ระลึกถึงนักบุญคอร์เนลิอุส พระสันตะปาปา และนักบุญซีเปรียน พระสังฆราช พระสカีตา

ลองก้มมองมือของตัวเองในความเงียบนี้สักครู่สิครับ... มือที่ผ่านการทำงาน ผ่านการถือถ้วยกาแฟในยามเช้า และบางครั้ง... มือที่พยายามไขว่คว้าหาความอบอุ่นจากความว่างเปล่าในบ้านที่เคยมีเสียงหัวเราะก้องกังวาน... สามเดือนแล้วนะคับที่เด็กชายคนหนึ่ง ผู้ซึ่งเคยเติมเต็มบ้านหลังนี้ด้วยความอยากรู้อยอยากเห็นและรอยยิ้มอันสดใส ได้เดินทางข้ามผ่านเส้นขอบฟ้าไปสู่บ้านนิรันดร์ของพระบิดา... พ่อกำลังพูดถึงเบนจามิน วอ... เบนจามินผู้เป็นดั่งแสงสว่าง ดวงตากระจ่างใส และหัวใจที่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ...

ในบทอ่านแรกที่เราเพิ่งสดับฟังจากจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์... ท่านเปาโลได้วาดภาพที่งดงามที่สุดเกี่ยวกับสิ่งที่เราทุกคนต่างไขว่คว้าหา... 'ความรักอดทนนาน ความรักใจดี ไม่อิจฉาริษยา ไม่โอို้อวด ไม่หยิ่งผยอง...' ... ฟังดูแล้วเหมือนเรื่องเล่าในอุดมคติใช่ไหมครับ? เหมือนถ้อยคำที่ถูกเขียนไว้บนกระดาษเก่าๆ ที่เราแค่อ่านผ่านไปในวันอาทิตย์... แต่ถ้าเราลองหยุดฟังดีๆ ความรักแบบที่เปาโลพูดถึงนี้ ไม่ใช่ทฤษฎีทางปรัชญา แต่มันคือสิ่งที่เราเคยสัมผัสได้จริงๆ ในลมหายใจของคนที่เรารัก... มันคือความรักที่ไม่ได้มีเงื่อนไข ไม่ได้เรียกร้องสิ่งตอบแทน และเหนือสิ่งอื่นใด... 'ความรักไม่มีวันสูญหาย'

พ่อนึกถึงเบนจามิน... เด็กชายวัยสิบห้าปีผู้มีความสามารถอัจฉริยะ เขาสามารถเขียนโค้ดใน GitHub จัดการระบบคลาวด์ หรือพูดคุยเรื่องการบินได้อย่างลึกซึ้งราวกับผู้ใหญ่... แต่สิ่งที่ทำให้ใครต่อใครจดจำเขาได้ ไม่ใช่แค่ความฉลาดล้ำลึกนั้น... พ่อนึกถึงรอยยิ้มของเขา เวลาที่เขาพูดถึงความฝันอันกว้างไกล... 'Con Chim Airlines' ... สายการบินในจินตนาการที่เขาตั้งชื่อด้วยความรักในเครื่องบินโบอิ้ง 737 และทุกครั้งที่เขาพูดถึงมัน เขามักจะส่งเสียงหัวเราะเบาๆ และรอยยิ้มที่ทำให้คนรอบข้างพลอยมีความสุขไปด้วย... เบนจามินเป็นเด็กที่มีหัวใจบริสุทธิ์อย่างแท้จริง... พ่อนึกถึงเรื่องราวที่เขาเคยบอกกับพ่อแม่ด้วยความจริงใจอย่างที่สุดว่า เขาอยากจะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมที่กำลังป่วย... เขาไม่ได้ทุบกระปุกนั้นลง เพราะมันไม่ได้จำเป็นในท้ายที่สุด แต่สิ่งที่ล้ำค่าคือหัวใจของเด็กชายคนหนึ่ง ที่พร้อมจะสละทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามีเพื่อให้คนที่เขารักพ้นจากความทุกข์... หัวใจดวงนั้นแหละครับ คือบทเพลงแห่งความรักที่แท้จริง

แต่ท่ามกลางความทรงจำอันงดงามเหล่านี้ พ่อรู้ว่ามีความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่... สำหรับคุณพ่ออาลัน คุณแม่เถา และน้องไรอัน... ความเงียบในบ้านหลังเดิมนั้นช่างหนักอึ้งเหลือเกิน... มีบางค่ำคืนที่ความคิดถึงถาโถมเข้ามา จนทำให้หัวใจแทบแหลกสลาย... และในความเงียบนั้น ปีศาจแห่งความรู้สึกผิดมักจะแอบเข้ามาซักถามในใจว่า 'เราทำอะไรผิดไปหรือเปล่า? ทำไมเราถึงปกป้องลูกไว้ไม่ได้?' ... พ่ออยากจะหยุดตรงนี้ แล้วขอให้ท่านฟังคำพูดนี้ให้ชัดเจน... ในนามของพระเจ้าผู้ทรงสร้างท่านและรักท่าน... ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย...

ความเจ็บป่วยที่เบนจามินต้องเผชิญ ไม่ใช่บทลงโทษ และไม่ใช่ความบกพร่องของพ่อแม่... ไม่มีสิ่งใดที่ความรักอันยิ่งใหญ่ของท่านจะตกหล่นไปได้ ท่านได้โอบกอด ดูแล และรักเบนจามินอย่างสุดกำลังที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้แล้ว... ขอให้ท่านวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งนี้ลงที่เชิงกางเขนเถิด... พระเจ้าไม่ได้กล่าวโทษท่านเลย และพระองค์ก็ไม่เคยปล่อยให้ท่านต้องเดินผ่านความมืดนี้เพียงลำพัง... บางครั้ง ในโลกนี้มีความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นโดยที่ไม่มีใครควบคุมได้ มันไม่ได้มาจากความผิดพลาดของใครทั้งสิ้น... ขอให้ท่านได้รับการปลดปล่อยจากความรู้สึกผิดนั้น และปล่อยให้ความรักของเบนจามินโอบกอดท่านไว้แทน

ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงเปรียบเทียบผู้คนในยุคนั้นเหมือนกับเด็กๆ ที่นั่งเล่นกันในตลาด... 'เราเป่าขลุ่ยให้ท่านฟัง แต่ท่านไม่เต้นรำ เราขับเพลงคร่ำครวญให้ท่านฟัง แต่ท่านไม่ร่ำไห้' ... โลกบางครั้งก็ช่างเย็นชาและไม่เข้าใจเสียงแห่งหัวใจ... แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเข้าใจ... พระองค์ทรงรับฟังเสียงสะอื้นในยามค่ำคืนของท่าน... พระองค์ทรงเก็บน้ำตาของแม่เถาและพ่ออาลันไว้ในขวดแก้วของพระองค์...

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พ่อรู้ว่าการไม่มีพี่เบนอยู่เคียงข้างในการเล่นเกม หรือการแบ่งปันความรักเรื่องเครื่องบินนั้นมันเหงาเพียงใด... แต่ขอให้หนูจำไว้ว่า ความผูกพันระหว่างหนูกับพี่เบนไม่ได้ถูกตัดขาดด้วยความตาย... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่คอยมองลงมาจากฟ้าด้วยรอยยิ้ม... จงมีความกล้าหาญเหมือนที่พี่เบนเคยมี จงยิ้มให้กับชีวิต และใช้ชีวิตในทุกๆ วันด้วยความรักที่พี่เบนได้ฝากไว้ในหัวใจของหนู

พี่น้องที่รัก... ความรักของเบนจามินไม่ได้สูญหายไปไหน แต่มันยังคงไหลเวียนอยู่ในโลกนี้... เหมือนกับสายน้ำสะอาดจากบ่อน้ำที่ถูกขุดขึ้นในนามของเขา เพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ยากไร้... ความรักของเขายังคงกระหายที่จะให้ ยังคงอยากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อื่น... ก่อนที่เราจะก้าวออกไปจากที่นี่ในวันนี้ พ่อไม่ได้ขอให้ท่านลืมความเศร้าในทันที แต่ขอให้นำสิ่งนี้ติดตัวกลับไป... ในทุกครั้งที่ท่านเงยหน้ามองท้องฟ้า ในทุกครั้งที่ท่านได้ยินเสียงเครื่องบินบินผ่าน ให้ระลึกถึงรอยยิ้มของเบนจามิน... และให้รู้ว่าความรักนั้นแข็งแกร่งกว่าความตาย... ขอให้พระองค์ผู้ทรงเป็นความรักแท้ ทรงโอบกอดครอบครัวของเรา และนำพาเราไปสู่วันที่เราจะได้ยินเสียงหัวเราะของเบนจามินอีกครั้งในสวนสวรรค์... อาเมน.