წმიდა მოციქულთა სწორისა და ყოვლადქებული მარიამ მაგდალინელის ხსენება (ჩვეულებრივი დროის ოცდამეცამეტე კვირის პარასკევი)

ჩვენ ხშირად ვუყურებთ ცხოვრებას, როგორც რაღაცას, რაც უნდა დავგეგმოთ, დავასრულოთ და შედეგით შევაფასოთ. პავლე მოციქული კორინთელთა მიმართ ეპისტოლეში საუბრობს რბოლაზე, სტადიონზე და იმ დისციპლინაზე, რომელიც საჭიროა, რათა „მივიღოთ წარუვალი გვირგვინი“. ის ამბობს: „მე არ გავრბივარ უმიზნოდ“. ეს სიტყვები, ერთი შეხედვით, შეიძლება მკაცრად მოგვეჩვენოს, მაგრამ დაფიქრდით: რას ნიშნავს „მიზანი“? პავლესთვის ეს არ არის პირადი წარმატება; ეს არის ქრისტეს სიყვარულის გაზიარება, რათა „ყველასთვის ყველაფერი გავხდე“. ეს არის გზა, რომლითაც ჩვენი ცხოვრება ხდება არა უბრალოდ არსებობა, არამედ ღვთის დიდების ანარეკლი.

წარმოიდგინეთ ბენჯამინი, ჩვენი საყვარელი ბენი. ის იყო ბიჭი, რომელიც მუდმივად სწავლობდა, მუდმივად იკვლევდა. როცა ის თავის „GitHub“-ზე კოდებს წერდა, ის სინამდვილეში სწავლობდა სამყაროს ენას. ის არ დარბოდა უმიზნოდ. მას ჰქონდა თავისი „კონ ჩიმ ეარლაინსის“ (Con Chim Airlines) ოცნება — ოცნება, რომელიც იყო მისი გზა, დაკავშირებოდა სამყაროს, ემოგზაურა და სხვებისთვისაც ეჩვენებინა ცის სილამაზე. ბენი არ იყო მხოლოდ ინტელექტით დაჯილდოებული ბიჭი; ის იყო გულით დაჯილდოებული, რომელიც მზად იყო თავისი „მთელი ყულაბა“ გაეღო ბიძამისისთვის. მან არ დაამსხვრია ის, არც დაუცლია — მან უბრალოდ შესთავაზა. ეს არის სუფთა, ბავშვური სიყვარული, რომელიც არ ითვლის, არ ზოგავს და არ ეშინია.

მაგრამ დღეს, სახარებაში, იესო გვეუბნება რაღაცას, რაც ჩვენს გულებს უნდა შეეხოს: „რატომ ხედავ ბალღს შენი ძმის თვალში, ხოლო შენს თვალში დირეს ვერ ამჩნევ?“. ეს არ არის საყვედური; ეს არის მოწოდება სიმართლისკენ. ხშირად, როდესაც ჩვენ ვკარგავთ საყვარელ ადამიანს, ჩვენი თვალი ივსება „დირეებით“ — დანაშაულის გრძნობით, კითხვებით „რატომ?“ და „რა იქნებოდა, თუ...“. ჩვენ ვიწყებთ საკუთარი თავის განსჯას, ვეძებთ შეცდომებს იქ, სადაც მხოლოდ სიყვარული იყო. ალან, თაო, თქვენ გრძნობთ ამ მძიმე ტვირთს. თქვენი გულები სავსეა მონატრებით, რომელიც ხანდახან ბრალდებად იქცევა. მინდა, დღეს ეს ქვა მოგაშოროთ გულიდან. იესო, როცა ჰკითხეს ბრმადშობილზე, ვინ შესცოდა — მან თუ მისმა მშობლებმა — უპასუხა: „არც მან და არც მისმა მშობლებმა“. ზოგიერთი ტკივილი უბრალოდ მოდის; ის არ არის თქვენი ბრალი. თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. თქვენ იყავით ბენისთვის ის სამყარო, რომელშიც მან თავისი ნიჭი და სიყვარული გაშალა. ღმერთი არ გსაჯით; ის გიხუტებთ.

რაიან, შენს ძმასთან ერთად გატარებული ყოველი წამი არის შენს გულში დაცული საგანძური. გახსოვს ის მომენტი, როცა ბენთან ერთად იცინოდი? ის არ არის წარსული. ის არის შენი მფარველი. როდესაც შენ აგრძელებ ცხოვრებას, როდესაც შენ იღიმი, შენ აგრძელებ ბენის სიყვარულის ისტორიას. არ იფიქრო, რომ მარტო ხარ. ბენი შენთანაა, ის გიყურებს და გიყვარს.

რატომ არის ეს მნიშვნელოვანი? იმიტომ, რომ პავლე მოციქული ამბობს: „მე არ ვიბრძვი ისე, თითქოს ჰაერს ვცემდე“. ბრძოლა, რომელსაც თქვენ გადიხართ, არ არის უაზრო. თქვენი ტკივილი არის სიყვარულის ფასი, რომელიც უსასრულოდ ძვირფასია. როდესაც ბენი გიყურებთ ზეციდან, ის არ გთხოვთ, რომ მუდმივად იტიროთ. ის გთხოვთ, რომ გააგრძელოთ „ფრენა“. როგორც ის ოცნებობდა თავის ავიაკომპანიაზე, თქვენც გააგრძელეთ თქვენი ოჯახის ისტორია სიკეთით, მოწყალებით და ერთმანეთის გვერდში დგომით.

იესო გვასწავლის: „მოაშორე ჯერ დირე შენი თვალიდან, და მაშინ დაინახავ ნათლად, რათა მოაშორო ბალღი შენი ძმის თვალს“. ეს ნიშნავს — ჯერ მიიღეთ ღვთის პატიება და სიყვარული თქვენს ტკივილში, და მაშინ დაინახავთ, რომ ბენი არ წასულა, არამედ გადავიდა ღვთის სასუფეველში, სადაც არანაირი „დირე“ და არანაირი ტკივილი აღარ არსებობს. ის არის ბედნიერი. ის არის თავისუფალი. ის არის ღვთის გულში, და რადგან თქვენც ღვთის გულში ხართ, თქვენ ყოველთვის ერთად ხართ.

დღეს, სახლში დაბრუნებისას, გააკეთეთ ერთი პატარა რამ: ნუ ეძებთ პასუხებს ყველა კითხვაზე. უბრალოდ, ჩაიხედეთ ერთმანეთის თვალებში და დაინახეთ იქ ბენის სიყვარული. დაინახეთ იქ იმედი. და როდესაც გული დაგიმძიმდებათ, გაიხსენეთ ბენის ღიმილი და უთხარით: „ბენ, ჩვენ გვიყვარხარ“. და იგრძენით, როგორ გიპასუხებთ ის თავისი სიყვარულით, რომელიც არასოდეს მთავრდება. უფალი არის თქვენი მწყემსი. ის არ მიგატოვებთ. ის თქვენთანაა, ახლა და სამუდამოდ. ამინ.