Paggunita kay Santa Monica

Tumingala ka na ba sa langit at naghintay?

Isipin ninyo ang isang batang nakatayo sa gilid ng bakod ng isang paliparan. Ang hangin ay humahampas sa kanyang mukha, dala ang amoy ng jet fuel at ang init ng semento. Ang kanyang mga mata ay nakapako sa abot-tanaw, naghahanap ng isang maliit na tuldok sa ulap. Sa bawat ugong ng makina, sa bawat paglapit ng isang Boeing 737, ang kanyang puso ay bumibilis. Hindi siya naiinip. Ang paghihintay na ito ay hindi isang pasanin; ito ay isang ritwal ng pag-ibig at pagkamangha. Ito ang tinatawag na 'airport spotting.'

Sa ating Ebanghelyo ngayong araw, narinig natin ang mga salita ni Hesus: 'Magpuyat kayo! Sapagkat hindi ninyo alam kung anong araw darating ang inyong Panginoon.' Ang pagpuyat o ang pagbabantay ay ang pangunahing tema ng ating liturhiya ngayon, lalo na sa kapistahan ni Santa Monica—isang ina na nagbantay, nagpuyat, at nanalangin sa loob ng maraming taon para sa kanyang anak.

Hawakan natin ang imahe ng 'Pagbabantay' (Watching) sa buong pagninilay nating ito. Ang pagbabantay ay hindi lamang tungkol sa pag-iwas sa magnanakaw, gaya ng talinghaga ni Hesus. Ang pagbabantay ay ang aktibong paghihintay sa isang mahal sa buhay. Ito ang paghihintay ng isang ama sa kanyang anak, ng isang kapatid sa kanyang kalaro, at ng isang kaluluwa sa kanyang Manunubos.

Dalawang buwan na ang nakalipas mula noong Hunyo 13. Animnapung araw na ang lumipas mula nang ang huling hininga ni Benjamin Vo ay naging isang panalangin patungo sa langit. Para sa inyo, Alan at Thao, ang dalawang buwang ito ay hindi lamang panahon; ito ay isang mahabang gabi ng pagbabantay. Ang gabi ay tila walang katapusan kapag may isang upuang bakante sa hapag-kainan. Ang 'unexpected hour' o ang hindi inaasahang oras na binanggit sa Ebanghelyo ay dumating sa inyong pintuan, at sa kabila ng lahat ng inyong pagpuyat, ang 'magnanakaw' na kamatayan ay pumasok at kinuha ang inyong pinakamahalagang kayamanan.

Kailangang sabihin ang totoo bago dumating ang aliw: Masakit ang mabigla. Masakit ang maiwan sa gitna ng gabi na may mga tanong na walang sagot. Ang Ebanghelyo ay tapat—ang pagdating ng Panginoon ay madalas na hindi sa oras na ating inaasahan. At sa inyong dusa, Alan at Thao, maaaring may tinig na bumubulong: 'Bakit hindi ko ito napigilan? Bakit hindi ako nakapagbantay nang sapat?'

Mga minamahal, pakinggan ninyo ang katotohanang ito: Ang karamdaman ay hindi isang magnanakaw na maaari ninyong harangan ng kandado o rehas. Walang anumang pag-iingat, walang anumang talino, at walang anumang pagmamahal ang makakapigil sa isang bagay na wala sa kontrol ng tao. Tulad ng sinabi ni Hesus, ang Anak ng Tao ay dumarating sa oras na hindi natin akalain. Hindi ito parusa. Hindi ito pagkukulang. Ang inyong pagbabantay sa tabi ng higaan ni Ben ay sapat na. Ang inyong pag-ibig ay naging ganap. Alisin ninyo ang bigat ng pagsisisi sa inyong puso; ang pintuan ng inyong tahanan ay hindi 'nabasag' dahil kayo ay natutulog, kundi dahil ang Panginoon mismo ang kumatok upang sunduin ang Kanyang lingkod.

Dito tayo dinadala ng ating Unang Pagbasa mula kay San Pablo patungo sa 'The Turn'—ang pagbabago ng ating pananaw. Sinabi ni Pablo sa mga taga-Corinto: 'Nagpapasalamat ako sa aking Diyos tuwina dahil sa inyo, dahil sa biyaya ng Diyos na ibinigay sa inyo kay Kristo Hesus... na sa kanya kayo ay pinayaman sa lahat ng bagay, sa lahat ng pananalita at sa lahat ng kaalaman.'

'Pinayaman sa lahat ng kaalaman.' (Enriched in all knowledge).

Kapag iniisip ko si Benjamin Vo, nakikita ko ang katuparan ng mga salitang ito ni San Pablo. Si Ben ay hindi lamang isang labinlimang taong gulang na bata; siya ay isang kaluluwang pinayaman ng Diyos ng pambihirang talino. Isipin ninyo ang isang 14-anyos na sumisid na sa mundo ng AI, DevOps, at cloud infrastructure. Habang ang iba ay naglalaro lamang, si Benjamin ay bumubuo na ng mga codes sa GitHub, nag-aaral ng AWS, at nakikipagtalakayan tungkol sa negosyo na tila isang matandang bihasa. Ang kanyang isip ay parang isang radar na laging nakabantay sa hinaharap, laging naghahanap ng bagong kaalaman.

Ngunit ang kanyang kaalaman ay hindi lamang pang-teknolohiya. Ito ay kaalaman ng puso. Naaalala ninyo ba ang kanyang pangarap na 'Con Chim Airlines'? Ang kanyang mga mata ay laging nakabantay sa langit, hindi lamang para sa mga eroplano, kundi para sa kagalakan. Ang kanyang pagtawa at hagikhik tuwing pag-uusapan ang kanyang airlines ay isang paalala na ang tunay na kaalaman ay ang marunong magalak sa maliliit na bagay. Si Ben ay 'hindi nagkukulang sa anumang espirituwal na regalo,' gaya ng sabi ni Pablo. Ang kanyang pagiging 'sweet,' ang kanyang paggalang, at ang kanyang pambihirang empatiya ay mga regalong espirituwal na nagmula sa Diyos.

Santa Monica, na ating ginugunita ngayon, ay isang dalubhasa sa pagbabantay. Nanalangin siya ng labing-pitong taon para sa kanyang anak na si Agustin. Hindi siya sumuko. Ang kanyang pagbabantay ay naging bunga ng isang santo. Thao, bilang isang ina, ang iyong pagbabantay kay Benjamin—mula sa kanyang pagkabata hanggang sa kanyang huling sandali—ay isang anyo ng panalangin na hindi kailanman malilimutan ng Diyos. Ang iyong pag-ibig ay parang kay Santa Monica: matatag, tapat, at laging nakatingin sa kapakanan ng kaluluwa ng iyong anak.

At para sa iyo, Alan, ang iyong 'airport spotting' kasama si Ben ay hindi lamang isang libangan. Ito ay isang sakramento ng inyong pagsasama. Sa bawat lungsod na inyong binisita—mula Tokyo hanggang sa Vatican—kayo ay magkatabing nagbabantay sa langit. Isipin mo na sa bawat eroplanong inyong pinanood na lumipad, tinuturuan ka ni Ben na tumingin sa itaas. Ngayon, si Benjamin ay hindi na naghihintay sa gilid ng bakod. Siya na ang lumilipad sa kaitaasan. Siya ay nasa 'Banquet of Heaven' na, kasama ang kanyang kaibigang si San Carlo Acutis.

Ryan, para sa iyo na kapatid ni Ben, alam kong mahirap magbantay sa isang silid na tila napakatahimik na ngayon. Ngunit tandaan mo, ang pagbabantay ay hindi lamang tungkol sa nakikita ng mata. Ang pag-ibig ni Kuya Ben ay parang hangin sa ilalim ng pakpak ng isang eroplano—hindi mo nakikita, pero nararamdaman mo ang lakas nito na nag-aangat sa iyo. Mabuhay ka nang may tapang para sa kanya. Ipagpatuloy mo ang pagiging 'best friend' niya sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti.

Sa lahat ng mga tiyahin, tiyuhin, at pamilyang nagdadala ng mabigat na krus: Ang Diyos ay tapat. Sabi ni San Pablo, 'Siya ang magpapanatili sa inyong matatag hanggang sa katapusan.' Hindi kayo pababayaan ng Diyos sa gitna ng inyong pagbabantay. Ang 'Well of Love' sa Cà Mau ay isang patunay na ang buhay ni Ben ay patuloy na nagbibigay ng 'tubig' sa mga nauuhaw. Ang kanyang legacy ay hindi natatapos sa isang petsa; ito ay dumadaloy sa bawat aktong awa na ginagawa sa kanyang pangalan.

Ano ang maaari nating bitbitin sa ating pag-alis ngayon?

Sa susunod na makarinig kayo ng ugong ng eroplano sa langit, o sa susunod na makakita kayo ng isang bata na may dalisay na ngiti, huwag kayong malungkot. Sa halip, magpasalamat kayo. Magpasalamat kayo sa Diyos sa labinlimang taon na ibinigay Niya sa atin si Benjamin Vo—isang batang nagturo sa atin kung paano magbantay nang may pagmamahal, kung paano matuto nang may sipag, at kung paano tumingin sa langit nang may pag-asa.

Benjamin, aming munting piloto at henyo, patuloy kang magbantay sa amin mula sa piling ng Ama. At sa amin na naiwan, nawa'y matagpuan kaming 'faithful and prudent servants' na gumagawa ng mabuti hanggang sa muli nating pagkikita.

Ang gabi ay lilipas din, at ang bukang-liwayway ng muling pagkikita ay tiyak na darating.

Amen.