Kujtimi i Zojës së Dhimbshme

E mbani mend atë imazh të thjeshtë, thuajse të papërshkrueshëm në brishtësinë e tij, kur një djalë i ri, me sytë që i shkëlqenin nga kureshtja për gjithçka që fluturonte në qiell, shikonte botën sikur ajo të ishte një fletë e bardhë pune dhe mrekullie? Benjamin Vo kishte atë shpirtin e hollë, që dinte të kapte detajet më të imta të inxhinierisë, të logjikës, të qiellit dhe të aeroplanëve, duke ëndërruar për atë kompani të voglet fluturimesh që e quante me aq ëmbëlsi 'Con Chim Airlines'. Ai nuk ishte thjesht një mendje e ndritur; ai ishte një djalë që buzëqeshte kur fliste për zogjtë, për lartësitë, për udhëtimet. Por sot, në këtë Kujtim të Zojës së Dhimbshme, ne nuk jemi mbledhur për të matur distancat e qiellit me mjete njerëzore. Jemi mbledhur pranë një kryqi, atje ku qielli dhe toka preken përmes lotëve dhe heshtjes.

Në Ungjillin e sotëm, shohim diçka që të copëton shpirtin dhe në të njëjtën kohë të ngre peshë: 'Duke qëndruar pranë kryqit të Jezusit ishin e mëma e tij, motra e së ëmës, Maria e Klopës, dhe Maria Magdalena'. Më pas, Jezus, duke parë nënën e tij dhe atë dishepull që e donte, i thotë nënës: 'Grua, ja biri yt!', e mandej dishepullit: 'Ja nëna jate!'. Janë pak fjalë, të thëna në mes të agonisë më të madhe që ka njohur njerëzimi. Dhe diku tjetër, tek ai profeci i vjetër i Simeonit që jehoj në shpirtin e Marisë, thuhet se 'një shpatë do të ta shpojë shpirtin'. Kjo është pamja e dhimbjes njerëzore, e vendosur në zemër të historisë së shpëtimit. Maria nuk është një figurë e largët mermeri; ajo është një nënë që qëndron në këmbë, atje ku çdo gjë duket se është shkatërruar. Ajo nuk largohet. Ajo mbetet pranë.

Dhe pikërisht këtu, Alan dhe Thao, dua të ndalem me ju. Janë bërë rreth tre muaj që kur Beni u kthye në shtëpinë e qiellit. E di se si është kjo heshtje. E di se si shtëpia ruan ende jehonën e atij zëri që thoshte mirëmëngjes çdo ditë, të atij djaloshi që dëgjonte çdo histori të babait me një vëmendje që askush tjetër nuk e kishte. Në netët kur gjumi nuk vjen dhe shtëpia bëhet shumë e madhe, shpesh vjen ajo hije e rëndë, ajo pyetje që djeg: 'A munda të bëja diçka ndryshe? A e pashë mjaftueshëm?'. Dua t'ju them sot, para këtij altari dhe në praninë e Zojës që i njeh më mirë se kushdo tjetër këto plagë: hiqeni atë gur të fajit nga shpatullat tuaja. Sëmundja e Benit nuk ishte faji juaj. Zoti nuk dërgon kurrë sëmundje për të ndëshkuar askënd, dhe asnjë prind në këtë botë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kufiri dhe kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm, të përkryer në dashurinë tuaj. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim, në çdo përqafim të ngrohtë. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju lejon të qani pa u ndëshkuar nga ndjenja e peshës së rreme.

Shën Pali, në leximin e parë drejtuar korintasve, na flet për trupin: 'Si trupi është një dhe ka shumë gjymtyrë, dhe të gjitha gjymtyrët e trupit, megjithëse janë shumë, janë një trup i vetëm, kështu edhe Krishti'. Ne jemi të lidhur. Beni nuk është larguar nga ky trup i gjallë i dashurisë. Ai mbetet pjesë e jona, në një mënyrë të padukshme por të vërtetë, ashtu siç ishte kur ndante çdo ditë me vëllain e tij Ryan, kur ulte kokën te banaku i kuzhinës me një gotë boba, apo kur tregonte për avionët dhe shijonte jetën me atë thjeshtësi fëminore që të jepte forcë. Kur Ryan ëndërron për të, kur shikon ato kujtime, ai nuk është duke kërkuar në boshllëk; ai po prek një lidhje që vdekja nuk mundi ta prekte kurrë. Ryan, vëllai i tij, ti je dëshmia e gjallë e kësaj dashurie. Vazhdo të kesh guxim. Vazhdo të ecësh përpara, duke mbajtur gjallë atë dritë që Beni të la si dhuratë në zemër.

Mendoni për atë moment kaq të bukur dhe kaq të vërtetë të karakterit të Benit: kur ai, vetëm pesëmbëdhjetë vjeç, pa u menduar dy herë, i tha prindërve se ishte gati të jepte gjithë kursimet e tij, gjithë arkën e tij të vogël të kursimeve, për të ndihmuar xhaxhain William që po vuante nga goditjet në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e shkatërroi, nuk e zbrazi me zhurmë. Ai thjesht e ofroi. Kjo është ajo që ishte Beni: një djalë, zemra e të cilit ishte gjithmonë gati të dorëzohej për të tjerët. Dhe kjo dashuri nuk ka vdekur. Ajo vazhdon të rrjedhë sot në atë pus të pastër uji në Cà Mau, në ato gjeste të vogla e të fshehta që bëhen në emër të tij për të ndihmuar të varfërit dhe më të brishtët. Beni vazhdon të fluturojë, si ai 'Con Chim' i tij i dashur, duke u kujdesur për ju nga lart.

Sot, nën hijen e kryqit dhe pranë Nënës së Dhimbjeve, le t'i lëmë fjalët e tepërta. Le të besojmë se Beni është në atë Banquet të Qiellit, i shëndetshëm, i lirë, duke buzëqeshur si në ato foto ku bënte fytyra lozonjare me bluzën e tij ku shkruante 'CHILL'. Ai ju do. Ai nuk kërkon lot dëshpërimi, por lotë që kthehen në shpresë. Kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë: ju nuk jeni vetëm. Zoti ju mban në pëllëmbë të dorës së Tij. Beni është atje, duke pritur që një ditë t'ju tregojë qiellin e vërtetë, atje ku nuk ka më asnjë lloj dhimbjeje, por vetëm paqja e përjetshme e Atit. Amen.