جمعهٔ هفته بیست و دوم در زمان عادی — کلام روزانه

آغاز دعا

به نام پدر و پسر و روح‌القدس. آمین. برادران و خواهران عزیز در مسیح، خوش آمدید. امروز در این دعای جمعی، دل‌های خود را به سوی خداوند بلند می‌کنیم و از او طلب فیض و برکت می‌نماییم. آمین.

دعای طلب رحمت

خداوندا، ای پدر مهربان، ما را ببخش. مسیحا، ای فرزند خدای زنده، ما را ببخش. خداوندا، ای روح‌القدس، ما را ببخش.

♪ “Persian Kyrie (Version A)” — A song for Ben

کلام خدا

قرائت اول · 1 Corinthians 4:1-5

برادران و خواهران: چنین باید ما را بدانند: خدمتگزاران مسیح و امینان اسرار خدا. حال، از امینان انتظار می‌رود که وفادار باشند. من اهمیتی نمی‌دهم که از سوی شما یا از سوی هر محکمه انسانی داوری شوم؛ من حتی خود را داوری نمی‌کنم؛ از چیزی علیه خود آگاه نیستم، اما این بدان معنا نیست که بی‌گناه هستم؛ کسی که مرا داوری می‌کند، خداوند است. بنابراین، پیش از موعد مقرر داوری نکنید، تا زمانی که خداوند بیاید، زیرا او آنچه را در تاریکی پنهان است، آشکار خواهد کرد و انگیزه‌های قلب‌های ما را نمایان خواهد ساخت، و آنگاه هر کس ستایشی از خدا دریافت خواهد کرد.

مزمور عبادی · Psalm 37:3-4, 5-6, 27-28, 39-40

پاسخ: (۳۹الف) نجات پارسایان از جانب خداوند است. به خداوند توکل کن و نیکوکار باش، تا در این سرزمین ساکن شوی و از امنیت تغذیه کنی. از خداوند کام یاب، و او خواسته‌های دلت را برآورده خواهد کرد. پاسخ: نجات پارسایان از جانب خداوند است. راه خود را به خداوند بسپار؛ به او توکل کن، و او عمل خواهد کرد. او عدالت را برای تو مانند نور طلوع خواهد کرد؛ همانند نیمروز درخشان خواهد بود پیروزی تو. پاسخ: نجات پارسایان از جانب خداوند است. از بدی روی بگردان و نیکوکار باش، تا برای همیشه باقی بمانی؛ زیرا خداوند آنچه را درست است دوست دارد، و یاران وفادار خود را رها نمی‌کند. تبهکاران نابود می‌شوند و نسل بدان از میان می‌رود. پاسخ: نجات پارسایان از جانب خداوند است. نجات پارسایان از جانب خداوند است؛ او پناهگاه آنها در زمان سختی است. و خداوند به آنها کمک می‌کند و آنها را نجات می‌دهد؛ آنها را از بدان نجات می‌دهد و حفظ می‌کند، زیرا به او پناه می‌برند. پاسخ: نجات پارسایان از جانب خداوند است.

انجیل · Luke 5:33-39

کاتبان و فریسیان به عیسی گفتند: «شاگردان یحیی تعمیددهنده اغلب روزه می‌گیرند و دعا می‌کنند، و شاگردان فریسیان نیز همین کار را می‌کنند؛ اما شاگردان تو می‌خورند و می‌نوشند.» عیسی به آنها پاسخ داد: «آیا می‌توانید مهمانان عروسی را روزه بدارید، در حالی که داماد با آنهاست؟ اما روزهایی خواهد آمد، و هنگامی که داماد از آنها گرفته شد، آنگاه در آن روزها روزه خواهند گرفت.» و او همچنین مثلی برای آنها گفت. «کسی تکه‌ای از جامه‌ی نو را جدا نمی‌کند تا بر جامه‌ی کهنه وصله کند. در غیر این صورت، جامه‌ی نو را پاره خواهد کرد و تکه جدا شده با جامه‌ی کهنه مطابقت نخواهد داشت. به همین ترتیب، کسی شراب نو را در مشک‌های کهنه نمی‌ریزد. در غیر این صورت، شراب نو مشک‌ها را خواهد ترکاند، و ریخته خواهد شد، و مشک‌ها خراب خواهند شد. بلکه شراب نو باید در مشک‌های تازه ریخته شود. و کسی که شراب کهنه نوشیده است، شراب نو را نمی‌خواهد، زیرا می‌گوید: «شراب کهنه خوب است.»

نجات پارسایان از جانب خداوند است.

موعظه

برادران و خواهران عزیز در مسیح،

بیایید امروز را با نگاه کردن به یک تصویر بسیار ساده، اما عمیقاً قدرتمند آغاز کنیم. تصویری که در انجیل امروز به آن اشاره شد: «کسی تکه‌ای از جامه‌ی نو را جدا نمی‌کند تا بر جامه‌ی کهنه وصله کند...»

این پارچه نو و کهنه، این شراب تازه و مشک‌های کهنه، اینها صرفاً مثال‌هایی برای توضیح یک مفهوم نیستند. اینها تصاویری از قلب انسان هستند. تصاویری از روح ما، زمانی که با فیض خدا لمس می‌شود. تصاویری از زندگی ما، زمانی که در نور مسیح بازسازی می‌شود.

پولس رسول در قرائت اول امروز به ما می‌گوید: «باید ما را مانند خدمتگزاران مسیح و امینان اسرار خدا بدانند.» امین بودن. وفادار بودن. این کلماتی است که در زندگی هر یک از ما معنای عمیقی دارد. ما در برابر کسانی که به ما اعتماد کرده‌اند، امین هستیم. در برابر خانواده‌مان، در برابر دوستانمان، در برابر وظایفمان. اما پولس فراتر می‌رود. او می‌گوید: «من به داوری شما یا داوریِ روزِ انسان، اهمیتی نمی‌دهم... داور من خداوند است.»

این همان نقطه‌ای است که انجیل امروز ما را به آن دعوت می‌کند. جامعه آن روز، جامعه‌ای پر از قوانین و سنت‌ها بود. فریسیان و کاتبان، با دقتِ وسواس‌گونه‌ای، به جزئیات شریعت پایبند بودند. آنها به ظاهر اعمال، به روزه‌هایشان، به نمازهایشان افتخار می‌کردند. و وقتی عیسی را می‌دیدند که با گناهکاران می‌خورد و می‌نوشد، شوکه می‌شدند. «شاگردان یحیی اغلب روزه می‌گیرند... اما شاگردان تو می‌خورند و می‌نوشند!»

عیسی با آن لبخندِ همیشگی‌اش، اما با عمقی که فقط او دارد، پاسخ می‌دهد: «آیا می‌توانید مهمانان عروسی را روزه بدارید، وقتی داماد با آنهاست؟»

این «داماد»، این «مهمانان عروسی»، این «جامه‌ی نو» و «شراب تازه»؛ اینها همه نشانه‌های حضورِ ملکوت خدا در میان ماست. اینها نشانه‌های شادی، نو شدن و زندگیِ سرشار از فیض هستند. اینها نشانه‌هایی از حضور خودِ مسیح در میان ما هستند. و وقتی مسیح حضور دارد، وقتی او «داماد» است، زمانِ روزه و اندوه نیست؛ زمانِ شادی و جشن است.

اما عیسی ادامه می‌دهد: «روزهایی خواهد آمد که داماد از آنها گرفته خواهد شد، و آنگاه در آن روزها روزه خواهند گرفت.»

این کلام، مانند یک پیشگوییِ دردناک، به ما یادآوری می‌کند که زندگی در این جهان، هرگز بدون رنج و اندوه نخواهد بود. ما در این جهان زندگی می‌کنیم، اما از این جهان نیستیم. ما با مسیح جشن می‌گیریم، اما مسیح نیز صلیب را تجربه خواهد کرد. و ما نیز، در طول زندگی‌مان، روزهایی خواهیم داشت که «داماد از ما گرفته خواهد شد.»

برادران و خواهران عزیز،

امروز، حدود دو ماه از سیزدهم ژوئن ۲۰۲۶ می‌گذرد. حدود شصت روز از آن لحظه‌ای که بنجامینِ عزیز ما، بنجامین وو، سفر زمینی‌اش را به پایان رساند و به سوی آغوش پدر آسمانی شتافت. بنجامین، پسری که با ذهن درخشانش، با قلب مهربانش، و با آن لبخند شیرینش، خانه‌ی ما را روشن می‌کرد. بنجامین، که در پانزده سالگی، مسیری را پیمود که بسیاری در طول عمر طولانی‌تر خود نیز نمی‌پیمایند.

وقتی به زندگی بنجامین نگاه می‌کنیم، او را در میان «جامه‌ی نو» و «شراب تازه» می‌بینیم. او تجسمِ آن نو شدن و آن شادی بود که مسیح به ارمغان می‌آورد. هرچند که زندگی‌اش کوتاه بود، اما نور آن هرگز خاموش نخواهد شد. او مانند «شراب تازه‌ای» بود که در «مشک‌های تازه» ریخته شد؛ مشک‌هایی که روح او را پاک و آماده‌ی پذیرش فیض خدا ساخته بود.

پولس رسول می‌گوید: «نباید خود را به هیچ وجه داوری کرد.» این کلام، نه برای بی‌تفاوتی، بلکه برای فروتنی است. برای اینکه بدانیم قضاوت نهایی از آنِ خداست. و خدا، قلب‌ها را می‌شناسد. خدا نیت‌ها را می‌شناسد. خدا آن «جامه‌ی نو» را می‌بیند که در دل بنجامین وجود داشت؛ قلبی که با وجود تمام هوش و استعدادش، همیشه در برابر خالقش فروتن بود. قلبی که حتی در سن دوازده سالگی، از ترسِ از دست دادن پدرش اشک می‌ریخت؛ نشانه‌ای از عشقی عمیق و پاک که در او شعله‌ور بود. این همان آتش عشق بود که در وجودش می‌سوخت.

آیا بنجامین در زندگی‌اش رنج کشید؟ بله، اما مانند شاگردان مسیح، او نیز در روزهایی که «داماد از او گرفته شد»، آموخت که چگونه روزه بگیرد؛ چگونه با ایمان، سختی‌ها را تحمل کند. او آموخت که چگونه در میان درد، به خدا توکل کند. و این درسِ او، اکنون برای ما، «جامه‌ی نو»یی است که بر تن روح ما می‌پوشانیم.

وقتی به زندگی بنجامین فکر می‌کنم، به آن رویاهای شیرینش برای «Con Chim Airlines» می‌اندیشم. به آن اشتیاقش برای پرواز، برای رسیدن به اوج. او در این جهان، مانند پرنده‌ای بود که بال‌هایش را برای پرواز گشوده بود. و اکنون، در ملکوت خدا، او آزادانه پرواز می‌کند. او دیگر در بندِ «مشک‌های کهنه»ی این جهان نیست؛ او در آغوشِ «شراب تازه»ی حیات ابدی است.

آلان و تائوی عزیز، رایانِ مهربان،

می‌دانم که این روزها، روزهای «برداشته شدن داماد» برای شماست. روزهایی که جای خالی بنجامین، مانند یک زخم عمیق، قلب شما را می‌فرازد. اما بدانید که شما تنها نیستید. خدا با شماست. او اشک‌های شما را پاک می‌کند. او به شما قدرت می‌دهد تا این «جامه‌ی کهنه»ی اندوه را بر تن کنید، اما با اطمینان از اینکه «جامه‌ی نو»ی امید و زندگی ابدی در انتظار شماست.

بنجامین، با آن روحِ جوان و مشتاقش، اکنون در کنار کارلو آکوتیس مقدس ایستاده است. کارلو، که او نیز مانند بن، نوجوانی بود که زندگی‌اش کوتاه اما پربار بود. آنها اکنون با هم، در ضیافت آسمانی، در حضور خداوند، شفاعت می‌کنند. شفاعت می‌کنند برای شما، برای تسلی دلتان، برای قدرتتان در ادامه راه. شفاعت می‌کنند برای پزشکان و دانشمندانی که در پی یافتن درمان هستند، تا هیچ خانواده‌ای دیگر این درد را تجربه نکند.

شما، آلان و تائو، با تمام وجود از بنجامین مراقبت کردید. شما «امینان اسرار خدا» بودید که مسئولیت نگهداری از این امانت گران‌بها را بر عهده داشتید. هیچ چیز از شما پوشیده نمانده است. خدا داوری نهایی را خواهد کرد. شما با تمام وجود عشق ورزیدید، و این عشق، «جامه‌ی نو»یی است که هرگز پاره نخواهد شد.

امروز، وقتی از این مکان بیرون می‌روید، به این فکر کنید که چگونه می‌توانیم «جامه‌ی نو»ی مسیح را بر تن کنیم. چگونه می‌توانیم با فروتنی، با عشق، و با امید، زندگی کنیم. چگونه می‌توانیم امین باشیم، نه به قضاوت انسان‌ها، بلکه به داوری خداوند.

یک گام کوچک و عملی برای امروز بردارید:

امروز، به یاد آن لبخند شیرین بنجامین بیفتید. به یاد آن اشتیاقش برای پرواز. وقتی با چالشی روبرو شدید، به جای اینکه به «مشک کهنه»ی ناامیدی پناه ببرید، به «شراب تازه»ی امید مسیح چنگ بزنید. لبخندی بر لب بیاورید، نفس عمیقی بکشید و بگویید: «خداوندا، تو مرا امین خود خوانده‌ای. کمکم کن تا جامه‌ی نوِ محبت و امید را بر تن کنم.»

بنجامینِ عزیز، بنجامین وو…

ای پسرِ پاک و درخشان، ای که زندگی‌ات، گرچه کوتاه، اما سرشار از نور و عشق بود. اکنون در آغوشِ «داماد» ابدی، در ضیافتِ عروسیِ حقیقی، شادیِ بی‌پایان را تجربه می‌کنی. در آرامش ابدیِ خداوند بیاسای، و برای ما دعا کن تا روزی که در روشنایی بی‌پایان ملکوت، دیدارمان تازه گردد.

آمین.

مراقبه

♪ “باغ درون (Version B - Majestic)” — A song for Ben

دعای مؤمنان

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Ben جان، تمام روز تا شب کار می‌کنم، وقتی موقع خواب می‌رسد و کمی دراز می‌کشم، دوباره دلتنگ Ben می‌شوم و یاد حرف‌هایی که ما دو برادر با هم می‌زدیم می‌افتم. با فکر کردن به تو، خیلی غمگین می‌شوم. Ben، لطفا همیشه مراقب پدر و مادر و Ryan باش و برایشان دعا کن؛ اشک‌هایی که به درون می‌ریزند بسیار وحشتناک‌تر از اشک‌هایی هستند که سرازیر می‌شوند، Ben.”