E premte e javës së njëzet e tretë gjatë vitit

Shpesh herë, ne e shohim jetën si një garë të gjatë, si një vrapim ku çdo hap duhet të jetë i matur, çdo lëvizje e planifikuar. Shën Pali, në leximin e parë të sotëm, na flet për këtë vrapim. Ai na thotë: 'Vraponi kështu që ta fitoni çmimin'. E imagjinoni këtë skenë? Një stadium i mbushur, atletë që stërviten, që sakrifikojnë gjithçka për një kurorë që zbehet, që vyshket me kohën. Por Pali na fton për diçka tjetër: për një kurorë që nuk vyshket kurrë. Ai na fton të mos vrapojmë kot, të mos bëjmë hije-boks, të mos humbim energjitë tona në gjëra që kalojnë, por të përqendrojmë gjithçka te e vetmja gjë që mbetet: Dashuria e Zotit.

Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e kuptonte këtë instinktivisht. Beni nuk vraponte kot. Ai ishte një djalë që, edhe kur ishte duke u stërvitur për badminton, apo kur ëndërronte për 'Con Chim Airlines', e jepte gjithë veten. Ai nuk kishte frikë të përpiqej. Ai kishte atë shpirtin e atletit të vërtetë, që e dinte se 'të provosh është gjithçka që ka rëndësi'. Dhe kjo përpjekje e tij nuk ishte për një kurorë të kësaj bote, por ishte një përgjigje ndaj thirrjes së brendshme për të qenë i mirë, për të qenë i vërtetë, për të qenë ai që Zoti e kishte krijuar të ishte.

Por sot, ndërsa jemi këtu, dy muaj pas largimit të Benit, ndiejmë se vrapimi është bërë i rëndë. Alan, Thao, Ryan, e di që ka ditë kur nuk keni fuqi as të hidhni një hap. E di që ka net kur mendja juaj kthehet te ajo 'shkëndijë' apo ai 'trarë' që Jezusi përmend në Ungjill. Jezusi na pyet sot: 'Pse e sheh shkëndijën në syrin e vëllait, e nuk e sheh trarin në syrin tënd?'. Ne shpesh e përdorim këtë pyetje për të gjykuar veten. 'Çfarë humba? Çfarë nuk pashë? A munda të bëja diçka ndryshe?'. Ky është 'trari' që ju mundon, një peshë e panevojshme që ju keni marrë mbi shpatulla.

Dua t'ju them këtë me gjithë forcën e dashurisë së Krishtit: Ju nuk keni humbur asgjë. Sëmundja e Benit nuk ishte faji juaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar asnjë familje, dhe asnjë prind nuk mund ta ndalojë atë që është përtej kontrollit njerëzor. Ju keni qenë prindër të përkryer për Benin. Ai e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo përqafim, në çdo udhëtim që bënit së bashku, në çdo histori që babai i tregonte. Lëreni atë gur të fajit të bjerë. Ju jeni të falur, ju jeni të dashur, dhe ju jeni të lirë të qani pa u ndjerë fajtorë.

Jezusi na thotë: 'Hiqe trarin nga syri yt, pastaj do të shohësh qartë'. Kjo 'qartësi' nuk është shpjegimi pse ndodhi kjo gjë. Qartësia është të shohësh se Beni është në duart e sigurta të Zotit. Beni, me atë kureshtjen e tij brilante, me atë mendje që kapërcente vitet e tij, tani shikon gjithçka në dritën e përjetshme. Ai nuk është më i kufizuar nga trupi apo nga sëmundja. Ai është i lirë. Ai është si ai 'harabeli' që gjeti folenë e tij në shtëpinë e Zotit, siç na thotë Psalmi i sotëm.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti je ai që mban gjallë trashëgiminë e Benit. Ti e pe Benin në çdo moment të rritjes suaj. Kur ndihesh i vetmuar, kujto se ti je pjesa e gjallë e asaj dashurie. Beni është me ty. Ai është në çdo ëndërr, në çdo moment kur ti ndihesh i fortë për të vazhduar. Mos u ndal. Vrapo edhe ti, vrapo për të dy, me atë kurajën që Beni të la si dhuratë.

Beni na mësoi se çfarë do të thotë të ofrosh. Ju kujtohet kur ai donte të jepte kursimet e tij për xhaxhain William? Ai nuk e theu atë arkë, ai nuk e zbrazi, ai thjesht e ofroi. Kjo është ajo që na kërkon Jezusi: një zemër që është gjithmonë gati të japë. Dhe kjo dashuri vazhdon të rrjedhë sot. Në atë pus në Cà Mau, në çdo gjest të fshehtë që bëni në emër të tij, Beni është gjallë. Ai vazhdon të jetë një 'Con Chim' – një zog që fluturon lart, duke na treguar se dashuria nuk vdes kurrë.

Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë: nuk jeni ju që duhet ta mbani botën në shpatulla. Zoti është Ai që e mban. Beni është në Banketin e Qiellit, duke u lutur për ju, duke buzëqeshur me atë buzëqeshjen e tij që ndriçonte çdo foto. Ai po ju pret. Dhe deri atëherë, jetoni me shpresë. Jetoni me dashuri. Jetoni për Benin, sepse dashuria juaj është ajo që e mban atë gjallë në këtë botë, derisa të gjithë të takohemi atje, ku nuk ka më lot, as 'trarë' në sy, as dhimbje, por vetëm paqja e pafundme e Zotit. Amen.