Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Sumainyo ang kapayapaan at biyaya ng ating Panginoong Hesukristo, na siyang nagbibigay-lakas sa ating mga puso sa sandali ng pangungulila.
Panginoon, kaawaan mo kami. Kristo, kaawaan mo kami. Panginoon, kaawaan mo kami.
Tumayo ka sa tabi ng bakod ng isang paliparan sa isang maliwanag na hapon. Masdan mo ang isang bata na nakahawak sa kamay ng kanyang ama. Ang kanilang mga mata ay nakatingala sa langit, nakatitig sa dulo ng runway kung saan ang isang Boeing 737 ay naghahanda para sa paglipad. Naririnig mo ang dahan-dahang pag-ugong ng mga makina, na unti-unting lumalakas hanggang sa maging isang malakas na dagundong na yumayanig sa iyong dibdib. At pagkatapos, sa isang iglap, ang dambuhalang ibon na gawa sa bakal ay tila nawalan ng bigat. Lumulutang ito, sumasabay sa hangin, at umaakyat sa asul na kalangitan hanggang sa maging isang maliit na tuldok na lamang sa gitna ng mga ulap.
May isang misteryo sa paglipad na laging umaakit sa ating puso. Paano nagagawa ng isang bagay na napakabigat na maiwan ang lupa at sumailalim sa kapangyarihan ng kalawakan?
Hawakan natin ang imaheng ito sa ating pagninilay ngayon: ang imahe ng "Ang Hangin na Nagdadala sa Kaitaasan" (The Wind that Carries to the Heights). Ito ang hangin na hindi natin nakikita, ngunit nararamdaman natin ang lakas. Ito ang hangin na nagbibigay-buhay sa mga pakpak ng ibon at nagpapalipad sa mga eroplano. Sa ating Unang Pagbasa ngayon, binabanggit ni San Pablo ang tungkol sa Espiritu ng Diyos—ang banal na hangin na sumasaliksik sa lahat ng bagay, maging sa kaibuturan ng Diyos. Sabi niya, "Sinasaliksik ng Espiritu ang lahat ng bagay, maging ang malalalim na misteryo ng Diyos." At sa Ebanghelyo naman, nakita natin si Hesus na nagtuturo sa Cafarnaum na may awtoridad at kapangyarihan. Ang Kanyang salita ay hindi lamang tunog; ito ay may dalang banal na hininga, isang hangin na nagpapalayas sa kadiliman at nagdadala ng kapayapaan.
Ngayon ay humigit-kumulang dalawang buwan na ang nakalipas mula noong ika-13 ng Hunyo, 2026. Dalawang buwan na ang nakalipas mula nang ang inyong mahal na si Benjamin Vo ay banayad na iniwan ang lupang ito upang lumipad patungo sa walang hanggang tahanan ng Ama. Para sa marami sa labas, ang dalawang buwan ay parang mabilis na paglipat ng mga pahina sa kalendaryo. Ang mundo ay nagpapatuloy sa kanyang abalang takbo. Ngunit para sa inyo, Alan at Thao, at para sa iyo, Ryan, ang dalawang buwang ito ay tila isang mahaba at tahimik na disyerto. Ito ang yugto kung kailan ang unang bigat ng pagkabigla ay napalitan na ng isang malalim, matigas, at permanenteng pangungulila.
Kailangan nating sabihin ang totoo bago tayo makatagpo ng tunay na aliw. Ang pagkawala ng isang anak, ng isang kapatid sa edad na labing-lima ay isang sugat na hindi kayang takpan ng mga gasgas na salita. Ang sakit ay totoo. Ang bakanteng upuan sa hapag-kainan ay totoo. Ang katahimikan sa kanyang silid, kung saan dati ay naririnig ang tunog ng keyboard habang siya ay nagko-code, ay totoo. May mga gabi na ang bigat ng dibdib ay tila hindi ka makahinga, at ang tanging nagagawa mo na lamang ay umiyak sa dilim, nagtatanong kung bakit kailangang matapos ang kanyang paglalakbay sa lupa nang ganoon kaaga. Huwag nating madaliin ang paggaling ng sugat na ito. Ang pag-iyak ay hindi tanda ng kawalan ng pananampalataya; ito ay tanda ng lalim ng inyong pagmamahal kay Benjamin.
Ngunit pakinggan natin kung paano pumasok ang Ebanghelyo sa ating dusa ngayon. Sa sinagoga ng Cafarnaum, may isang lalaking sinasapian ng maruming espiritu. Sumigaw ito nang malakas, puno ng takot at kaguluhan. Ngunit si Hesus ay hindi natakot. Hindi Siya nakipag-argumento. Sa halip, nagsalita Siya nang may kapangyarihan: "Tatahulan! Lumabas ka sa kanya!" At sa isang sandali, ang maruming espiritu ay lumabas nang hindi sinasaktan ang lalaki. Ang mga tao ay nanggilalas at nag-usap-usap: "Anong uri ng salita ito? May kapangyarihan at awtoridad Siya!"
Ang salita ni Hesus ay may kapangyarihan dahil ito ay pinapatakbo ng Banal na Espiritu—ang parehong Espiritu na binanggit ni San Pablo na nakakaalam sa puso ng Diyos. Sa gitna ng inyong matinding dusa, kapag ang inyong puso ay parang sinasapian ng lungkot, takot, at pag-aalinlangan, pakinggan ninyo ang tinig ni Hesus na bumubulong sa inyong kaluluwa: "Tatahulan. Mapayapa." Ang Kanyang kapangyarihan ay hindi upang alisin ang lahat ng misteryo ng buhay, kundi upang bigyan kayo ng lakas na makatayo sa gitna ng bagyo.
Alan, Thao... alam kong sa katahimikan ng inyong mga puso, may isang lihim na batong napakabigat na inyong dinadala. Ito ang tanong na madalas na nagpapahirap sa mga magulang na nawalan ng anak: "Mayroon ba kaming nakaligtaan? Sapat ba ang aming pag-aalaga? Kung mas naging maingat ba kami, kasama pa ba namin si Ben ngayon?"
Ipinapakiusap ko sa inyo, sa ngalan ng mapagmahal nating Diyos, hayaan ninyong alisin ko ang batong iyan sa inyong mga puso ngayon. Pakinggan ninyo ako nang mabuti: Walang sinuman sa inyo ang dapat magdala ng maling pagsisisi o guilt. Ang sakit ay hindi parusa mula sa Diyos. Ang pag-alis ni Benjamin ay hindi dahil sa may nakaligtaan kayo, o dahil sa anumang pagkakamali ng inyong pagbabantay. Ang karamdaman ay dumarating minsan sa mundong ito nang walang lohika at lampas sa anumang human control. Tulad ng sinabi ni Hesus tungkol sa taong ipinanganak na bulag, walang nagkasala—hindi ang taong ito, at hindi ang kanyang mga magulang. Ang inyong pagmamahal kay Ben ay naging perpekto. Kayo ay naging pinakamabuting magulang na maaaring hilingin ng isang anak. Inalagaan ninyo siya nang may buong katapatan, at naramdaman niya ang init ng inyong pag-ibig hanggang sa kanyang huling hininga. Malaya kayong magdalamhati, ngunit gawin ninyo ito nang walang kasamang pagsisisi, dahil sa mata ng Diyos, ginawa ninyo ang lahat nang may pagmamahal.
Dito dumarating ang ating "Turn"—ang pagbabago ng ating paningin mula sa lupa patungo sa langit. Si Benjamin Vo ay isang bata na may pambihirang talino. Sa edad na labing-apat, ang kanyang isip ay lumilipad na sa kaitaasan ng teknolohiya—AI, DevOps, coding. Siya ay isang tunay na "photocopy" ng kanyang ama sa galing at ambisyon. Ngunit sa kabila ng kanyang analytical mind, ang kanyang puso ay nanatiling kasing lambot ng isang munting ibon.
Naalala ninyo ba ang kanyang pangarap na magtayo ng isang kumpanya ng eroplano na tatawagin niyang "Con Chim Airlines"? Sa tuwing pinag-uusapan niya ito, palagi siyang humahagikhik at ngumingiti nang napakatamis. Ang pangarap na iyon ay hindi lamang isang simpleng laro ng isang bata; ito ay salamin ng kanyang kaluluwa. Si Ben ay may malalim na koneksyon sa kalangitan. Gusto niyang lumipad. Gusto niyang makita ang mundo mula sa itaas. Ang kanyang hilig sa "airport spotting," ang kanyang paghanga sa Boeing 737, at ang kanyang kagalakan sa tuwing nakakakita ng mga ibon ay mga tanda na ang kanyang kaluluwa ay hindi nilikha para lamang sa alikabok ng lupa. Siya ay nilikha para sa kaitaasan.
Sa Unang Pagbasa, sinabi ni San Pablo: "Sapagkat sino ang nakaalam sa isip ng Panginoon, upang siya'y turuan? Ngunit nasa atin ang pag-iisip ni Kristo." Ang pag-iisip ni Kristo ay hindi lamang tungkol sa matataas na teolohiya; ito ay ang pag-iisip ng pag-ibig, ng kababaang-loob, at ng pagtitiwala. Si Benjamin, sa kanyang labing-limang taon, ay nagtaglay ng pag-iisip ni Kristo. Ang kanyang pangarap na "Con Chim Airlines" ay lumipad na ngayon sa pinakamataas na kalangitan—hindi sa pamamagitan ng mga bakal na eroplano, kundi sa pamamagitan ng kanyang pag-akyat sa piling ng Ama. Ang kanyang mga hagikhik at ngiti ay hindi nawala; ang mga ito ay umaawit na ngayon sa Banquet of Heaven kasama si San Carlo Acutis, malaya sa anumang sakit, malaya sa anumang tubo, at lumalangoy sa walang hanggang karagatan ng pag-ibig ng Diyos.
Ryan, aking munting kapatid, nagsasalita ako sa iyo ngayon. Alam ko na ang iyong Kuya Ben ang iyong matalik na kaibigan. Ang pagkawala niya ay parang pagkawala ng isang bahagi ng iyong sariling mga pakpak. Ngunit pakinggan mo ako: ang pag-ibig ni Kuya Ben sa iyo ay hindi natapos. Ang kanyang determinasyon, ang kanyang ngiti, at ang kanyang pagiging matatag ay nasa loob mo ngayon. Tuwing ikaw ay nag-aaral, tuwing ikaw ay naglalaro, o tuwing ikaw ay tumitingin sa langit, tandaan mo na si Kuya ay nakangiti sa iyo. Mabuhay ka nang may tapang at kagalakan, hindi lamang para sa iyong sarili, kundi para din sa kanya. Ikaw ang magpapatuloy ng kanyang kuwento dito sa lupa, at ang iyong mga magulang ay kailangan ang iyong liwanag ngayon.
Sa lahat ng mga tiya, tiyo, kamag-anak, at mga kaibigan na nakikinig mula sa malapit at malayo, lalo na ang mga pamilyang may dinadalang mabigat na krus: Ang pag-ibig ni Benjamin ay patuloy na gumagawa ng milagro sa mundo. Ang "Giếng Gioan Baotixita"—ang balon ng pag-ibig na ipinangalan sa kanya sa Cà Mau, Vietnam—ay isang patunay na ang kanyang buhay ay patuloy na nagbibigay-buhay at pag-asa sa mga nangangailangan. Ang kanyang pangalan, Đại Dương, na nangangahulugang "Dakilang Karagatan," ay sumasalamin sa karagatan ng biyaya na patuloy na umaagos mula sa kanyang alaala.
Ano ang maaari nating bitbitin sa ating pag-alis sa pintuan ng ating mga tahanan ngayon?
Sa susunod na makakita kayo ng isang ibon na lumilipad sa langit, o makarinig kayo ng dagundong ng isang eroplano sa itaas ng mga ulap, huwag kayong malungkot. Sa halip, huminto kayo sandali. Huminga kayo nang malalim. Alalahanin ninyo ang matamis na ngiti at ang hagikhik ni Benjamin Vo nang pag-usapan niya ang "Con Chim Airlines." At gumawa kayo ng isang maliit, tahimik na akto ng pag-ibig ngayon: mag-alay ng isang ngiti sa isang taong malungkot, magbigay ng isang salita ng pag-asa sa isang taong nahihirapan, o yakapin ang inyong pamilya nang mas mahigpit.
Hayaan nating ang hangin ng Banal na Espiritu ang magdala sa atin sa kaitaasan ng pag-asa. Sapagkat sa huli, kapag natapos na ang ating sariling paglalakbay sa lupa, sasalubungin tayo ni Benjamin nang may bukas na mga bisig, at magkasama tayong lilipad sa kalangitan ng walang hanggang pag-ibig ng Diyos.
Benjamin, aming munting anghel at henyo, salamat sa pagtuturo sa amin kung paano tumingin sa langit. Ipanalangin mo kami. At sa inyong pamilya, nawa'y ang kapayapaan ng Panginoon na humihigit sa lahat ng pag-unawa ang mag-ingat sa inyong mga puso at isipan ngayon at magpakailanman.
Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
🕯 Sindihan ang sarili mong panalangin sa pader ng panalangin →
Sa tagubilin ng ating Tagapagligtas at turo ng Diyos, ipahayag natin nang buong lakas ng loob:
Ama Namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo. Mapasaamin ang kaharian Mo, Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw, At patawarin Mo kami sa aming mga sala, Para nang pagpapatawad namin sa nagkakasala sa amin. Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, At iadya Mo kami sa lahat ng masama. Amen.
Nawa'y pagpalain kayo ng makapangyarihang Diyos—Ama, Anak, at Espiritu Santo—at manatili sa inyo ang Kanyang kapayapaan ngayon at magpakailanman. Humayo kayong may pag-asa.
✝ Pagpalain nawa kayo ng makapangyarihang Diyos: Ama, at Anak, at Espiritu Santo. Amen.