Среда од дваесет и првата недела во обично време

Замислете една мала, тешка касичка што стои на полицата во една детска соба. Таа е затворена, цела, нескршена. Ако ја протресете, ќе го слушнете ѕвекотот на монетите, звукот на заштедата собрана со текот на времето. За повеќето деца, таа касичка е симбол на идни купувања, на нови играчки или игри. Но, денес сакам да ја погледнеме таа касичка како нешто многу подлабоко. Сакам да ја погледнеме како слика на она што Исус го бара од нас во денешното Евангелие – слика на она што е внатре, на она што е скриено од очите, а што ја сочинува вистинската вредност на еден човек.

Денес, во Евангелието според Матеј, Исус ги изговара оние тешки зборови: „Тешко вам, книжници и фарисеи, лицемери! Вие личите на варосани гробови, кои однадвор изгледаат убаво, а внатре се полни со мртвечки коски и секаква нечистотија“. Тоа е силна, речиси шокантна слика. Исус зборува за контрастот помеѓу надворешниот сјај и внатрешната празнина. Тој зборува за луѓе кои градат споменици на пророците, кои ги украсуваат гробовите на праведниците, но чии срца се далеку од љубовта што тие пророци ја проповедале. Тие се фокусирани на фасадата, на тоа како изгледаат пред светот, додека внатрешноста им е пуста.

Поминаа точно два месеци откако нашиот мил Бенџамин Vo го заврши својот земен пат. Шеесет дена поминаа од оној 13 јуни. Два месеци е време кога светот околу нас веќе почнал да се враќа во својата вообичаена рутина, но за Алан и Тао, за Рајан, за целото семејство, тишината во куќата станува сè потешка. Тоа е време кога празнината веќе не е само шок, туку секојдневен придружник. Мораме да ја кажеме оваа вистина пред да побараме утеха: овие два месеци беа долги. Секое утро кога ќе се разбудите и ќе сфатите дека Бен не е таму да ја сподели својата насмевка, секој пат кога ќе видите авион на небото и ќе почувствувате болка во градите – тоа е вистината на вашата тага. Не брзаме да ја поминеме таа болка, зашто таа е мера за вашата љубов.

Но, токму во оваа точка на болка, ликот на Бен ни нуди нешто сосема спротивно од она што Исус го критикува кај фарисеите. Исус зборува за „варосани гробови“ – убави однадвор, мртви внатре. Бенџамин беше токму спротивното. Тој беше момче чија внатрешност беше дури и поубава од неговата надворешност. Иако имаше брилијантен ум, иако ги совладуваше најсложените математички задачи и сонуваше за вештачка интелигенција и авиокомпании, неговото најголемо богатство беше она што го носеше во срцето.

Да се вратиме на сликата на касичката. Се сеќавате на онаа приказна кога Бен, на само 15 години, слушна за болеста на својот чичко Вилијам? Без никој да го праша, без никаков притисок, тој едноставно им рече на своите родители: „Земете ја мојата касичка. Сакам да му ја дадам целата моја заштеда на чичко Вилијам за да му помогнам“. Тој не ја скрши касичката, зашто помошта веќе беше обезбедена преку осигурувањето. Но, тој ја *понуди*.

Замислете ја таа сцена. Тоа не беше „варосана“ понуда за да го видат луѓето. Тоа не беше градење споменик на сопствената добрина. Тоа беше чист, нефилтриран излив на љубов од внатрешноста. Во тој момент, внатрешноста на неговата „чаша“, како што вели Исус, беше совршено чиста. Тој не ја мереше својата жртва. Тој едноставно сакаше да даде сè. Тоа е она што го разликува праведникот од лицемерот: лицемерот дава од својот вишок за да биде виден, а Бен понуди сè што имаше од својата чиста детска душа.

Свети Павле, во првото читање до Солунјаните, зборува за редот и за традицијата што ја примиле. Тој вели: „Сакавме да ви се претставиме како модел за да не имитирате“. Бенџамин, иако млад, ни стана модел за имитирање. Неговата традиција не беше само во учењето или во работата, туку во традицијата на љубовта што ја прими од својот татко Алан и мајка си Тао. Тој беше „фотокопија“ на својот татко, не само по изгледот, туку и по амбицијата и трудољубивоста. Но, тој ја надгради таа традиција со една посебна нежност. Павле вели: „Господ на мирот самиот нека ви даде мир во секое време и на секој начин“. Ова е нашата молитва за вас денес. Мир во секое време – дури и во 3 часот наутро кога тагата е најсилна. Мир на секој начин – преку сеќавањето на неговиот кикот, преку неговиот GitHub код што сè уште сведочи за неговиот гениј, преку неговите соништа за „Con Chim Airlines“.

Понекогаш, во овие два месеци, можеби се појавува онаа тивка, мачна мисла: „Дали можевме да направиме повеќе? Дали нешто пропуштивме во неговата грижа?“ Сакам да ви го кажам она што Исус го кажа за човекот роден слеп: „Ниту тој згрешил, ниту неговите родители“. Болеста на Бен не беше казна, ниту беше резултат на нечиј пропуст. Таа беше бура што дојде без најава, надвор од секаква човечка контрола. Вие, Алан и Тао, му дадовте сè. Му дадовте дом полн со љубов, му го покажавте светот, го однесовте во Ватикан и Лурд, му дозволивте да сонува за авиони и да ја истражува вечноста. Вие не пропуштивте ништо. Вашата љубов беше неговиот штит, а сега неговата молитва е ваш штит пред Бога.

Бенџамин сега не е во „варосан гроб“. Тој е во живо присуство на Бога. Исус вели дека фарисеите ги украсуваат спомениците на праведниците, но Бен не треба споменик од камен. Неговиот споменик е жив. Тој е во бунарот во Ца Мау, каде што тече чиста вода во негово име. Тој е во стотиците порции храна поделени на сиромашните. Тој е во секоја линија код што ја напишал и во секоја насмевка што Рајан ја упатува кон небото. Тоа е вистинското „чистење на внатрешноста на чашата“ – кога љубовта што ја носиме внатре се прелева во конкретни дела на милосрдие.

Рајан, ти го изгуби својот најдобар пријател, својот брат со кој ги споделуваше Lakers дресовите и долгите часови на чекање по аеродромите. Но, запомни: Бен не е само во минатото. Тој е во твојата иднина. Секој успех што ќе го постигнеш, секој пат кога ќе бидеш љубезен кон некого, ти го носиш Бен во себе. Неговата понудена касичка е сега во твоите раце – не како пари, туку како лекција дека најважното нешто што можеме да го направиме во овој живот е да бидеме подготвени да дадеме сè за оние што ги сакаме.

Свети Карло Акутис и Бенџамин Vo сега сигурно разговараат за небесната инфраструктура. Можеби Бен му ја објаснува својата идеја за „Con Chim Airlines“, а Карло му покажува како интернетот на небото е всушност самата Божја мисла што ги поврзува сите срца. Тие се двајца млади кои не дозволија нивната внатрешност да биде „филтрирана“ или лажна. Тие беа автентични.

Денес, Исус нè повикува да ја испитаме нашата внатрешност. Дали сме како фарисеите, загрижени само за тоа како изгледаме? Или сме како Бен, со срце кое е подготвено да ја понуди својата „касичка“ на светот?

Што можеме да понесеме со себе денес?

Една мала, конкретна работа. Денес, направете еден чин на несебичност што никој нема да го види. Не за да бидете „варосани“ и пофалени, туку едноставно затоа што тоа е правилно. Понудете нешто од себе – вашето време, вашето трпение, вашата насмевка – на некој на кој му е тешко. Направете го тоа во име на Бен, момчето кое сакаше да даде сè уште пред да биде побарано од него.

Алан, Тао, Рајан – Господ на мирот нека биде со вас. Бенџамин не е мртов; тој е само во другата соба, онаа каде што светлината никогаш не згаснува. Неговата касичка на љубовта е сè уште полна и тој постојано ја истура својата благодат врз вас.

Бенџамин, наш мил програмер на добрината, наш авијатичару на надежта, моли се за нас. Моли се за твоите родители да најдат сила во твојата чиста внатрешност. Моли се за Рајан да чекори по твоите стапки на искреност.

Мирот Господов нека биде со сите вас, сега и во сите денови што доаѓаат.

Амин.