Alaala ni San Pedro Claver, Pari

Madalas nating isipin na ang buhay ay isang mahabang paglalakbay kung saan tayo ang may hawak ng mapa. Tinitingnan natin ang mga kalsada, ang mga paliparan, at ang mga destinasyong nais nating marating. Ngunit sa Unang Pagbasa ngayon, pinaalalahanan tayo ni San Pablo ng isang katotohanan na tila sumasalungat sa ating mga plano: 'Ang panahon ay maikli na... ang mundong ito sa kasalukuyan nitong anyo ay lumilipas.'

Isipin natin ang imahe ng isang manlalakbay na nakatayo sa isang terminal ng paliparan. Maraming tao ang nagmamadali, may mga dalang maleta, may mga tiket na hawak, lahat ay may patutunguhan. Ang mundo ay parang terminal na ito—puno ng ingay, puno ng pagmamadali, puno ng mga bagay na akala natin ay atin. Ngunit ang paalala ni Pablo ay hindi upang magdulot ng takot, kundi upang magturo ng tamang pananaw: huwag tayong masyadong kumapit sa mga bagay na lumilipas, dahil ang ating tunay na tahanan ay wala rito.

Ngayon, ika-9 ng Setyembre, 2026. Halos dalawang buwan na ang nakalipas mula noong ika-13 ng Hunyo. Alan, Thao, at Ryan, alam ko na ang bawat paggising ay tila isang paghahanap sa isang bagay na tila nawawala sa inyong paligid. Ang katahimikan sa inyong tahanan ay hindi lamang kawalan ng tunog; ito ay isang espasyo kung saan ang bawat sulok ay nagpapaalala sa inyo kay Benjamin. Naaalala ko si Benjamin Vo. Hindi ko siya nakilala sa paraan na nakilala ninyo siya, ngunit nakikita ko ang bakas ng kanyang buhay sa inyong mga mata. Nakikita ko ang isang batang may pambihirang talino, ang henyo na mahilig sa teknolohiya, ang batang nangangarap na bumuo ng 'Con Chim Airlines.' Ang kanyang pagiging mausisa ay hindi lamang tungkol sa makina; ito ay tungkol sa kanyang pagnanais na makita ang mundo, na lumipad, na abutin ang langit.

Kailangan nating sabihin ang totoo: ang pagkawala ni Ben ay isang sugat na hindi agad naghihilom. Ang mga magulang na tulad ninyo ay madalas na nagtatanong sa gabi, 'Bakit? Ano ang kulang? Ano ang mali?' Pakinggan ninyo ang tinig ng Diyos sa Ebanghelyo. 'Mapapalad kayong mga nagugutom ngayon... Mapapalad kayong mga tumatangis ngayon, sapagkat kayo ay tatawa.' Ang mga salitang ito ay hindi isang mababaw na aliw. Ito ay isang pangako mula sa Diyos na nakakakita ng bawat luha. Ang inyong pagmamahal kay Ben—ang pagiging 'best dad' at 'funny dad' na kanyang tinukoy sa kanyang huling mensahe—ay isang pag-ibig na dalisay at hindi kailanman nawawala. Ang Diyos ay hindi nagpapadala ng sakit upang parusahan ang mga magulang. Ang ilang mga krus ay dumarating sa buhay na hindi natin ginusto, at walang sinuman ang may kasalanan sa mga ito. Kayo ay naging mga magulang na nagbigay ng lahat, at ang inyong pag-aalaga ay sapat sa mata ng Diyos. Huwag ninyong hayaang ang maling pagsisisi o ang mabigat na tanong ng 'paano kung' ang maging bilanggo ng inyong puso. Kayo ay absolbado sa anumang akusasyon ng sarili.

Ryan, aking kapatid, ang iyong paglalakbay ay mahalaga. Alam ko na ang iyong Kuya Ben ay hindi lamang kapatid, kundi bahagi ng iyong sariling pagkatao. Ang iyong pangungulila ay sagrado. Huwag mong hayaang ang iyong puso ay manatiling nakakulong sa pighati. Ang iyong Kuya Ben ay patuloy na nakatingin sa iyo mula sa 'Banquet of Heaven.' Naaalala mo ba ang mga oras na naglalaro kayo, ang mga oras na nakikinig kayo sa mga kwento ni Papa? Ang mga sandaling iyon ay hindi naglaho. Sila ay bahagi ng iyong pagkatao. Ipagpatuloy mo ang paglipad, Ryan, tulad ng pangarap ng iyong Kuya. Ang langit ay malawak, at ang pag-ibig ng Diyos ay mas malawak pa roon.

Sa inyong lahat na nakikinig, lalo na ang mga pamilyang may pasan na mabigat na krus: ang inyong pagdadalamhati ay hindi isang tanda ng kawalan ng pananampalataya. Ito ay tanda ng inyong pagmamahal. Ang 'Well of Love' sa Cà Mau, ang 'Giếng Gioan Baotixita,' ay isang patunay na ang pag-ibig ni Ben ay hindi natatapos sa kamatayan. Ang tubig na nagbibigay-buhay sa mga nangangailangan ay isang patak ng pag-ibig ni Benjamin na patuloy na naglilingkod. Ang kanyang pangalan, 'Đại Dương'—Great Ocean—ay hindi lamang isang pangalan; ito ay ang kanyang legacy. Ang kanyang pag-ibig ay naging isang karagatan na hindi kayang patuyuin ng anumang sakit o kamatayan.

Ano ang maaari ninyong bitbitin sa inyong pag-alis sa pintuan ngayong araw? Huwag ninyong hayaang ang inyong mga puso ay manatiling nakatikom sa pighati. Sa susunod na makakita kayo ng isang eroplano sa langit, huminto kayo. Huwag ninyong tingnan ang kawalan. Tingnan ninyo ang lalim. Magpasalamat kayo sa Diyos para sa buhay ni Benjamin. At gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig—isang tulong na hindi kailangang malaman ng iba, isang ngiti sa isang taong pagod. Ipakita ninyo na ang pag-ibig na itinuro ni Benjamin ay buhay pa rin sa inyong mga kamay.

Benjamin, aming munting anghel, patuloy mo kaming gabayan. Ipanalangin mo kami, lalo na ang iyong pamilya, upang sa gitna ng lahat, ang aming mga puso ay laging handang maglingkod, magmahal, at magtiwala sa Diyos na nagbibigay-buhay. Ang Diyos na Emmanuel, ang Diyos na kasama natin, ay hindi kayo iiwan. Siya ang inyong kanlungan sa bawat gabi at ang inyong liwanag sa bawat umaga. Sa bawat paghinga, sa bawat tibok ng puso, naroon ang presensya ng Diyos na nagmamahal sa inyo nang higit sa inyong kayang isipin. Huwag kayong matakot, dahil ang pag-ibig na nagbigay sa atin kay Maria, at ang pag-ibig na nagbigay sa atin kay Benjamin, ay ang mismong pag-ibig na magdadala sa atin sa tahanan. Amen.