სახელითა მამისათა და ძისათა და სულისა წმიდისათა. ამინ. უფალი ჩვენი იესო ქრისტე, რომელიც თავის დედასთან ერთად იდგა ჯვარის ქვეშ, იყოს თქვენთან და მოგცეთ თავისი მშვიდობა.
უფალო, შეგვიწყალე. ქრისტე, შეგვიწყალე. უფალო, შეგვიწყალე.
ჩვენ ხშირად ვფიქრობთ, რომ ტკივილი არის რაღაც, რაც უნდა დავძლიოთ, რაღაც, რაც უნდა გადავლახოთ, რათა დავუბრუნდეთ ნორმალურ ცხოვრებას. მაგრამ დღეს, ტანჯულთა დედის ხსენებისას, ეკლესია გვასწავლის რაღაც სრულიად განსხვავებულს. ის არ გვეპატიჟება ტკივილისგან გაქცევისკენ. ის გვეპატიჟება ჯვრის ქვეშ დგომისკენ, მარიამთან ერთად. წარმოიდგინეთ ეს სცენა: იესოს დედა, თავისი და, მარიამ მაგდალინელი. ისინი არ გარბიან. ისინი არ ცდილობენ ტკივილის გაყუჩებას. ისინი უბრალოდ დგანან. ეს არის ყველაზე რთული და ყველაზე წმინდა ადგილი დედამიწაზე — სიყვარულის ერთგულება მაშინ, როდესაც ყველაფერი ინგრევა.
ბენჯამინი, ჩვენი საყვარელი ბენი, იყო ბიჭი, რომელსაც უყვარდა სიცხადე. მას უყვარდა ლოგიკა, უყვარდა კოდირება, უყვარდა თავისი „Con Chim Airlines“-ის ოცნება. მას უყვარდა, როდესაც ყველაფერს ჰქონდა თავისი ადგილი და თავისი მიზანი. მაგრამ ახლა, როდესაც ჩვენ ვუყურებთ მის ცარიელ ადგილს, როდესაც ჩვენ ვგრძნობთ იმ აუტანელ სიცარიელეს, რომელიც სამი თვეა თქვენს სახლშია, ჩვენ ვხვდებით, რომ ცხოვრებაში არის რაღაცეები, რომლებსაც ვერც მათემატიკა ხსნის და ვერც კოდი. არის ტკივილი, რომელსაც არ აქვს ლოგიკური ახსნა. და სწორედ აქ, ამ აუხსნელ ტკივილში, მოდის მარიამი. ის არ გვეუბნება: „გაჩუმდით“. ის გვეუბნება: „მე ვიცი. მეც ვიდექი იქ. მეც მტკიოდა ისე, რომ სუნთქვა მიჭირდა.“
ალან, თაო, რაიან, მინდა გულწრფელად გესაუბროთ. ვიცი, რომ დღეები, როცა სახლი ჩუმდება, ყველაზე მძიმეა. ვიცი, რომ არის მომენტები, როცა ბენის სათამაშოები, მისი წიგნები ან უბრალოდ მისი ოთახის კარი, თქვენს გულს ისე ჭრის, როგორც მახვილი. სიმონმა უთხრა მარიამს: „შენს სულსაც მახვილი გაუვლის“. ეს არ არის მხოლოდ ბიბლიური ფრაზა. ეს არის იმ დედების და მამების რეალობა, რომლებმაც დაკარგეს შვილი. ეს მახვილი არ არის საყვედური. ეს არის თქვენი უსაზღვრო სიყვარულის ნიშანი. თუ არ გიყვარდეთ ასე ღრმად, არც ტკივილი იქნებოდა ასეთი მძაფრი. მინდა, დღეს ეს ქვა მოგაშოროთ გულიდან. იესომ, როცა ჰკითხეს ბრმადშობილზე, ვინ შესცოდა — მან თუ მისმა მშობლებმა — უპასუხა: „არც მან და არც მისმა მშობლებმა“. თქვენ არაფერი დაგიშავებიათ. თქვენი მზრუნველობა არ იყო არასაკმარისი. ბენის წასვლა არ იყო არც თქვენი ბრალი და არც სასჯელი. ღმერთი არ გსაჯით; ის გიხუტებთ, ისევე როგორც მარიამი უხუტებდა იესოს ჯვრის ქვეშ.
პავლე მოციქული კორინთელთა მიმართ ეპისტოლეში ამბობს: „როგორც სხეული ერთია, მაგრამ მრავალი ასო აქვს... ასეა ქრისტეც“. ბენი იყო ამ სხეულის ყველაზე ნათელი ნაწილი. ის იყო ბიჭი, რომელსაც სურდა თავისი „მთელი ყულაბა“ გაეღო ბიძამისისთვის. გახსოვთ? მან არ დაამსხვრია ის, არც დაუცლია. მან უბრალოდ თქვა: „მინდა დავეხმარო“. ეს იყო სუფთა, ბავშვური სიყვარული, რომელიც არ ითვლის, არ ზოგავს და არ ეშინია. ეს სიყვარული არ გამქრალა. ის არის თქვენს ოჯახში, ის არის იმ „ჭაში“, რომელიც ბენის სახელს ატარებს ვიეტნამში, ის არის იმ სიკეთეში, რომელსაც თქვენ ჩუმად აკეთებთ სხვებისთვის. ბენი არ არის წარსული. ის არის თქვენი სხეულის ნაწილი, რომელიც ახლა ზეცაშია, მაგრამ მაინც თქვენთან ერთად სუნთქავს.
რაიან, ძმაო, შენთვის ეს ალბათ ყველაზე რთულია. შენ დაკარგე არა მხოლოდ ძმა, არამედ შენი საუკეთესო მეგობარი, ადამიანი, ვისთან ერთადაც გეგმავდი მომავალს. მაგრამ გახსოვდეს: შენს ძარღვებში მიედინება იგივე სიყვარული. როდესაც შენ იღიმი, როდესაც შენ აგრძელებ ცხოვრებას, შენ აგრძელებ ბენის სიყვარულის ისტორიას. ის არ არის შორს. ის არის შენს გულში, შენს მოგონებებში, შენს სიცილში. ის გიყურებს და გიყვარს. ნუ ეცდები იყო ძლიერი ყოველ წამს. შეგიძლია იტირო, შეგიძლია იყო სუსტიც. მარიამი არ იყო „ძლიერი“ იმ გაგებით, რომ არ სტკიოდა; ის იყო ძლიერი, რადგან დარჩა ერთგული. შენც დარჩი ერთგული შენი სიყვარულისადმი.
ალან, თაო, როდესაც გრძნობთ, რომ ტკივილი გიშლით ხელს, გაიხსენეთ ის სიზმარი, რომელიც მამამ ნახა — ბენი, რომელიც ამბობს: „ყველაფერი კარგადაა, მე გიყურებთ“. ეს არ იყო მხოლოდ სიზმარი. ეს იყო უფლის შეხება თქვენს გულებზე. ღმერთი არასოდეს გვტოვებს მარტო ჩვენს ტკივილში. ის არის ჩვენს ცრემლებში, ის არის ჩვენს მოგონებებში, ის არის ჩვენს სიჩუმეში. ბენი არ არის შორს. ის არის ღვთის სიყვარულში, და რადგან თქვენც ღვთის სიყვარულში ხართ, თქვენ ყოველთვის ერთად ხართ. თქვენი ტკივილი არის წმინდა ადგილი, სადაც ღმერთი გხვდებათ. ნუ გაექცევით მას. უბრალოდ დადექით იქ, მარიამთან ერთად, და მიეცით საშუალება უფალს, რომ ცრემლები მოგწმინდოთ.
იესო ჯვარზე ეუბნება მარიამს: „აჰა, შენი ძე“. და მოწაფეს: „აჰა, შენი დედა“. ეს არის ახალი ოჯახი, რომელიც ჯვარზე იბადება. ბენი ახლა ამ ოჯახის ნაწილია. ის არის მარიამის მკლავებში, ის არის ღვთის სასუფეველში. ის არის თავისუფალი, ბედნიერი და მზად არის, რომ გიყუროთ და გიყვარდეთ. ის არ არის წასული; ის უბრალოდ სხვა ოთახშია, სადაც არ არის არანაირი ტკივილი, არანაირი ავადმყოფობა, არანაირი „Con Chim Airlines“-ის შეფერხება. იქ ყველაფერი სრულყოფილია.
დღეს, სახლში დაბრუნებისას, გააკეთეთ ერთი პატარა რამ: ნუ ეცდებით ტკივილის გაქრობას. ეცადეთ, ის აქციოთ ლოცვად. როდესაც გული დაგიმძიმდებათ, გაიხსენეთ ბენის ღიმილი, მისი ცნობისმოყვარეობა, მისი სურვილი, დახმარებოდა სხვებს. და უთხარით: „უფალო, ბენის სიყვარულით, დამეხმარე, რომ მეც შევძლო დღევანდელი დღის გატარება“. იგრძენით, როგორ გიპასუხებთ ის თავისი სიყვარულით, რომელიც არასოდეს მთავრდება. უფალი არის თქვენი მწყემსი. ის არ მიგატოვებთ. ის თქვენთანაა, ახლა და სამუდამოდ. ამინ.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავნ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა. პური ჩვენი არსობისა მომეც ჩვენ დღეს და მომიტევენ ჩვენ თანანადებნი ჩვენნი, ვითარცა ჩვენ მივუტევებთ თანამდებთა მათ ჩვენთა, და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა, არამედ მიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან. ამინ.
უფალმა გვაკურთხოს, დაგვიფაროს ყოველგვარი ბოროტებისგან და მიგვიყვანოს მარადიულ სიცოცხლემდე. ამინ.
✝ დაგლოცოთ ყოვლისშემძლე ღმერთმა: მამამ და ძემ და სულიწმიდამ. ამინ.