Rebo, Minggu Biasa XXII

Coba bayangna sesawangan iki: sawijining lapangan sing jembar, lemah sing wis dicangkul kanthi tliti, nunggu winih sing bakal thukul. Ing sisih liya, ana bangunan sing lagi didegake, saben watu disusun kanthi ati-ati supaya dadi omah sing kuwat. Ing waosan kapisan dinten iki, Santo Paulus nggunakake gambar iki kanggo nggambarake kita: 'Kowe kuwi palemahaning Gusti Allah, kowe kuwi bangunané Gusti Allah.'

Paulus nulis iki marang umat ing Korintus sing lagi padha padu. Ana sing ngaku, 'Aku ndherek Paulus,' ana sing ngaku, 'Aku ndherek Apolos.' Padha rebut bener, padha mamerake sapa sing paling pinter utawa sapa sing paling hebat. Nanging Paulus ngelingake kanthi alus nanging landhep: 'Sapa ta Apolos? Sapa ta Paulus? Mung abdi sing nggawa kowe dadi pracaya.' Sing nandur, sing nyirami, iku kabeh mung abdi. Nanging sing nukulake? Mung Gusti Allah.

Iki yaiku bebener sing asring kita lali. Kita seneng ngetung, kita seneng ngatur, kita seneng ngrasa menawa kita sing nyekel kendali urip kita. Nanging Gusti Allah ngelingake yen ing pungkasan, urip iki dudu babagan sapa sing paling pinter utawa sapa sing paling kuat. Iki babagan Gusti sing nukulake kabecikan ing sajeroning ati manungsa.

Benjamin Vo, utawa Ben, bocah lanang sing cerdhas banget, mangerteni iki kanthi cara sing unik. Ben iku bocah sing seneng banget karo logika. Dheweke seneng 'coding', seneng ngrakit sistem, seneng mikir kepiye samubarang bisa makarya kanthi sistematis. Bapake nate crita, Ben iku kaya 'photocopy'-ne bapake—pinter, ambisius, lan seneng tantangan. Nanging, ing ngisor kapinteran sing nggumunake iku, ana ati sing lembut banget. Ben iku bocah sing 'dadi palemahaning Gusti' sing subur banget. Dheweke ora mung nggunakake otake kanggo awake dhewe, nanging dheweke nggunakake atine kanggo wong liya.

Elinga crita nalika Ben, ing umur limalas taun, kanthi tulus matur marang Mama lan Papa yen dheweke gelem menehake kabeh isi piggy bank-e kanggo mbantu Paklik William sing lagi nandhang lara. Ben ora mecah celengan iku, lan dhuwite ora dienggo amarga Paklik wis ana asuransi. Nanging, tumindak kasebut nuduhake sapa Ben sejatine. Ing donya sing asring ngajari bocah supaya 'nyimpen' kanggo awake dhewe, Ben malah duwe pikiran kanggo 'menehake' kabeh. Iku dudu logika manungsa. Iku logika katresnan. Iku tandha menawa Gusti Allah wis nandur winih katresnan sing jero banget ing atine Ben.

Sajroning rong sasi iki—wiwit tanggal telulas Juni—kita kabeh ngrasakake kangen sing jero. Kursi sing suwung, swara sing ora ana, lan impen-impen babagan 'con chim airlines' sing saiki mung dadi kenangan. Rasa lara iki nyata. Kita ora perlu selak. Nalika kita ngrasa sepi, nalika kita ngrasa kaya-kaya Gusti Allah lagi 'nggulung' gulungan gesange Ben sadurunge kita siyap, iku dudu tandha menawa kita kurang iman. Iku tandha menawa Ben iku berharga banget kanggo kita.

Nanging, ing Injil dinten iki, kita ndeleng Gusti Yesus ing omahe Simon. Panjenengane nambani ibu maratuwane Simon sing lagi demam. Gusti Yesus jumeneng ing sandhinge, ngendika marang demam kasebut, lan demame ilang. Seketika iku, dheweke tangi lan ngladeni. Banjur, ing wayah surup, kabeh wong sing lara digawa menyang Gusti Yesus, lan Panjenengane nambani saben wong. Gusti Yesus ora nate nolak wong sing nggoleki Panjenengane.

Ing kene, ana titik balik sing penting. Gusti Yesus mboten nambani supaya wong-wong kasebut tetep ing kene selawase. Panjenengane nambani supaya wong-wong kasebut bisa nerusake misi Dalem Allah. Panjenengane ngendika, 'Aku kudu martakake kabar kabungahan bab Kratoning Allah menyang kutha-kutha liyane.'

Ben saiki wis ana ing Kratoning Allah kasebut. Ben wis ora nandhang lara, wis ora ana demam, wis ora ana sesek, wis ora ana watesan raga. Ben saiki wis dadi bagean saka 'bangunané Gusti Allah' sing langgeng. Lan kanggo panjenengan, Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan, Gusti Yesus uga jumeneng ing sandhing panjenengan saiki. Panjenengane ora adoh. Panjenengane ngrangkul panjenengan ing tengahing rasa kangen sing abot iki.

Sajroning rong sasi iki, mbokmenawa ana rasa salah sing nyoba mampir ing atine Papa lan Mama. 'Apa aku kurang waspada? Apa ana sing luput?' Mirengna iki kanthi tulus: Gusti Allah mboten nuding panjenengan. Gusti Allah mboten ngukumi panjenengan. Ben dudu paukuman, lan lara sing nandhang Ben dudu amarga panjenengan kurang tresna. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing paling apik, sing nresnani Ben kanthi katresnan sing murni, sing ngeterake Ben nganti tekan gerbang Swarga. Panjenengan mboten luput. Buwangen rasa salah iku, amarga Gusti Allah wis nampa Ben kanthi tangan terbuka.

Kagem Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben... Kowe saiki dadi 'penjaga' warisane Ben. Ben tresna banget marang kowe. Elinga saben dolanan bareng, saben ngguyu bareng, lan saben crita babagan pesawat. Ben ora adoh, dheweke mung ana ing 'tab' sing beda, nunggu kowe nggawa kabungahan ing donya iki kanggo wong loro. Terusna sinau, terusna ngguyu, lan terusna dadi bocah sing apik.

Lan kanggo kita kabeh, warisan Ben terus mili. Liwat sumur banyu resik ing Cà Mau, liwat kabecikan-kabecikan cilik sing ditindakake kanthi sepi ing jenenge Ben, katresnan bocah iki terus urip. Banyu resik sing mili ing sumur iku dadi bukti menawa uripe Ben—sanajan cendhak—wis dadi berkah kanggo wong akeh. Ben wis rampung nandur winih kabecikan, lan Gusti Allah sing bakal nukulake kabungahan ing atine wong-wong sing nampa berkah kasebut.

Nalika panjenengan metu saka ruangan iki, gawaa siji bab cilik iki: Gusti Allah iku sing nukulake. Nalika kita ngrasa ora kuwat, nalika kita ngrasa jagad iki krasa abot, mandhega sedhela. Elinga eseme Ben, elinga katresnane sing tulus, lan elinga yen Ben saiki wis ana ing panggonan sing paling aman. Ben wis dadi 'bangunané Gusti Allah' sing ora bakal rubuh.

Benjamin, mibera dhuwur, mibera bebas. Jaganen bapa, ibu, lan adhimu. Kita kabeh bakal ketemu maneh ing Banquet of Heaven, ing ngendi kabeh pitakon bakal nemu wangsulan, lan kabeh luh bakal diusap dening astane Gusti piyambak. Mugi katentreman Dalem Gusti tansah nunggil ing ati kita kabeh. Amin.