вистинската големина не лежи во земното трупање, туку во срцето кое знае потполно да се предаде на Бога.

Кога Петар прашува што ќе добијат оние што оставиле сè, Исус ветува нешто неизмерно: вечен живот и стопати поголема радост во Неговото Царство.

Поминаа девет недели од оној 13 јуни откако нашиот сакан Бенџамин премина во прегратките на Отецот.

Кога размислуваме за чистото срце кое не е врзано за минливите работи, неизбежно се сеќаваме на нашиот Бен. Бенџамин Vo беше момче со блескав ум и големи соништа, но во неговите гради чукаше едно несебично детско срце. Кога неговиот сакан вујко поминуваше низ тешки моменти на болест, петнаесетгодишниот Бен без двоумење сакаше да ја даде целата своја мала заштеда од касичката — сè што имаше — само за да му помогне … Тоа беше неговата љубов: искрена, спонтана и подготвена да даде сè за оној што страда.

Бен разбра уште како дете дека вистинското богатство е љубовта што се споделува.

За човечките сили е невозможно да ја надминат разделбата и болката. Но за Бога, сè е можно … Тој ја претвори чистата душа на Бен во светилник на вечна надеж на Небесната Гозба.

Денес нашата најдлабока љубов и молитва се со неговите родители, Алан и Тао, и со неговиот брат Рајан. Вашата тага е длабока, но Бен е жив во Христа и ве чува, закрилен под мајчинскиот покров на Пресвета Богородица.

Оваа утеха ја испраќаме и до сите чичковци, тетки и роднини, како и до сите што ни се придружуваат од далечина — кон сите болни деца и секое семејство што носи тежок крст. Бог ве држи во Својата љубов и Неговата надеж никогаш нема да ве разочара.

Амин.