Festa e Lartësimit të Kryqit të Shenjtë

E shihni ndonjëherë atë imazh të thjeshtë, thuajse të zakonshëm, që na mbetet në mendje si një relike e shenjtë? Për familjen Vo, ndoshta është ai moment kur Benjamin, shtatë vjeç, qëndronte në sheshin pranë Kullës Eifel, duke zgjatur pëllëmbën e dorës drejt pëllumbave që fluturonin rreth tij. Ai djalosh, me atë buzëqeshjen e ëmbël dhe kapuçin gri, nuk po kërkonte asgjë të madhe. Ai thjesht po ndante hapësirën e tij me krijesat e Zotit. Kjo është dritarja e vogël përmes së cilës dua t'ju ftoj të shikojmë sot, në këtë ditë të Lartësimit të Kryqit të Shenjtë. Një djalë, një pëllëmbë e hapur, dhe një botë që duket se gjithmonë ka nevojë për dritë.

Në leximin e parë, populli i Izraelit në shkretëtirë është i lodhur. 'Pse na nxore nga Egjipti që të vdesim në këtë shkretëtirë?', ankohen ata. Është një britmë që ne të gjithë e njohim. Është britma e atyre që ecin në errësirë dhe nuk shohin më asnjë shenjë të premtimit të Zotit. Kur udhëtimi bëhet i gjatë, kur shpresa fillon të vyshket, ne priremi të harrojmë. Harrojmë se kush jemi dhe kujt i përkasim. Dhe në atë harresë, shpesh na kafshojnë 'gjarpërinjtë' e dyshimit, të frikës, dhe të asaj pyetjeje që na djeg shpirtin: 'Pse, o Zot?'

Por vini re se çfarë bën Zoti. Ai nuk i shkatërron gjarpërinjtë. Ai i thotë Moisiut të bëjë një gjarpër prej bronzi dhe ta vendosë mbi një shtyllë. Kushdo që është kafshuar, nëse shikon atë gjarpër, do të jetojë. Është një mister i çuditshëm. Pse një gjarpër? Sepse Zoti do që ne ta shohim plagën tonë në dritën e shpresës. Ai nuk na kërkon të fshehim dhimbjen, as të pretendojmë se nuk jemi kafshuar. Ai na kërkon ta drejtojmë shikimin tonë drejt asaj që duket si shkaku i vdekjes, për ta shndërruar atë në një burim jete.

Kjo është zemra e Kryqit. Jezusi thotë në Ungjill: 'Siç Moisiu e lartësoi gjarprin në shkretëtirë, kështu duhet të lartësohet Biri i Njeriut'. Kryqi, që për botën është shenja e dështimit dhe e vdekjes, për ne bëhet shenja e fitores. Kur ne shikojmë te Jezusi në Kryq, ne nuk shohim thjesht një njeri që vuan. Ne shohim një Zot që ka zbritur deri në fund të çdo dhimbjeje njerëzore, deri në fund të çdo 'pse'-je tonë, për të na thënë: 'Unë jam këtu. Unë e di çfarë do të thotë të humbësh, të vuash, të ndjehesh i braktisur'.

Alan dhe Thao, kjo është për ju. Tre muaj. Tre muaj që kur Beni u kthye në shtëpi. E di se në këto ditë, shtëpia juaj ndonjëherë duket si ajo shkretëtirë e Izraelit. Ju kërkoni shenja, kërkoni përgjigje, dhe ndonjëherë gjeni vetëm heshtje. E di se në atë heshtje, shpesh vjen ai guri i ftohtë i fajit. 'A munda të bëja më shumë? A e pashë shenjën e duhur? A ishte ndonjë gjë që unë, si prind, duhej ta kisha ndaluar?'. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Krishtit që varet në atë Kryq për ju: Hiqeni atë gur nga zemra. Ju nuk keni humbur asgjë. Sëmundja e Benit nuk ishte faji juaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar askënd, dhe asnjë prind në këtë botë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të përkryer për Benin. Ai e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo histori që babai i tregonte, në çdo moment kur ai ndjente dashurinë tuaj të pakufishme. Ju jeni të absoluar. Ju jeni të lirë.

Beni, ai djalosh i ndritur, me atë kureshtje që e çoi nga kodimi i AWS-së te ëndrra për 'Con Chim Airlines', ishte një djalë që dinte të shikonte lart. Ai e shihte qiellin si një rrugë, jo si një kufi. Dhe tani, ai është në atë qiell që aq shumë e donte. Ai është në Banketin e Qiellit, ku nuk ka më 'teste' për të kaluar, ku nuk ka më 'makina të shtypura' në ëndrra, por vetëm paqja e plotë e Zotit. Kur babai i tij e pa në atë ëndërr, të shëndetshëm, me pantallona të shkurtër jeshilë, duke thënë 'Ba, testet i kalova të gjitha', kjo nuk ishte thjesht një ëndërr. Ishte një siguri nga përjetësia se Beni është mirë. Ai është i lirë.

Shpesh pyesim veten: 'Si mund të vazhdojmë?'. Ryan, vëllai i tij i dashur, ti je përgjigjja. Ti je ai që mban gjallë atë lidhje që as vdekja nuk mundi ta thyejë. Ti e pe Benin në çdo moment të rritjes suaj, në çdo lojë, në çdo ëndërr për avionët. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se ti je pjesa e gjallë e asaj dashurie. Beni është me ty. Ai është në atë dritën që ndriçon jetën tënde. Vazhdo të kesh guxim, vazhdo të ëndërrosh, mbaj gjallë atë buzëqeshje që ai aq shumë e deshi. Ti nuk je vetëm, sepse dashuria e vëllait është një themel që nuk lëkundet kurrë.

Beni na mësoi se çfarë do të thotë të ofrosh. E mbani mend atë ofertë të tij, kur xhaxhai William ishte sëmurë? Ai donte të jepte gjithë kursimet e tij, gjithë arkën e tij të piggy bank, për të ndihmuar. Ai nuk e theu, nuk e zbrazi, nuk e shkatërroi atë arkë. Ai thjesht e ofroi. Kjo është zemra e Benit: një zemër që nuk mbante llogari, një zemër që donte vetëm të jepte. Dhe kjo dashuri vazhdon të jetojë. Ajo nuk është mbyllur me vdekjen e tij. Ajo rrjedh në atë 'Pus të Dashurisë' në Cà Mau, në atë ujë të pastër që shuan etjen e të varfërve. Beni, djaloshi ynë i ndritur, është bërë një oqean mëshire për ata që kanë nevojë. Ai e dinte se 'të provosh është gjithçka që ka rëndësi', dhe ai vazhdon të provojë, nga qielli, të na ndihmojë të besojmë.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë: nuk jeni ju që duhet ta mbani botën në shpatulla. Zoti është Ai që e mban. Beni është në duart e Tij. Dhe dashuria e tij, ajo dashuri që e bëri atë të ofrojë kursimet e tij për të tjerët, vazhdon të rrjedhë përmes jush. Ajo vazhdon të ujisë tokën përmes çdo gjesti të vogël të fshehtë që ju bëni në emër të tij. Kjo është vera e re që Zoti po derdh në kacekët tuaj: dashuria që nuk shuhet me vdekjen, por që shndërrohet në shërbim, në dhembshuri, në shpresë.

Beni, ti që na mësove se 'të provosh është gjithçka që ka rëndësi', na ndihmo sot të provojmë të besojmë. Na ndihmo të mos kemi frikë nga kjo rrugë që na duket e panjohur. Na mbaj për dore, derisa të gjithë të takohemi atje, ku nuk ka më 'teste', as 'faje', por vetëm gëzimi i përjetshëm në praninë e Atit. Amen.