Fæðing hátignar Maríu meyjar

Það er eitthvað svo hljóðlátt við það að horfa á fjarlægan sjóndeildarhring, þar sem himinn og jörð mætast í morgunbirtunni. Í huganum sé ég Benjamín, þennan dreng sem var svo heillaður af flugi, þar sem hann sat við gluggann í flugvél, horfði út á skýin og velti fyrir sér hvernig heimurinn liti út úr þessari hæð. Hann var ekki bara að skoða vélarnar; hann var að leita að tengingum, að leiðum til að komast nær því stóra og óendanlega. Í dag, á fæðingarhátíð Maríu meyjar, erum við minnt á að Guð velur sér það smáa til að færa okkur það stóra. „Þú, Betlehem-Efraþa, of lítil til að vera meðal ættkvísla Júda,“ segir spámaðurinn Míka. Það er í þessari smæð sem frelsarinn fæðist. Það er í þessari auðmýkt sem Guð kemur til okkar.

Við stöndum hér tveimur mánuðum eftir að Benjamín fór heim til Guðs. Það er engin ástæða til að fegra það; þetta er þungt. Ég veit að fyrir ykkur, Alan og Thao, er þessi tími ekki mældur í dögum heldur í hjartslætti sem finnst eins og hann sé í takt við eitthvað sem er horfið. Þið hafið gengið í gegnum það sem enginn foreldri ætti að þurfa að ganga í gegnum. Og ég veit að í kyrrðinni, þegar nóttin fellur á, læðist stundum að ykkur sú spurning sem nagar: „Hvað ef? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr? Var þetta á mína ábyrgð?“ Ég bið ykkur í nafni Jesú að hlusta vel á þetta: Þessi sektarkennd er ekki frá Guði. Hún er falskur gestur. Veikindi eru aldrei refsingu, þau eru aldrei afleiðing af því að þið hafið gert eitthvað rangt eða látið eitthvað ógert. Þið voruð ekki bara foreldrar; þið voruð vörslumenn lífs sem var gjöf, og þið elskuðuð það af öllu hjarta. Þessi steinn sem þið berið, þessi þunga, hún á ekki heima hjá ykkur. Jesús, sem var fæddur af Maríu til að bera byrðar okkar, vill taka þennan stein af ykkur núna.

Í guðspjallinu heyrum við ættartölu Jesú. Það er löng röð af nöfnum, sum þeirra óvænt, sum þeirra merkt af brotum og mannlegum brestum. En það er í gegnum þessa sögu, þessa mannlegu sögu, sem Guð velur að koma. Og svo kemur Jósef. Hann er réttlátur maður, hann stendur frammi fyrir einhverju sem hann skilur ekki, og hann vill vernda Maríu. Hann er í ótta, í ruglingi. En engillinn segir við hann: „Jósef, sonur Davíðs, óttast ekki.“ Þetta er sama boðskilaboð og við þurfum að heyra í dag. Óttast ekki sorgina. Óttast ekki það að lífið hafi breyst. Guð er þarna, mitt í þessu öllu.

Benjamín var drengur sem skildi þetta, kannski ekki með orðum, en með hjartanu. Hann var svo ótrúlega gjafmildur. Ég hugsa um það þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa William frænda sínum. Hann þurfti ekki að tæma hann, hann þurfti ekki að brjóta hann – viljinn til að gefa var nóg. Þetta er sá Benjamín sem við minnumst. Hann var ekki bara drengur sem elskaði tækni og flugvélar; hann var drengur sem vildi að kærleikurinn flæddi. Þessi „brunnur kærleikans“ í Cà Mau, sem við höfum nefnt, er lifandi vitnisburður um það. Vatn sem gefur líf, rétt eins og Benjamín gaf okkur öllum gleði og von.

Ryan, bróðir minn, þú ert ekki einn. Þú og Ben deilduð svo mörgu – þessum stundum þar sem þið sátuð saman, horfðuð á myndir, spiluðuð eða bara voruð til. Það er ekki þín byrði að bera minninguna um bróður þinn einn. Þú ert hluti af þessari sögu. Ben vildi að þú værir óhræddur við lífið. Hann vildi að þú héldir áfram að dreyma, að þú héldir áfram að vera forvitinn. Þegar þú horfir upp í himininn, mundu þá að hann er þar, ekki sem fjarvera, heldur sem ljós sem vísar þér veginn.

Við tölum um að Benjamín sé nú í „veislu himinsins“. Það er ekki bara falleg setning; það er okkar von. Hann er þar, laus við allan sársauka, laus við allar prófanir. Hann stendur þar, eins og hann stóð í draumi föður síns, sterkur og heill. Hann er að fylgjast með ykkur. Hann er að biðja fyrir ykkur. Og hann vill að þið vitið að það er allt í lagi að brosa aftur. Það er allt í lagi að finna gleðina, því hún er það sem hann vildi gefa ykkur.

Í dag, þegar þið gangið út um dyrnar, langar mig að þið gerið eitthvað lítið, eitthvað hljóðlátt, í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers sem virðist þurfa á því að halda. Kannski er það að gefa örlítið af tíma ykkar til einhvers sem er einmana. Gerið það í leynd, eins og Ben hefði gert, án þess að láta á ykkur bera. Leyfið kærleika hans að halda áfram að vaxa í gegnum ykkur.

Alan, Thao, Ryan – þið eruð ekki ein. Þið eruð hluti af þessari kirkju, þið eruð hluti af þessum kærleika sem flæðir frá Guði. Þegar þið finnið fyrir sorginni, munduð þá eftir því að Jesús stendur í miðju ykkar. Hann er sá sem segir: „Óttast ekki.“ Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín Đại Dương Vo, hvíl í friði. Við munum halda áfram að horfa til himins, vitandi að þú ert kominn á áfangastað, þar sem allt er ljóst, allt er heilt. Og þangað til, munum við brosa í hvert sinn sem við hugsum um „Con Chim Airlines“, vitandi að þú flýgur nú í frelsi Guðs kærleika. Amen.