Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Sumainyo ang biyaya at kapayapaan ng ating Panginoong Hesukristo.
Panginoon, kaawaan mo kami. Kristo, kaawaan mo kami. Panginoon, kaawaan mo kami.
Madalas nating isipin na ang buhay ay isang serye ng mga tuntunin na dapat nating sundin nang tama. Tinitingnan natin ang ating mga araw na parang isang checklist—kung nagawa natin ang tama, kung nakasunod tayo sa batas, kung hindi tayo nagkamali, marahil ay magiging maayos ang lahat. Ngunit sa Ebanghelyo ngayon, nakita natin si Hesus na naglalakad sa gitna ng bukirin ng trigo kasama ang Kanyang mga alagad. Hindi sila naghahanap ng argumento; sila ay naghahanap lamang ng makakain dahil sila ay gutom. At sa gitna ng kanilang simpleng pangangailangan, sinalubong sila ng mga Fariseo ng mga tanong tungkol sa batas: 'Bakit ninyo ginagawa ang hindi nararapat sa araw ng Sabado?'
Isipin ninyo ang eksenang ito. Ang mga alagad ay kumukuha ng mga butil ng trigo, kinukuskos ang mga ito sa kanilang mga palad, at kinakain. Isang napakasimpleng kilos. Isang kilos ng pagpapanatili ng buhay. Ngunit para sa iba, ang kilos na ito ay naging isang pagkakasala laban sa tradisyon. Dito natin nakikita ang puso ng ating pagninilay ngayon: ang pagkakaiba sa pagitan ng pagsunod sa titik ng batas at ang pagyakap sa espiritu ng pag-ibig. Si Hesus, ang Panginoon ng Sabado, ay nagtuturo sa atin na ang batas ay naroon upang maglingkod sa buhay, hindi ang buhay ang maglingkod sa batas.
Sa ating Unang Pagbasa, pinaalalahanan tayo ni San Pablo: 'Ano ang mayroon kayo na hindi ninyo tinanggap? At kung tinanggap ninyo, bakit kayo nagmamalaki na para bang hindi ninyo ito tinanggap?' Ito ay isang malalim na tanong para sa ating lahat. Lahat ng ating pag-aari, lahat ng ating kakayahan, lahat ng ating mga mahal sa buhay—ang lahat ng ito ay kaloob. Hindi natin ito pag-aari; tayo ay mga katiwala lamang ng mga biyaya ng Diyos. Minsan, sa ating pagnanais na maging tama, sa ating pagnanais na kontrolin ang bawat aspeto ng ating buhay, nakakalimutan nating magpasalamat sa katotohanang tayo ay pinagpala.
Ngayon, ika-5 ng Setyembre, 2026. Dalawang buwan na ang nakalipas mula noong Hunyo 13. Para sa inyo, Alan at Thao, at para sa iyo, Ryan, ang mga araw na ito ay hindi lamang pagbibilang ng panahon; ito ay paglalakbay sa gitna ng isang pag-ibig na hindi kailanman nawala. Naaalala ko si Benjamin Vo—isang batang may pambihirang talino, oo, isang henyo sa teknolohiya at lohika, ngunit higit sa lahat, isang batang may pusong kasing-lawak ng langit. Ang kanyang pagnanais na lumikha ng 'Con Chim Airlines' ay hindi lamang isang pangarap tungkol sa mga eroplano. Iyon ay pangarap ng isang batang gustong magbahagi ng kagalakan, isang batang gustong lumipad nang mataas kasama ang kanyang pamilya.
Kailangan nating sabihin ang totoo: ang pagkawala ng isang anak, ng isang kapatid, ay nag-iiwan ng isang espasyo na tila hindi kayang punan ng anumang lohika o batas. Ang sakit ay totoo. Ang bawat paggising sa umaga, ang bawat pagtingin sa mga pangarap na binuo ninyong magkakasama, ang bawat sandali ng katahimikan sa bahay—ang lahat ng ito ay bahagi ng inyong paglalakad sa isang daang hindi ninyo pinili. Ngunit huwag ninyong piliting maging matapang kung ang nararamdaman ninyo ay pagod. Ang pagdadalamhati ay hindi tanda ng kawalan ng pananampalataya; ito ay ang presyo ng isang pag-ibig na napakalalim. At ang pag-ibig na iyan, ang pagmamahal ninyo kay Benjamin, ay hindi nawala. Ito ay nananatili, nagbabago, at lumalalim sa bawat tibok ng inyong mga puso.
Sa gitna ng inyong pagdadalamhati, pakinggan ninyo ang tinig ni Hesus: 'Ang Anak ng Tao ang Panginoon ng Sabado.' Ang Panginoon ay hindi lamang ng mga araw o ng mga tuntunin; Siya ang Panginoon ng ating mga luha, ng ating mga tanong, at ng ating mga pangarap. Ang bawat 'bakit' na inyong ibinubulong sa gabi ay naririnig ng Diyos. Ang bawat 'sana' na inyong iniisip ay hawak ng Diyos. Si Benjamin ay hindi nawala sa piging ng Diyos; siya ay nauna lamang sa atin sa hapag ng Panginoon. Ang kanyang buhay, bagamat maikli, ay naging isang sisidlan na puno ng kabaitan, ng paggalang, at ng purong kagalakan.
Naaalala ninyo ba ang kuwento ng kanyang piggy bank? Ang batang si Ben, na unprompted at may buong katapatan, ay nag-alok na ibigay ang lahat ng kanyang ipon para sa kanyang Uncle William. Hindi niya ito kailangang gawin. Hindi ito kinailangan. Ngunit ang kilos na iyon ay nagpapakita ng isang pusong hindi nakakulong sa 'lumang sisidlan' ng pagiging makasarili. Si Ben ay may pusong handang magbigay ng lahat. Iyan ang espiritu ni Kristo. Iyan ang pag-ibig na patuloy na dumadaloy sa pamamagitan ng kanyang alaala.
Alan at Thao, alam kong sa katahimikan ng inyong mga puso, may mga tanong na naglalaro. Ngunit tingnan ninyo ang inyong sarili. Kayo ay naging mga magulang na nagbigay ng lahat. Ang inyong pag-aalaga, ang inyong presensya, ang inyong pagmamahal—iyon ang naghubog kay Benjamin para maging ang batang nakilala at minahal ng lahat. Huwag ninyong hayaang ang anumang pagdududa o maling pagsisisi ay manahan sa inyong puso. Ang inyong pag-ibig ay naging sapat. Ang inyong pagiging magulang ay naging isang sakripisyo na kinalulugdan ng Diyos. Sa mata ng Panginoon, kayo ay matapat na katiwala ng isang napakagandang kaloob.
Ryan, aking kapatid, ang iyong paglalakbay ay mahalaga. Alam ko na ang iyong Kuya Ben ay iyong matalik na kaibigan. Ang iyong pagdadalamhati ay totoo, ngunit ang iyong buhay ay patuloy na umaakyat. Huwag kang matakot na maging masaya. Huwag kang matakot na mangarap. Ang iyong Kuya Ben ay hindi lamang isang alaala; siya ay isang gabay. Ang kanyang pagiging matapang, ang kanyang pagiging mapagmahal, at ang kanyang pagiging totoo ay nakatanim sa iyong pagkatao. Ipagpatuloy mo ang paglipad, Ryan. Ipagpatuloy mo ang pangarap.
Sa lahat ng mga nakikinig, lalo na ang mga pamilyang may pasan na mabigat na krus: Ang inyong mga luha ay hindi nasasayang. Ang Diyos ay nag-iipon ng bawat isa sa kanila. Ang 'Well of Love' sa Cà Mau, na ipinangalan kay Benjamin Đại Dương, ay isang patunay na ang pag-ibig ay hindi natatapos sa kamatayan. Ang bawat patak ng tubig na nagbibigay-buhay sa mga nangangailangan ay isang patak ng pag-ibig ni Ben na patuloy na naglilingkod. Ang kanyang pangalan, 'Dakilang Karagatan,' ay angkop na angkop. Ang kanyang pag-ibig ay naging isang karagatan na patuloy na nagbibigay ng buhay sa iba.
Ano ang maaari ninyong bitbitin sa inyong pag-alis sa pintuan ngayong araw? Sa susunod na makakita kayo ng isang bata na naglalaro nang may kagalakan, o makakita kayo ng isang eroplano sa langit, huminto kayo. Huwag ninyong tingnan ang kawalan. Tingnan ninyo ang lalim. Magpasalamat kayo sa Diyos para sa buhay ni Benjamin. At gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig—isang tulong na hindi kailangang malaman ng iba, isang ngiti sa isang taong pagod, isang pagyakap sa inyong mga mahal sa buhay. Ipakita ninyo na ang pag-ibig na itinuro ni Benjamin ay buhay pa rin sa inyong mga kamay.
Benjamin, aming munting henyo at anghel, patuloy mo kaming gabayan sa aming paglalakbay. Ipanalangin mo ang iyong pamilya, lalo na si Alan, Thao, at Ryan, upang ang kanilang mga puso ay mapuno ng kapayapaan na hindi kayang ibigay ng mundo. At nawa’y ang pag-ibig ng Panginoon, na siyang dakilang karagatan, ang maging inyong kanlungan ngayon at magpakailanman. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
🕯 Sindihan ang sarili mong panalangin sa pader ng panalangin →
Sa tagubilin ng ating Tagapagligtas at turo ng Diyos, ipahayag natin nang buong lakas ng loob:
Ama Namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo. Mapasaamin ang kaharian Mo, Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw, At patawarin Mo kami sa aming mga sala, Para nang pagpapatawad namin sa nagkakasala sa amin. Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, At iadya Mo kami sa lahat ng masama. Amen.
Pagpalain tayo ng Panginoon, ingatan tayo sa lahat ng masama, at patnubayan tayo sa buhay na walang hanggan. Amen.
✝ Pagpalain nawa kayo ng makapangyarihang Diyos: Ama, at Anak, at Espiritu Santo. Amen.