Pengetan Wajib Santo Agustinus, Uskup lan Pujangga Gréja

Para sedulur kinasih ing sajroning Kristus,

Coba bayangna sawijining lampu minyak cilik sing digawe saka lempung, sing lungguh meneng ing pojok meja. Lampu iku prasaja banget, ora ana hiasan sing nggumunake. Nanging, ing njeroné ana lenga sing dadi sumber uripé pepadhang. Tanpa lenga iku, lampu mung dadi barang mati sing ora ana gunané ing tengah petengé wengi. Nalika wengi saya jero lan bridegroom—sang panganten kakung—durung rawuh, lampu iku dadi siji-sijiné kanca sing njaga pangarep-arep. Sing nggawe lampu iku tetep murub dudu wujudé sing éndah, nanging isi lenga sing wis disiapake kanthi tliti sadurungé.

Ing Injil dina iki, Gusti Yesus nyritakake babagan sepuluh prawan sing nunggu panganten kakung. Lima prawan diarani 'wicaksana' amarga padha nggawa lenga cadangan, lan lima liyané diarani 'bodo' amarga ora nggawa lenga. Ing tengah wengi, nalika kabeh padha ngantuk lan turu, swara bengok-bengok nggugah wong-wong mau: 'Wong kuwi panganten kakung! Padha metua!' Ing saat iku, lenga dadi perkara sing nemtokake sapa sing bisa mlebu ing pesta lan sapa sing kuncen lawange.

Santo Agustinus, sing dina iki kita pengeti, mangerteni banget babagan iki. Agustinus nate nggoleki kabungahan ing papan-papan sing salah, ing kawicaksanan donya, lan ing kesenengan sing semu. Nanging, atiné tetep ora tentrem nganti dheweke nemokake lenga sejati, yaiku katresnan marang Gusti Allah. Kaya Santo Paulus ing waosan kapisan sing ngelingake kita yen 'kawicaksanan donya' iku dadi kabodhoan ing ngarsane Gusti, Agustinus sinau yen kabeh pinteré manungsa ora ana gunané yen atiné ora kebak katresnan ilahi.

Para sedulur, wis udakara rong sasi wiwit tanggal telulas Juni, nalika Benjamin Vo tinimbalan mulih menyang ngarsane Rama ing Swarga. Rong sasi iki krasa kaya wengi sing dawa banget kanggo Papa Alan, Mama Thao, lan Ryan. Ana rasa sepi sing nembus nganti dhasar ati, kaya lampu sing wis meh entek lengane lan arep mati. Kita kudu wani ngomongake bebener iki: kelangan Benjamin iku lara banget. Rasa kangen iku dudu tandha yen kita kurang iman, nanging tandha yen kita wis nresnani kanthi jero banget. Ben iku bocah sing cerdhas, bocah sing seneng banget marang logika lan teknologi, nanging sing paling kita kangenake dudu kapinterane, nanging esemane sing lembut lan atiné sing kebak empati.

Ben iku bocah sing tansah siyap. Kaya para prawan sing wicaksana, Ben nggawa 'lenga' ing atiné. Lenga iku dudu dhuwit, dudu prestasi sekolah, nanging katresnan sing tulus. Elinga kepiye Ben, nalika umure nembe limalas taun, kanthi tulus matur marang wong tuwane yen dheweke gelem menehake kabeh isi celengane kanggo mbantu Paklik William sing lagi nandhang lara stroke. Ben ora tau mecah celengan iku, nanging ing mripate Gusti, niat iku wis dadi lenga sing murub padhang. Ben wis ngisi lampu atiné kanthi katresnan sing ora mbutuhake bukti fisik kanggo dadi nyata. Ben wis siyap, sanajan dheweke ora ngerti kapan 'panganten kakung' bakal rawuh.

Ing tengah-tengah rasa kelangan iki, mbokmenawa ana wengi-wengi sing peteng banget kanggo Papa Alan lan Mama Thao. Mbokmenawa ana pitakon sing terus muncul: 'Apa aku wis cukup nggatekake? Apa ana sing luput?' Mirengna iki kanthi tulus: Nalika para sakabat takon marang Gusti Yesus babagan wong sing nandhang sangsara, Gusti mangsuli yen iku dudu amarga dosane wong tuwane. Panandhang lan pisahan iki dudu paukuman. Panjenengan wis dadi bapa lan ibu sing luar biasa. Panjenengan wis ngisi uripe Benjamin kanthi katresnan sing dadi dhasar saengga dheweke dadi bocah sing lila kurban. Benjamin ora tau nyalahake panjenengan. Saka Swarga, dheweke nyawang panjenengan kanthi esem sing padha karo eseme nalika dheweke matur babagan celengane: esem sing kebak matur nuwun amarga wis diwenehi urip sing kebak katresnan.

Kagem Ryan, adhi sing dadi kanca paling raket kanggo Ben… Masmu Benjamin saiki wis miber dhuwur banget, luwih dhuwur tinimbang pesawat Boeing 737 sing asring mbok deleng bareng ing bandara. Dheweke saiki dadi pilot ing maskapai swarga sing mbokmenawa jenenge 'Con Chim Airlines' sing tau dadi angen-angene. Ben kepengin kowe tetep kuwat, Ryan. Saben kowe sinau, saben kowe dolanan, lan saben kowe nindakake kabecikan, elinga yen kowe nggawa bagean saka atine Ben ing uripmu. Kowe dadi bukti yen katresnane Ben isih urip ing donya iki.

Kita kabeh, sing isih ana ing donya iki, diundang kanggo tetep 'melèk'. Tetep melèk dudu ateges kita kudu kuwat terus tanpa nangis. Tetep melèk ateges kita tetep njaga lampu atiné kita supaya tetep kebak lenga katresnan. Nalika kita nindakake kabecikan ing jenenge Ben—apa iku liwat sumur banyu resik ing Cà Mau, utawa liwat pitulungan cilik marang wong sing nandhang lara—kita lagi ngisi lampu kita. Kita lagi njaga supaya pepadhang katresnan Ben tetep murub ing donya iki.

Benjamin Vo saiki wis ngaso kanthi tentrem ing astane Gusti. Dheweke wis lulus saka sekolah donya iki kanthi nilai sing sampurna ing babagan katresnan. Muga-muga kita kabeh tansah siyap lan 'melèk,' saengga nalika Gusti rawuh, Panjenengane nemokake kita lagi nresnani siji lan sijine, kaya dene Benjamin sing tansah nresnani kita kabeh. Benjamin, miber dhuwur ing katentreman Swarga. Kita kabeh tresna marang kowe. Amin.