Среда од дваесет и втората недела во обичното време

Замислете еден сончев ден на брегот на морето. Во песокот, две момчиња клекнале, со главите речиси допрени, целосно впиени во својата работа. Тие не градат замоци од песок за да се восхитуваат на нивната големина; тие копаат мали, прецизни канали, насочувајќи ја водата од плимата во еден мал, привремен базен што го создале. Нивните раце се полни со песок, нивните лица се насмеани, а светот околу нив — со сите свои грижи, бучава и брзина — како да престанал да постои. Само тие двајца, еден до друг, во таа тивка, детска заедница на трудот. Тоа е Бен и неговиот брат Рајан, во еден од оние моменти кога времето изгледа како да застанало за да ни покаже што е навистина важно.

Денес, Свети Павле во своето Прво послание до Коринтјаните ни зборува за една таква градинарска слика. Тој вели: „Јас засадив, Аполос полеа, но Бог направи да расте“. Ова е еден од најдлабоките увиди за човечкиот живот. Ние сме соработници, вели Павле. Ние садиме, ние полеваме, ние се трудиме, но растот — вистинскиот, длабокиот, вечниот раст — е Божјо дело. Оваа слика на „Божја нива“ и „Божја градба“ нѐ повикува да го погледнеме животот не како низ призмата на нашите успеси или неуспеси, туку како низ призмата на Божјата нежна грижа.

Поминаа точно два месеци откако нашиот Бенџамин, нашиот мил Бен, го заврши својот земен пат на 13 јуни 2026 година. Шеесет дена. За Алан и Тао, за Рајан, ова е време во кое секој ден бара нова сила, секој ден бара ново „полевање“ на надежта. Мораме да ја кажеме вистината: тагата е тешка. Таа не е нешто што се надминува како што се решава математичка задача, дури и за ум толку брилијантен како оној на Бен. Таа е празнина која нѐ потсетува колку многу сме сакале и колку многу сме биле сакани. Ако денес вашето срце е уморно, ако се чувствувате како нивата што чека дожд, знајте дека тоа не е знак на слабост, туку доказ за длабочината на вашата љубов.

Во денешното Евангелие, гледаме како Исус влегува во домот на Симон. Таму, мајката на неговата сопруга лежи со треска. Исус не држи говор, не бара објаснувања. Тој се приближува, стои над неа, ѝ заповеда на треската, и таа веднаш се крева и ги послужува. Исус е Оној кој доаѓа во нашите домови, во нашите „соби 419“ или во тишината на нашите сеќавања, за да ни донесе исцеление. Тој е Оној кој ја знае секоја наша мака, секој наш немир, секој наш страв.

Алан, Тао, сакам денес да ви се обратам со зборови на вистинска утеха, ослободувајќи ве од еден товар што честопати, сосема неправедно, се прикрадува во срцата на родителите кои ја доживеале оваа загуба. Понекогаш, кога ноќта е долга, се појавува прашањето: „Што пропуштив? Дали можев да направам повеќе? Дали е ова моја вина?“ Денес, во името на Исус, кој му рече на слепиот дека ниту тој, ниту неговите родители згрешиле, ви велам: Вие сте невини. Болеста на Бен не беше ваша вина, ниту ваша грешка. Во овој паднат свет, некои бури доаѓаат без најава, надвор од секоја човечка можност да се спречат. Вие бевте совршени родители. Му ја дадовте целата своја љубов, секоја своја мисла, секој свој сон. Вие не пропуштивте ништо. Вие сте слободни од вината, како што Бен е слободен од секоја болка.

Бенџамин беше момче со извонреден ум, но пред сè, момче со огромно срце. Сетете се на онаа негова понуда за неговиот чичко Вилијам. Тој не мораше да ја даде својата заштеда. Тој не мораше да ја скрши касичката. Но, тој сакаше. Таа негова понуда — тој чин на несебичност — е ехо на Божјата љубов. Таа љубов не исчезна. Таа љубов, како и бунарот во Виетнам што го носи неговото име, продолжува да тече и да дава живот на другите. Тоа е „растот“ за кој зборува Павле. Бог го зема животот на Бен и го претвора во извор на благодат за многумина.

Рајан, ти си помладиот брат, оној кој го делеше песокот на плажата со Бен. Знам дека сега ти недостасува твојот сопатник. Но, не заборавај дека врската меѓу вас е вечна. Бен сега е на место каде што нема трески, нема болници, нема тага. Тој е во прегратките на Отецот, каде што секој ден е како оној ден на плажата — исполнет со мир и радост.

Денес, кога ќе излезете од оваа капела, понесете со себе една мала, конкретна задача. Не обидувајте се да ја решите целата своја болка одеднаш. Едноставно, денес, направете едно мало дело на љубов во името на Бен. Можеби тоа е насмевка кон странец, можеби е помош за некој што е уморен, можеби е само молитва за друго дете кое страда. Нека вашата љубов биде она што го полева светот.

Бенџамин е сега во друштво на Свети Карло Акутис, двајца млади кои ја сакаа технологијата, но уште повеќе Го сакаа Бога. Тие се молат за нас. Тие се молат за лекарите, за научниците, за сите семејства кои го носат овој тежок крст. Тие нѐ потсетуваат дека смртта не е крај, туку премин кон вечната Гозба.

Алан, Тао, Рајан, не плашете се. Бог е со вас. Тој ја полева вашата нива со Својата благодат. Бен ве гледа од небото, со онаа негова насмевка што ја паметиме, и ве чека. Продолжете да живеете, продолжете да сакате, продолжете да бидете светлина. Зашто љубовта е единственото нешто што трае засекогаш. Амин.